جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1892 - دمیدن در جایگاه سجده

قال ابوعبدالله - علیه السلام -:
یکره النفخ فی الرقی و الطعام و موضع السجود؛
دمیدن در لقمه غذا و خود غذا و جایگاه سجده کراهت دارد.
(بحارالانوار، ج 85، ص 135)

1893 - سجده امام سجاد (ع)

قال الصادق - علیه السلام -:
کان علی بن الحسین - علیه السلام - اذا قام الی الصلاة تغیر لونه، فاذا سجد لم یرفع رأسه یرفض عرقا ثم یرفع رأسه من السجدة الاولی و یقول: اللهم اعف عنی و اغفرلی و ارحمنی و اجبرنی واهدنی انی لما انزلت الی من خیر فقیر؛
علی بن الحسین - علیه السلام - هرگاه به نماز می ایستاد، رنگش می پرید و چون به سجده می رفت سرش را برنمی داشت تا عرقی می ریخت. سپس سرش را از سجده نخستین برمی داشت و می گفت: بار پروردگارا! مرا ببخش و بیامرز و بر من ترحم کن و پناهم ده و ارشادم نما زیرا من نسبت به خیراتی که به من داده ای فقیرم.
(بحارالانوار، ج 85، ص 137)

1894 - شنیدن آیه سجده در نماز

قال الصادق - علیه السلام -:
من قرأ السجدة او سمعها من قاری ء یقرؤها و کان یستمع قراءته فلیسجد، فان سمعها و هو فی صلاة فریضة من غیر امام او ما برأسه و انا قراها و هو فی الصلاة سجد و سجد معه من خلفه ان کان اماماً و لا ینبغی للامام ان یتعمد قراءة سورة فیها سجدة فی صلاة فریضة؛
کسی که آیه سجده بخواند و یا از قاری بشنود که به او گوش فرا می داد باید سجده کند، و اگر آن در حالی بشنود که نماز واجب را ادا می کند با سر اشاره (به سجد) کند و اگر خودش در نماز واجب آن را خوانده باید خود و مأمومین سجده نمایند و سزاوار نیست که امام در نماز واجب سوره ای بخواند که سجده دارد.
(بحارالانوار، ج 85، ص 175)