جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1809 - گفتن ذکر بعد از رکوع

قال الصادق - علیه السلام -:
و اذا رفعت رأسک من الرکوع فقل: سمع الله لمن حمده؛
وقتی سر از رکوع برداشتی بگو: سمع الله لمن حمده.
(بحارالانوار، ج 85، ص 115)

1810 - معنای رکوع

سئل امیرالمؤمنین - علیه السلام - ما معنی الرکوع؟ فقال:
معناه امنت بک و لو ضربت عنقی، و معنی قوله: سبحان ربی العظیم و بحمده فسبحان الله انفة لله - عزوجل - و ربی خالقی، و العظیم هو العظیم فی نفسه غیر موصوف بالصغر و عظیم فی ملکه و سلطانه و اعظم من ان یوصف، تعالی الله؛
از امام علی (ع) پرسیدند: معنای رکوع چیست؟ فرمود: یعنی به تو ایمان آوردم، اگر چه گردنم را بزنی و معنای سبحان ربی العظیم و بحمده فسبحان این است که: منزه است خدا، بزرگی از آن خداوند است و پروردگار و خالق من است بزرگ فقط اوست در خود موصوف به کوچکی نیست و در کشور هستی خود پادشاه و فرمانروا و بزرگتر از این است که توصیف شود، بسی والا است.
(بحارالانوار، ج 85، ص 116)

1811 - رکوع علی (ع)

قال الصادق - علیه السلام -:
ان علیاً - علیه السلام - کان یعتدل فی الرکوع مستویاً حتی یقال لو صب الماء علی ظهره لاستمسک و کان یکره ان یحدر رأسه و منکبیه فی الرکوع؛
امام علی (ع) آنچنان در رکوع معتدل و درست می ایستاد که گویند: اگر آب بر پشتش ریخته می شد، همان جا می ماند و دوست نداشت که سر و شانه هایش را دایره وار (به پایین) بگیرد.
(بحارالانوار، ج 85، ص 118)