جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1795 - آداب پاها هنگام رکوع

عن ابی جعفر - علیه السلام - قال:
فاذا رکعت فصف فی رکوعک بین قدمیک تجعل قدر شبر و تمکن راحتیک من رکبتیک و تضع یدک الیمنی علی رکبتک الیمنی قبل الیسری و بلغ باطراف الاصابع عین الرکبة و فرج اصابعک اذا وضعتها علی رکبتیک... و اقم صلبک و مد عنقک ولیکن نظرک الی ما بین قدمیک؛
هرگاه به رکوع رفتی باید پاها در کنار هم به فاصله یک وجب قرا گیرد و دست ها را بر زانوها قرار دهی که در ابتدا دست راست را بر زانوی قرار دهی و انگشتان دست روی برآمدگی زانو را بپوشاند و بین انگشتان هم باز باشد و اگر فقط انگشتان به زانو برسد کافی است ولی بهتر این است که کف دست روی زانو قرار گیرد و پشتت را راست نگه دار و گردنت را کشیده و نگاه تو باید به وسط پاها متمرکز باشد.
(اصول وافی، ج 8، ص 831)

1796 - علت کشیدن گردن در رکوع

قال علی - علیه السلام -:
لما سئل عن معنی مدالعنق فی الرکوع تأویله امنت بک و لو ضربت عنقی؛
علی - علیه السلام - در جواب این سوال که چرا در رکوع گردن باید کشیده و راست نگاه داشته شود فرمود: معنی آن این است که خدایا! به تو ایمان دارم، اگر چه در این راه گردنم زده شود.
(المحجة البیضاء، ج 1، ص 390)

1797 - تعظیم خداوند در رکوع

قال رسول الله - صلی الله علیه و آله -:
فاما الرکوع فعظموا الله فیه، و اما السجود فأکثروا فیها الدعاء و انه قمن ان یستجاب لکم؛
من از خواندن قرآن در رکوع و سجود نهی شده ام، پس در رکوع خدا را با عظمت ذکر کنید، اما در سجده بسیار دعا کنید، زیرا سزاوار است که دعایتان مستجاب شود.
(بحارالانوار، ج 85، ص 106)