جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1884 - امام سجاد (ع) و سجده فراوان

قال الباقر - علیه السلام -:
ان ابی علی بن الحسین ما ذکر لله - عزوجل - نعمة علیه الا سجد، ولا قرأ آیة من کتاب الله - عزوجل - فیها السجود الا سجد، ولا دفع الله - عزوجل - عه سوء یخشاه او کید کائد الا سجد، ولافرغ من صلاة مفروضة الا سجد، و لاوفق لأصلاح بین اثنین، الا سجد، و کان اثر السجود فی جمیع مواضع سوده فسمی السجاد لذلک؛
امام باقر - علیه السلام - فرمود: پدرم هرگاه نعمتی را که خداوند بر او ارزانی داشته به یاد می آورد سجده می کرد و چون آیاتی که فرمان سجده - چه واجب چه مستحب - داشت می خواند به سجده می رفت و هرگاه خداوند متعال بلایی را از او دور می کرد به سجده می رفت و از هر نماز واجب فراغت می یافت، سر به سجده می گذارد و زمانی که کدورت میان دو نفر را از بین می برد و دوستی میان آنان برقرار می کرد سر به سجده می نهاد، از این رو اثر سجود بر تمامی مواضع سجود او دیده می شد و سجاد (زیاد سجده کننده) خوانده شد.
(بحارالانوار، ج 46، ص 6)

1885 - جایگاه سجده بلند نباشد

عن ابی بصیر، عن ابی جعفر - علیه السلام - قال:
سألته عن الرجل یرفع موضع جبهته فی المسجد، فقال انی احب ان اضع وجهی فی مثل قدمی، و اکره ان یضعه الرجل (علی مرتفع)؛
ابو بصیر گوید که از اما باقر (ع) پرسیدم: کسی که در سجده جای پیشانی اش را بلندتر قرار می دهد، آیا درست است؟ فرمود: من دوست دارم که پیشانی ام را مانند پاهایم (بر زمین) بگذارم و کراهت دارم که آن کس (پیشان را) بر جای بلند بگذارد.
(بحارالانوار، ج 85، ص 131)

1886 - حالت گذاشتن دستها در سجده

قال الصادق - علیه السلام -:
اذا تصویت للسجود فقدم یدیک الی الارض قبل رکبتیک بشی ء؛
هنگامی که برای سجده خم شدی، کمی پیش از این که زانوهایت به زمین برسد، دستها را بر زمین بگذار.
(بحارالانوار، ج 85، ص 138)