جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1691 - سیره پیامبر اسلام (ص)

عن عمره بن شمر قال:
سألت جعفر بن محمد - علیهما السلام - انی اؤم قومی فاجهر ببسم الله الرحمن الرحیم؟ قال: نعم حق فاجهر بها قد جهر بها رسول الله - صلی الله علیه و آله -؛
شخصی از امام صادق (ع) پرسید: من امام جماعت قوم خود هستم آیا می توانم بسم الله الرحمن الرحیم را بلند بخوانم؟ فرمود: آری، سزاوار است که بلند بخوانی، چرا که پیامبر خدا (ص) بلند می خواند.
(بحارالانوار، ج 85، ص 84)

1692 - تفسیر بسم الله الرحمن الرحیم

روی فی التوحید عن الرضا - علیه السلام - حین سئل عن تفسیر البسملة قال:
معنی قول القائل: بسم الله، ای اسم علی نفسی سمة من سمات الله، و هی العبادة قال الراوی فقلت له: ما السمة؟ قال: العلامة؛
در کتاب توحید از امام رضا (ع) روایت شده است که وقتی تفسیر بسمله (بسم الله) از حضرتش سوال شد، فرمود: معنای این که گوینده می گوید: بسم الله این است که من برخود سمه (نشانه ای) از سمات خدا می نهم؛ و آن نشانه عبادت است. راوی گفت پرسیدم: سمه یعنی چه؟ فرمود: نشانه.
(التوحید، ص 229، باب 31)

1693 - دوری شیطان از بسم الله الرحمن الرحیم

قال الصادق - علیه السلام -:
اذا ام الرجل القوم جاء شیطان الی الشیطان الذی هو قرین الامام فیقول هل ذکر الله؟ یعنی هل قرأ بسم الله الرحن الرحیم؟ فان قال: نعم هرب منه و ان قال: لا، رکب عنق الامام و دلی رجلیه فی صدره فلم یزل الشیطان امام القوم حتی یفرغوا من صلاتهم؛
هنگامی که کسی به امامت گروهی می ایستد، شیطان نزد شیطانی دیگر که نزدیک امام ایستاده، می آید و می پرسد: آیا نام خدا را ذکر کرد؟ یعنی آیا بسم الله الرحمن الرحیم خوانده شد؟ پس اگر بگوید: آری از امام دور می شود و اگر بگوید: نه، بر گردن امام سوار می شود و پاهایش را بر سینه اش می آویزد و بدین سان شیطان پیشاپیش آن گروه به امامت می ایستد تا از نمازشان فارغ گردند.
(بحارالانوار، ج 85، ص 20)