جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1690 - عظمت آیه بسم الله الرحمن الرحیم

قال الصادق - علیه السلام -:
بسم الله الرحمن الرحیم احق ما جهر بها: و هی الایة التی قال الله - عزوجل -: و اذا ذکرت ربک فی القرآن وحده و لوا علی ادبارهم نفوراً؛
سزاوارترین چیزها به آشکار خواندن بسم الله الرحمن الرحیم است و این همان آیه ای است که خداوند - عزوجل - فرمود: چون پروردگارت را به یگانگی یاد کنی با نفرت پشت می کنند.
(بحارالانوار، ج 85، ص 82)

1691 - سیره پیامبر اسلام (ص)

عن عمره بن شمر قال:
سألت جعفر بن محمد - علیهما السلام - انی اؤم قومی فاجهر ببسم الله الرحمن الرحیم؟ قال: نعم حق فاجهر بها قد جهر بها رسول الله - صلی الله علیه و آله -؛
شخصی از امام صادق (ع) پرسید: من امام جماعت قوم خود هستم آیا می توانم بسم الله الرحمن الرحیم را بلند بخوانم؟ فرمود: آری، سزاوار است که بلند بخوانی، چرا که پیامبر خدا (ص) بلند می خواند.
(بحارالانوار، ج 85، ص 84)

1692 - تفسیر بسم الله الرحمن الرحیم

روی فی التوحید عن الرضا - علیه السلام - حین سئل عن تفسیر البسملة قال:
معنی قول القائل: بسم الله، ای اسم علی نفسی سمة من سمات الله، و هی العبادة قال الراوی فقلت له: ما السمة؟ قال: العلامة؛
در کتاب توحید از امام رضا (ع) روایت شده است که وقتی تفسیر بسمله (بسم الله) از حضرتش سوال شد، فرمود: معنای این که گوینده می گوید: بسم الله این است که من برخود سمه (نشانه ای) از سمات خدا می نهم؛ و آن نشانه عبادت است. راوی گفت پرسیدم: سمه یعنی چه؟ فرمود: نشانه.
(التوحید، ص 229، باب 31)