جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1836 - گفتن ذکر رکوع و سجود از آیه قرآن

قال الصادق - علیه السلام -:
سبح فی رکوعک ثلاثاً تقول: سبحان ربی العظیم و بحمده ثلاث مرات، و فی السجود ثلاث مرات سبحان ربی الاعلی و بحمده لأن الله - عزوجل - لما انزل علی نبیه فسبح باسم ربک العظیم قال النبی - صلی الله علیه و آله -: اجعلوها فی رکوعکم، فلما انزل الله سبح اسم ربک الاعلی قال: اجعلوها فی سجودکم فان قلت: سبحان الله سبحان الله سبحان الله اجزاک و تسبیحة، واحدة تجزی للمعتل و المریض والمستعجل؛
در رکوعت سه بار خدا را چنین بگو: سبحان ربی العظیم و بحمده و در سجده سه بار سبحان ربی الاعلی و بحمده زیرا وقتی خداوند بر پیامبرش آیه فسبح باسم ربک العظیم را نازل فرمود: پیامبر (ص) فرمود: آن را در سجده بگویید و وقتی سبح اسم ربک الاعلی را نازل کرد، پیامبر دستور داد: آن را در سجده بگویید و اگر بگویی سبحان الله سبحان الله سبحان الله، کافی است و یک تسبیح برای شخص معذور و بیمار و کسی که عجله دارد، کفایت می کند.
(بحارالانوار، ج 85، ص 116)

1837 - مراقبت از رکوع و سجود

کتب امیرالمؤمنین - علیه السلام - الی محمد بن ابی بکر:
انظر رکوعک و سجودک، فان النبی - صلی الله علیه و آله - کان اتم الناس صلاة و احفظهم لها و کان اذا رکع قال: سبحان ربی العظیم و بحمده ثلاث مرات و اذا رفع صلبة قال: سمع الله لمن حمده. اللهم لک الحمد مل ء سمواتک و مل ء ارضک و مل ء من شئت من شی ء فاذا سجد قال: سبحان ربی الاعلی و بحمده ثلاث مرات؛
امام علی (ع) به محمد بن ابوبکر نوشت: به رکوع و سجودت بنگر و مراقب آن باش زیرا پیامبر (ص) بهتر از همه مردم نماز را به اتمام می رساند و آن را حفظ می کرد و وقتی به رکوع می رفت سه بار می گفت: سبحان ربی العظیم و بحمده و وقتی که از رکوع برمی خاست، می گفت: سمع الله لمن حمده، الله لک الحمد مل ء سمواتک و مل ء ارضک و مل ء ما شئت من شی ء؛ (خداوند می شنود کسی را که او را ستایش می کند. خدایا! به اندازه ظرفیت آسمانهایت و زمین، و به اندازه ظرفیت هرچه می خواهی، تو را سپاس) و وقتی به سجده می رفت، سه بار می گفت: سبحان ربی الاعلی و بحمده.
(بحارالانوار، ج 85، ص 104)

1838 - رکوع و سجود امام صادق - علیه السلام -:

روی ابان بن تغلب:
انه عد علی الصادق - علیه السلام - فی الرکوع و السجود ستین تسبیحة؛
ابان بن تغلب تسبیح امام صادق (ع) را در رکوع و سجودش شماره کرد، که شصت تسبیح بود.
(بحارالانوار، ج 85، ص 109)