جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1789 - رکوع ناقص

قال رسول الله - صلی الله علیه و آله -:
من لم یتم وضوئه و رکوعه و خشوعه فصلاته خداج یعنی ناقصة غیر تامة؛
کسی که وضو و رکوع و خشوعش در نماز کامل نیست، نمازش خداج است، یعنی ناقص است و تمام نیست.
(جامع الحدیث الشیعه، ج 4، ص 44)

1790 - تأویل رکوع

قال علی - علیه السلام -:
ثم تأویل مد عنقک فی الرکوع تخطر فی نفسک امنت بک و لو ضربت عنقی ثم تأویل رفع رأسک من الرکوع اذا قلت، سمع الله لمن حمده الذی اخرجنی من العدم الی الوجود؛
معنای کشیدن گردن در رکوع این است که در ایمان به خدا استوارم، اگر چه گردنم زده شود، و معنای سر برداشتن از رکوع و گفتن سمع الله این است که حمد و ثنای ما را می شنود، آن خدایی که مرا از نیستی و عدم به وجود آورده است.
(میزان الحکمة، ج 5، ص 395)

1791 - نحوه قیام بعد از رکوع

عن ابی عبدالله - علیه السلام - قال:
اذا رفعت رأسک من الرکوع فاقم صلبک فانه لا صلاة لمن لا یقیم صلبه؛
چون سر از رکوع بلند کردی، کمرت را راست کن، و بایست و زیرا کسی که بعد از رکوع قیام نکند و از همان رکوع به سجده برود، نمازش باطل است.
(اصول وافی ج 8، ص 703)