جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1848 - سجده در خلوت

قال الصادق - علیه السلام -:
ان العبد اذا اطال السجود حیث لا یراه احد، قال الشیطان: وا ویلاه اطاعوا و عصیت و سجدوا و ابیت؛
چون بنده ای در جایی که کسی او را نبیند، سجده خود را طولانی کند، شیطان می گوید: وای بر من! زیرا اینان فرمان حق بردند و من عصیان ورزیدم، و اینها سر بر سجده نهاده و من سرپیچی کردم.
(بحارالانوار، ج 85، ص 163)

1849 - نورانیت به وسیله سجده

قال الصادق - علیه السلام -:
وجدت النور فی البکاء و السجدة؛
نورانیت (دل و صورت) را در گریه و سجده (برای خدا) یافتم.
(اسرار الصلوة، ص 429، چاپ بیروت)

1850 - تفسیر سجود

سئل امیرالمؤمنین - علیه السلام - عن معنی السجود، فقال:
معناه: منها خلقتنی یعنی من التراب، و رفع رأسک من السجود معناه: منها اخرجتنی و السجدة الثانیة: و الیها تعیدنی، و رفع رأسک من السجدة الثانیة: و منها تخرجنی تارة اخری. و معنی قوله سبحانه ربی الاعلی: فسبحان انفة لله ربی و خالقی، والاعلی ای علا و ارتفع فی سماواته حتی صار العباد کلهم دونه و قهرهم بعزته و من عنده التدبیر و الیه تعرج المعارج؛
از امیرالمؤمنین (ع) معنی و تفسیر سجود را پرسیدند، حضرت فرمود: معنای سجود این است که خدایا! مرا از خاک آفریدی و چون سر از سجده برداری، بدین معنا است که مرا از بین برانگیختی و چون مجدداً سر به سجده نهی، یعنی این که دوباره مرا به زمین باز خواهی گرداند و سر برداشتن از سجده دوم یعنی این که مرا مجدداً از زمین برمی انگیزی و معنای سبحان ربی الاعلی چنین است: خداوند خالق و پروردگار من منزه است از صفات ناپسند و او در ملکوت خود علو و رفعت دارد، تا جایی که بندگان همگی تحت امر و مقهور عزت اویند و اوست که تدبیر امور بندگان، آسمان و زمین می کند و همه به سوی او عروج و پرواز می کنند.
(بحارالانوار، ج 85، ص 133، و 139)