جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1788 - اسرار سر از رکوع برداشتن

قال العسکری - علیه السلام - فی تفسیره:
فاذا رفع رأسه من الرکوع قال الله - تبارک و تعالی - لملائکته: اما ترون یا ملائکتی کیف یقول: ارتفع عن اعدائک لما اتواضع لاولیائک و انتصب لخدمتک اشهدکم یا ملائکتی! لاجعلن، جمیل العاقبة له و لا صبرنه الی جنانی؛
پس هنگامی که (نمازگزار) سرش را از رکوع بلند کرد، خداوند خطاب به ملائکه خود می کند و می گوید: آیا نمی بینید ای ملائکه من! چگونه این بنده ام می گوید (خدایا) سرم را در مقابل دشمنان تو بلند کردم، همچنان که در مقابل دوستان تو تواضع نمودم و خود را برای خدمت تو آماده ساختم؟ شما را گواه می گیرم ای ملائکه من! هرآینه عاقبت زیبا و خوبی برای او قرار خواهم داد و بهشت را برای او قرار خواهم داد.
(بحارالانوار، ج 82، ص 221)

1789 - رکوع ناقص

قال رسول الله - صلی الله علیه و آله -:
من لم یتم وضوئه و رکوعه و خشوعه فصلاته خداج یعنی ناقصة غیر تامة؛
کسی که وضو و رکوع و خشوعش در نماز کامل نیست، نمازش خداج است، یعنی ناقص است و تمام نیست.
(جامع الحدیث الشیعه، ج 4، ص 44)

1790 - تأویل رکوع

قال علی - علیه السلام -:
ثم تأویل مد عنقک فی الرکوع تخطر فی نفسک امنت بک و لو ضربت عنقی ثم تأویل رفع رأسک من الرکوع اذا قلت، سمع الله لمن حمده الذی اخرجنی من العدم الی الوجود؛
معنای کشیدن گردن در رکوع این است که در ایمان به خدا استوارم، اگر چه گردنم زده شود، و معنای سر برداشتن از رکوع و گفتن سمع الله این است که حمد و ثنای ما را می شنود، آن خدایی که مرا از نیستی و عدم به وجود آورده است.
(میزان الحکمة، ج 5، ص 395)