جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1883 - سجده امام باقر (ع)

عن ابی عبیدة قال سمعت ابا جعفر - علیه السلام - یقول و هو ساجد:
اسألک بحق حبیبک محمد - صلی الله علیه و آله - الا بدلت سیئاتی حسنات و حاسبتنی حساباً یسیراً ثم قال فی الثانیة: اسألک بحق حبیبک محمد الا کفیتنی مونة الدنیا و کل هون دون الجنة و قال فی الثالثة: اسألک بحق حبیبک محمدلما غفرت لی الکثیر من الذنوب و القلیل و قبلت منی عملی الیسره ثم قال فی الرابعة: اسألک بحق حبییک محمد لما ادخلتنی الجنة، و جعلتنی من سکانها و لما نجیتنی من سفعات النار برحمتک و صلی الله علی محمد وآله؛
ابو عبیده گوید: از امام باقر (ع) شنیدم که در حال سجده می گفت: خدایا! به حق حبیبت محمد (ص) از تو می خواهم که بدیهایم را به خوبیها تبدیل کنی، و در حساب بر من آسان گیری و در سجده دوم گفت: به حق حبیبت محمد (ص) از تو می خواهم که هزینه زندگی دنیا و هر چیزی که مانع رفتن به بهشت است کفایت کنی، و در سجده سوم فرمود: به حق حبیبت محمد (ص) از تو می خواهم که گناه بسیار و اندک مرا ببخشی و عمل کم مرا بپذیری و در سجده چهارم: به حق حبیبت محمد (ص) از تو می خواهم که مرا به بهشت ببری و به رحمتت از ساکنانش قرار دهی و از شعله های آتش نجاتم دهی و درود خدا بر محمد و آلش.
(بحارالانوار، ج 85، ص 131)

1884 - امام سجاد (ع) و سجده فراوان

قال الباقر - علیه السلام -:
ان ابی علی بن الحسین ما ذکر لله - عزوجل - نعمة علیه الا سجد، ولا قرأ آیة من کتاب الله - عزوجل - فیها السجود الا سجد، ولا دفع الله - عزوجل - عه سوء یخشاه او کید کائد الا سجد، ولافرغ من صلاة مفروضة الا سجد، و لاوفق لأصلاح بین اثنین، الا سجد، و کان اثر السجود فی جمیع مواضع سوده فسمی السجاد لذلک؛
امام باقر - علیه السلام - فرمود: پدرم هرگاه نعمتی را که خداوند بر او ارزانی داشته به یاد می آورد سجده می کرد و چون آیاتی که فرمان سجده - چه واجب چه مستحب - داشت می خواند به سجده می رفت و هرگاه خداوند متعال بلایی را از او دور می کرد به سجده می رفت و از هر نماز واجب فراغت می یافت، سر به سجده می گذارد و زمانی که کدورت میان دو نفر را از بین می برد و دوستی میان آنان برقرار می کرد سر به سجده می نهاد، از این رو اثر سجود بر تمامی مواضع سجود او دیده می شد و سجاد (زیاد سجده کننده) خوانده شد.
(بحارالانوار، ج 46، ص 6)

1885 - جایگاه سجده بلند نباشد

عن ابی بصیر، عن ابی جعفر - علیه السلام - قال:
سألته عن الرجل یرفع موضع جبهته فی المسجد، فقال انی احب ان اضع وجهی فی مثل قدمی، و اکره ان یضعه الرجل (علی مرتفع)؛
ابو بصیر گوید که از اما باقر (ع) پرسیدم: کسی که در سجده جای پیشانی اش را بلندتر قرار می دهد، آیا درست است؟ فرمود: من دوست دارم که پیشانی ام را مانند پاهایم (بر زمین) بگذارم و کراهت دارم که آن کس (پیشان را) بر جای بلند بگذارد.
(بحارالانوار، ج 85، ص 131)