جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1899 - صورت به خاک مالیدن

قال الصادق - علیه السلام -:
ینبغی للمصلی ان یباشر بجبهته الارض و یعفر وجهه فی التراب لانه من التذلل لله؛
سزاوار است نمازگزار پیشانی خود را بر زمین بگذارد و صورتش را در خاک بمالد که این نشانه خواری در پیش خداوند است.
(بحارالانوار، ج 85، ص 156)

1900 - ظاهر ساختن دستها در سجده

عن جعفر بن محمد - علیه السلام -:
انه نهی عن السجود علی الکم و امر بابراز الیدین و بسطهما علی الارض او علی ما یصلی علیه عند السجود؛
جعفر بن محمد (ع) از سجده بر آستین نهی کرد و دستور داد که در حال سجده، دستها را ظاهر سازند و بر زمین بگسترانند و یا بر چیزی که بر آن نماز می خوانند.
(بحارالانوار، ج 85، ص 157)

1901 - سجده بر تربت امام حسین (ع)

روی معاویة بن عمار قال:
کان لأبی عبدالله - علیه السلام - خریطة دیباج صفراء فیها تربة ابی عبدالله - علیه السلام - فکان اذا حضرت الصلاة صبه علی سجادته و سجد علیه، ثم قال - علیه السلام -: السجود علی تربة الحسین - علیه السلام - یخرق الحجب السبع؛
ابن عمار گوید: امام صادق (ع) پارچه دیباج زردی داشت که تربت ابا عبدالله (ع) در آن بود و هنگامی که وقت نماز می رسید آن را بر سجاده اش می ریخت و بر آن سجده می کرد، سپس می فرمود: سجده بر خاک حسین (ع) حجابهای هفتگانه را می درد.
(بحارالانوار، ج 85، ص 153)