جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1894 - شنیدن آیه سجده در نماز

قال الصادق - علیه السلام -:
من قرأ السجدة او سمعها من قاری ء یقرؤها و کان یستمع قراءته فلیسجد، فان سمعها و هو فی صلاة فریضة من غیر امام او ما برأسه و انا قراها و هو فی الصلاة سجد و سجد معه من خلفه ان کان اماماً و لا ینبغی للامام ان یتعمد قراءة سورة فیها سجدة فی صلاة فریضة؛
کسی که آیه سجده بخواند و یا از قاری بشنود که به او گوش فرا می داد باید سجده کند، و اگر آن در حالی بشنود که نماز واجب را ادا می کند با سر اشاره (به سجد) کند و اگر خودش در نماز واجب آن را خوانده باید خود و مأمومین سجده نمایند و سزاوار نیست که امام در نماز واجب سوره ای بخواند که سجده دارد.
(بحارالانوار، ج 85، ص 175)

1895 - اعضای سجده

عن موسی بن جعفر، عن ابائه، علیهم السلام قال:
قال علی - علیه السلام - فی قوله تعالی: و ان المساجد لله ما سجدت به من جوار حک لله تعالی فلاتدعوا مع الله احدا؛
موسی بن جعفر (ع) از پدرانش نقل می کند: علی (ع) درباره آیه و ان المساجد لله گفت: یعنی اعضایت که از تو برای خدا سجده می کند پس کسی را با خدا مخوان.
(بحارالانوار، ج 85، ص 138)

1896 - سجده بر زمین

عن یعقوب بن یزید رفعه الی ابی عبدالله - علیه السلام - قال:
السجود علی الارض فریضة؛
سجده بر زمین فریضه است.
(بحارالانوار، ج 85، ص 165)