جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1850 - تفسیر سجود

سئل امیرالمؤمنین - علیه السلام - عن معنی السجود، فقال:
معناه: منها خلقتنی یعنی من التراب، و رفع رأسک من السجود معناه: منها اخرجتنی و السجدة الثانیة: و الیها تعیدنی، و رفع رأسک من السجدة الثانیة: و منها تخرجنی تارة اخری. و معنی قوله سبحانه ربی الاعلی: فسبحان انفة لله ربی و خالقی، والاعلی ای علا و ارتفع فی سماواته حتی صار العباد کلهم دونه و قهرهم بعزته و من عنده التدبیر و الیه تعرج المعارج؛
از امیرالمؤمنین (ع) معنی و تفسیر سجود را پرسیدند، حضرت فرمود: معنای سجود این است که خدایا! مرا از خاک آفریدی و چون سر از سجده برداری، بدین معنا است که مرا از بین برانگیختی و چون مجدداً سر به سجده نهی، یعنی این که دوباره مرا به زمین باز خواهی گرداند و سر برداشتن از سجده دوم یعنی این که مرا مجدداً از زمین برمی انگیزی و معنای سبحان ربی الاعلی چنین است: خداوند خالق و پروردگار من منزه است از صفات ناپسند و او در ملکوت خود علو و رفعت دارد، تا جایی که بندگان همگی تحت امر و مقهور عزت اویند و اوست که تدبیر امور بندگان، آسمان و زمین می کند و همه به سوی او عروج و پرواز می کنند.
(بحارالانوار، ج 85، ص 133، و 139)

1851 - طولانی کردن سجده

قال علی - علیه السلام -:
اطیلوا السجود فما من عمل اشد علی ابلی من ان یری ابن ادم ساجداً لانه امر بالسجود فعصی...؛
سجده را طولانی کنید که هیچ عملی بر ابلیس گرانتر از این نیست که انسان را در حال سجده ببینید، زیرا خداوند او را امر به سجده کرد و او سر برتافت.
(بحارالانوار، ج 85، ص 161)

1852 - سنت توابین

قال الصادق - علیه السلام -:
علیک بطول السجود فان ذلک من سنن الاوابین؛
سجده را طولانی کن، زیرا طولانی کردن سجده سنت اوابین (بسیار توبه کنندگان) است.
(بحارالانوار، ج 85، ص 162)