جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1840 - تعداد تسبیح در رکوع و سجود

قال الصادق - علیه السلام -:
اقل ما یجب من التسبیح فی الرکوع و السجود فثلاث تسبیحات لابد منها یکون فی خمس صلوات مائة و ثلاث و خمسون تسبیحة ففی الظهر ست و ثلاثون، و فی العصر ست و ثلاثون و فی المغرب سبع و عشرون و فی المعتمة ست و ثلاثون و فی الفجر ثمان عشرة؛
کمترین چیزی که در تسبیح رکوع و سجود لازم است گفتن سه بار، تسبیح است و باید آنها را گفت که در پنچ نماز، یک صد و پنچاه و سه تسبیح گفته می شود. پس در نماز ظهر، سی و شش و در نماز عصر سی و شش و در نماز مغرب، بیست و هفت در نماز عشاء، سی و شش و در نماز صبح، هیجده بار گفته خواهد شد.
(بحارالانوار، ج 85، ص 117)

1841 - دست برنداشتن از موضع رکوع و سجود

عن علی بن جعفر عن اخیه موسی بن جعفر - علیه السلام -:
سألته عن الرجل یکون راکعاً او ساجداً فیحکه بعض جسده هل یصلح له ان یرفع یده من رکوعه او سجوده فیحکه مما حکه؟ قال: لا بأس، اذا شق علیه، و البصر الی ان یفرغ افضل؛
کسی در حال رکوع یا سجود بعضی از جاهای بدنش می خارد، آیا درست است که دستش را از رکوع یا سجود، بردارد و همان محل را بخارد؟ فرمود: اشکالی ندارد، وقتی که بر او سخت است ولی اگر صبر کند، تا از آن فارغ شود، بهتر است.
(بحارالانوار، ج 85، ص 119)

1842 - سیره امام صادق (ع) در رکوع و سجود

روی معاویه بن وهب قال:
رأیت ابا عبدالله - علیه السلام - یرفع یدیه اذا رکع و اذا رفع رأسه من الرکوع و اذا سجد و اذا رفع رأسه من السجود، و اذا اراد السجود للثانید و روی ابن مسکان عن ابی عبدالله - علیه السلام - قال: یرفع یدیه کلما اهوی الی الرکوع و السجود و کلما رفع رأسه من رکوع و سجود و قال: هی العبودیة؛
معاویه بن وهب گوید: امام صادق (ع) را دیدم که دستها را هنگامی که به رکوع می رود و سر بر می دارد و موقعی که به سجده می رود و هنگامی که از سجده سر برمی دارد و آنگاه که به سجده دوم می رود، بلند می کند و ابن مسکان از امام صادق (ع) روایت کرده که فرمود: هر وقت نمازگزار به رکوع و سجود می رود و هنگامی که از رکوع و سجود سر برمی دارد، دستها را بلند کند. و بعد فرمود: این بندگی است.
(بحارالانوار، ج 85، ص 114)