جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1692 - تفسیر بسم الله الرحمن الرحیم

روی فی التوحید عن الرضا - علیه السلام - حین سئل عن تفسیر البسملة قال:
معنی قول القائل: بسم الله، ای اسم علی نفسی سمة من سمات الله، و هی العبادة قال الراوی فقلت له: ما السمة؟ قال: العلامة؛
در کتاب توحید از امام رضا (ع) روایت شده است که وقتی تفسیر بسمله (بسم الله) از حضرتش سوال شد، فرمود: معنای این که گوینده می گوید: بسم الله این است که من برخود سمه (نشانه ای) از سمات خدا می نهم؛ و آن نشانه عبادت است. راوی گفت پرسیدم: سمه یعنی چه؟ فرمود: نشانه.
(التوحید، ص 229، باب 31)

1693 - دوری شیطان از بسم الله الرحمن الرحیم

قال الصادق - علیه السلام -:
اذا ام الرجل القوم جاء شیطان الی الشیطان الذی هو قرین الامام فیقول هل ذکر الله؟ یعنی هل قرأ بسم الله الرحن الرحیم؟ فان قال: نعم هرب منه و ان قال: لا، رکب عنق الامام و دلی رجلیه فی صدره فلم یزل الشیطان امام القوم حتی یفرغوا من صلاتهم؛
هنگامی که کسی به امامت گروهی می ایستد، شیطان نزد شیطانی دیگر که نزدیک امام ایستاده، می آید و می پرسد: آیا نام خدا را ذکر کرد؟ یعنی آیا بسم الله الرحمن الرحیم خوانده شد؟ پس اگر بگوید: آری از امام دور می شود و اگر بگوید: نه، بر گردن امام سوار می شود و پاهایش را بر سینه اش می آویزد و بدین سان شیطان پیشاپیش آن گروه به امامت می ایستد تا از نمازشان فارغ گردند.
(بحارالانوار، ج 85، ص 20)

1694 - وجوب بلند خواندن بسم الله الرحمن الرحیم

قال الصادق - علیه السلام -:
الاجهار ببسم الله الرحمن الرحیم فی الصلاة واجب؛
آشکار خواندن بسم الله الرحمن الرحیم در نماز واجب است.
(بحارالانوار، ج 85، ص 75)