جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1839 - رکوع و سجود صحیح و کامل

قال الصادق - علیه السلام -:
اذا احسن المؤمن عمله ضاعف الله عمله لکل حسنة سبع مائة، و ذلک قول الله تبارک و تعالی و الله یضاعف لمن یشاء فأحسنوا اعمالکم التی تعملونها لثواب الله، فقلت له: و ما الاحسان؟ قال: فقال: اذا صلیت فاسحن رکوعک و سجودک و اذا صمت فتوق کل ما فیه فساد صومک و اذا حججت فتوق ما یحرم علیک فی حجک و عمرتک قال: و کل عمل تعمله فلیکن نقیاً من الدنس؛
آنگاه که مؤمن عملش را درست به جای آورد، خداوند عمل او را چند برابر می کند و برای هر حسنه ای هفتصد برابر پاداش می دهد، چرا، که خداوند فرمود: و خداوند برای هر کسی که بخواهد می افزاید. پس اعمالی که برای پاداش خدا انجام می دهید، درست به جای آورید، راوی گوید: پرسیدم: احسان چیست؟ فرمود: هنگامی که نماز می خوانی، رکوع و سجود را درست انجام بده، و وقتی روزه می گیری، از هر چیزی که آن را تباه می سازد، خود را نگاه دار، و هنگامی که حج می گزاری، از هر چیزی که در حج و عمره بر تو حرام است پرهیز کن، و در ادامه نیز فرمود: هر عملی که انجام می دهی، باید از هر پلیدی پاک بماند.
(بحارالانوار، ج 85، ص 116)

1840 - تعداد تسبیح در رکوع و سجود

قال الصادق - علیه السلام -:
اقل ما یجب من التسبیح فی الرکوع و السجود فثلاث تسبیحات لابد منها یکون فی خمس صلوات مائة و ثلاث و خمسون تسبیحة ففی الظهر ست و ثلاثون، و فی العصر ست و ثلاثون و فی المغرب سبع و عشرون و فی المعتمة ست و ثلاثون و فی الفجر ثمان عشرة؛
کمترین چیزی که در تسبیح رکوع و سجود لازم است گفتن سه بار، تسبیح است و باید آنها را گفت که در پنچ نماز، یک صد و پنچاه و سه تسبیح گفته می شود. پس در نماز ظهر، سی و شش و در نماز عصر سی و شش و در نماز مغرب، بیست و هفت در نماز عشاء، سی و شش و در نماز صبح، هیجده بار گفته خواهد شد.
(بحارالانوار، ج 85، ص 117)

1841 - دست برنداشتن از موضع رکوع و سجود

عن علی بن جعفر عن اخیه موسی بن جعفر - علیه السلام -:
سألته عن الرجل یکون راکعاً او ساجداً فیحکه بعض جسده هل یصلح له ان یرفع یده من رکوعه او سجوده فیحکه مما حکه؟ قال: لا بأس، اذا شق علیه، و البصر الی ان یفرغ افضل؛
کسی در حال رکوع یا سجود بعضی از جاهای بدنش می خارد، آیا درست است که دستش را از رکوع یا سجود، بردارد و همان محل را بخارد؟ فرمود: اشکالی ندارد، وقتی که بر او سخت است ولی اگر صبر کند، تا از آن فارغ شود، بهتر است.
(بحارالانوار، ج 85، ص 119)