جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1771 - سوره های کافرون و توحید

عن الحسین ابی العلاء عن ابی عبدالله - علیه السلام - قال:
من قرأ قل یا ایهاالکافرون و قل هو الله احد فی فریضه من الفرائض غفر الله له و لوالدیه و ما ولداً و ان کان شقیاً محی من دیوان الاشقیاء و اثبت فی دیوان السعداء و احیاه الله سعیداً، و اماته شهیداً و بعثه شهیداً؛
از حسین بن ابی العلاء روایت شده است که امام صادق (ع) فرمود: هر کس سوره قل یا ایهاالکافرون و قل هو الله احد را در یک نماز واجب خود بخواند، خداوند او و پدر و مادرش را و اولاد آن دو همه را بیامرزد، و چنانچه از اشقیا باشد، نام او را از دیوان آنها محو کند، و در دیوان سعدا ثبت فرماید، و او را در این جهان سعادتمند بدارد، و شهید بمیراند، و شید محشور فرماید.
(ثواب الاعمال، ص 285)

1772 - سوره کوثر

عن ابی بصیر عن ابی عبدالله - علیه السلام - قال:
من کان قراءته انا اعطیناک الکوثر فی فرائضه و نوافله سقاه الله من الکوثر یوم القیامة و کان محدثه عند رسول الله - صلی الله علیه و آله - فی اصل طوبی؛
از ابو بصیر روایت شده است که امام صادق (ع) فرمود: هر کس در نمازهای واجب و مستحب خود سوره انا اعطیناک الکوثر را قرائت نماید، خداوند او را در قیامت از حوض کوثر سیراب فرماید، و محفلش با رسول خدا (ص) زیر شجره طوبی باشد.
(ثواب الاعمال، ص 285)

1773 - سوره نصر

عن کرام الخثعمی عن ابی عبدالله - علیه السلام - قال:
من قرأ اذا جاء نصر الله و الفتح فی نافلة او فریضة نصره الله علی جمیع اعدائه و جاء یوم القیامة و معه کتابه ینطق قد اخرجه الله من جوف قبره فیه امان من جسر جهنم و من النار و من زفیر جهنم فلا یمر علی شی ء یوم القیامة الا بشره و اخبره بکل خیر حتی یدخل الجنة و یفتح له فی الدنیا من اسباب الخیر ما لم یتمن و لم یخطر علی قلبه؛
از کرام خثعمی روایت شده است که امام صادق - علیه السلام - فرمود: هر کس سوره اذا جاء نصر الله و الفتح را در نمازهای مستحب یا واجب خود بخواند، خداوند وی را علیه همه دشمنانش یاری فرماید، و روز قیامت با نامه ای گویا که خداوند از قبر او بیرون آورده باشد به محشر آید، و آن امان نامه ای است برای عبور از پل دوزخ و از آتش و خروش آن، و در آن روز بر هیچ چیز نگذرد، جز اینکه وی را به هر خیر و نیکی مژده دهد تا اینکه داخل بهشت شود و در این جهان درهای خیر به روی او بازگردد، آن قدر که هرگز آرزو نداشته و بر قلبش نکرده باشد.
(ثواب الاعمال، ص 286)