جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1790 - تأویل رکوع

قال علی - علیه السلام -:
ثم تأویل مد عنقک فی الرکوع تخطر فی نفسک امنت بک و لو ضربت عنقی ثم تأویل رفع رأسک من الرکوع اذا قلت، سمع الله لمن حمده الذی اخرجنی من العدم الی الوجود؛
معنای کشیدن گردن در رکوع این است که در ایمان به خدا استوارم، اگر چه گردنم زده شود، و معنای سر برداشتن از رکوع و گفتن سمع الله این است که حمد و ثنای ما را می شنود، آن خدایی که مرا از نیستی و عدم به وجود آورده است.
(میزان الحکمة، ج 5، ص 395)

1791 - نحوه قیام بعد از رکوع

عن ابی عبدالله - علیه السلام - قال:
اذا رفعت رأسک من الرکوع فاقم صلبک فانه لا صلاة لمن لا یقیم صلبه؛
چون سر از رکوع بلند کردی، کمرت را راست کن، و بایست و زیرا کسی که بعد از رکوع قیام نکند و از همان رکوع به سجده برود، نمازش باطل است.
(اصول وافی ج 8، ص 703)

1792 - تأثیر رکوع کامل

قال رسول الله - صلی الله علیه و آله -:
خمس صلوات افتر ضهن الله - عزوجل - من احسن وضوء هن و صلا هن لوقتهن و اتم رکوعهن و خشوعهن کان له علی الله عهد ان یغفر له، و من لم یفعل فلیس له علی الله عهد، ان شاء فقر له، و ان شاء عذبه؛
خداوند پنج نماز را بر مردم واجب گرداند، هرگاه کسی وضوی آنها را در دست به جای آورد و در وقت بخواند و رکوع و خشوعشان را کامل کند، خداوند متعال ضامن است که گناهانش را بیامرزد و کسی که این گونه (و در دست) انجام ندهد، خداوند نسبت به او عهدی ندارد، اگر خواست او را می آمرزد، و اگر بخواهد، او را عذاب می کند.
(کنزالعمال، ج 7، ص 276، ح 18860)