گنجینه معارف جلد 1

نویسنده : محمد رحمتی شهرضا

اخلاص در نماز جماعت

امام (رحمه الله) در یکی از سفرهایشان به محلات که مصادف بود با ماه رمضان، در مسجدی دور افتاده، متروک و بسیار کوچک که یک اتاق گلی بیشتر نداشت به اقامه جماعت می پرداختند. این در حالی بود که عده ای از علما به ایشان پیشنهاد کردند که در مسجد جامع شهر اقامه جماعت بفرمائید، اما آن بزرگوار قبول نکرده و فرمودند: در مسجد جامع کسی هست که اقامه جماعت کند ولی در این مسجد کسی نیست که اقامه جماعت کند؛ لذا این مسجد را باید احیا کرد(158).

یک ذره اخلاص

شیخ اجل سعدی - چنان که به ایشان نسبت داده اند - گوید: آن پیر گفت دریغا که خلق در می گذرند و خوش ترین چیز ناچشیده اند. گفتند: آن چیز کدام است؟ گفت: یک ذره اخلاص که او می فرماید: فادعوالله مخلصین له الدین؛(159) بنده درویش اگر یک ذره اخلاص چشیده بودی، پروای کونین(160) و عالمین و اعراض و اعتراض نداشتی. جوانمردا، رقم قول(161) بدان طاعت کشند که اخلاص مقارن وی بود.(162)

عمل را خالص کن!

آیت الله العظمی بروجردی (رحمه الله) وقتی به مرجعیت مطلقه رسیده بودند، میلیون ها تومان پول به ایشان می رسید و ایشان همه را خرج اسلام و مسلمین می نمودند. ایشان عمری را در خدمت به اسلام و فراگیری علوم اهل بیت (علیه السلام) خالصانه کوشیده با این همه پاکی و اخلاص و عمل صالح در روزهای آخر که در بستر افتاده بودند، گروهی از ارادتمندن به عیادت ایشان شتافتند. آیت الله که بسیار اندوهگین می نمود، سر بلند کرد و گفت: خلاصه عمر ما گذشت، ما رفتیم و نتوانستیم چیزی برای خود از پیش بفرستیم و عمل با ارزشی انجام دهیم. یکی از حاضران گفت: آقا شما دیگر چرا؟ بحمدالله این همه آثار نیک از خود بر جای نهاده اید؛ شاگردان پرهیزگار تربیت کرده اید؟ مسجدها و کتابخانه ها ساخته اید. ما باید چنین سخن بر زبان برانیم. فقیه پارسای شیعه فرمود: خلص العمل فان الناقد بصیر بصیر؛ عمل را خالص کن که حسابرس، بینای بیناست.(163)