جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1942 - سجده قبل از طلوع آفتاب

قال رسول الله - صلی الله علیه و آله -:
و اما صلاة الفجر فان الشمس اذا طلعت تطلع علی قرن شیطان فامرنی ربی ان اصلی قبل طلوع الشمس، صلاة الغداة و قبل ان یسجد لها الکافر لتسجد امتی الله - عزوجل - و سرعتها احب الی الله - عزوجل - و هی الصلاة التی تشهدها ملائکة اللیل و ملائکة النهار؛
اما نماز صبح، پس هنگامی که آفتاب طلوع کرد، مثل این که بر شاخهای شیطان طلوع می کند. پروردگارم مرا امر فرموده که قبل از طلوع خورشید، و قبل از آن که کافر برای آفتاب سجده کند، نماز صبح بخوانم؛ تا آن که امتم برای خداوند سجده نمایند و زود به جای آوردن آن در پیشگاه خداوند محبوب تر است این نمازی است که ملائکه شب و روز شاهد آن می باشند.
(وسائل الشیعه، ج 3، ص 9)

1943 - اثر سجده فراوان

عن الصادق - علیه السلام -:
جاء رجل الی رسول الله - صلی الله علیه و آله - فقال: یا رسول الله! کثرت ذنوبی و ضعف عملی فقال رسول الله - صلی الله علیه و آله -: اکثر السجود فانه یخط الذنوب کما یحط الریح ورق الشجر؛
از حضرت امام صادق (ع) روایت شده است که مردی پیش پیامبر (ص) آمد و گفت: یا رسول الله! گناهان من بی شمار است ولی عمل نیک من اندک است پیامبر گرای اسلام (ص) فرمود: سجده فراوان به جای آور؛ زیرا سجده گناهان را دور می سازد همچنان که باد برگ درخت را می ریزاند.
(بحارالانوار، ج 85، ص 162، امالی صدوق، ج 76، حدیث 11)

1944 - علت عدم جواز سجده بر غیر زمین

عن هشام بن الحکم قال:
قلت لابی عبدالله - علیه السلام - اخبرنی عما یجوز السجود علیه و عما لا یجوز؟ قال: السجود لا یجوز الا علی الارض اما انبتت الارض الا ما اکل و لبس. فقلت له: جعلت فداک ما العلة فی ذلک؟ قال: لان السجود هو الخضوع لله - عزوجل - فلا ینبغی ان یکون علی ما یؤکل و یلبس لان ابناء الدنیا عبید ما یأکلون و یلبسون، والساجد فی سجوده فی عبادة الله - عزوجل - فلا ینبغی ان یضع جبهته فی سجوده علی ابناء الدنیا الذین اغتروا بغرورها. و السجود علی الارض افضل لانه ابلغ فی التواضع و الخضوع لله - عزوجل -؛
هشام بن حکم می گوید: به امام صادق (ع) عرض کردم: بر چه چیز سجده جایز است و بر چه چیز جایز نیست؟ حضرت فرمود: سجده تنها بر زمین و رستنی هایی که خوردنی و پوشیدنی نباشند، جایز است عرض کردم: فدایت گردم! علت این امر چیست؟ حضرت فرمود: چون سجود، فروتنی و خضوع برای خداوند - عزوجل - است و سزاوار نیست که بر خوردنی ها و پوشیدنی ها باشد، زیرا دنیاپرستان بنده خوارک و پوشاک خود هستند و کسی که سر به سجدته گذارده، در حال عبادت خدا است. پس شایسته نیست بر آنچه که دنیاطلبان را فریفته، سجده کند و سجده بر زمین برتر است، زیرا این سجده، منتها مرتبه فروتنی و خضوع برای خداوند است.
(بحارالانوار، ج 85، ص 147)