جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1898 - سجده امام صادق (ع)

عن سماعة بن مهران قال:
رأیت ابا عبدالله - علیه السلام - اذا سجد بسط یدیه علی الارض بحذاء وجهه و فرج بین اصابع یدیه، و یقول: انما یسجدان کما یسجد الوجه؛
سماعة بن مهران گوید: امام صادق (ع) را دیدم که در سجده اش دستها را بر روی زمین در موازی صورتش باز کرده و انگشتانش را گشوده است و فرمود: هر دو آنها (دستها) همانند صورت سجده می کنند.
(بحارالانوار، ج 85، ص 140)

1899 - صورت به خاک مالیدن

قال الصادق - علیه السلام -:
ینبغی للمصلی ان یباشر بجبهته الارض و یعفر وجهه فی التراب لانه من التذلل لله؛
سزاوار است نمازگزار پیشانی خود را بر زمین بگذارد و صورتش را در خاک بمالد که این نشانه خواری در پیش خداوند است.
(بحارالانوار، ج 85، ص 156)

1900 - ظاهر ساختن دستها در سجده

عن جعفر بن محمد - علیه السلام -:
انه نهی عن السجود علی الکم و امر بابراز الیدین و بسطهما علی الارض او علی ما یصلی علیه عند السجود؛
جعفر بن محمد (ع) از سجده بر آستین نهی کرد و دستور داد که در حال سجده، دستها را ظاهر سازند و بر زمین بگسترانند و یا بر چیزی که بر آن نماز می خوانند.
(بحارالانوار، ج 85، ص 157)