جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1564 - ذکر خدا و آرامش دل

عن ابن فضال قال:
قال الله - عزوجل - لعیسی - علیه السلام - یا عیسی! اذکرنی فی نفسک اذکرک فی نفسی و اذکرنی فی ملأک اذکرک فی ملأ خیر من ملأ الادمیین. یاعیسی! الن لی قلبک و اکثر ذکری فی الخلوات و اعلم ان سروری ان تبصبص الی و کن فی ذلک حیاً و لا تکن میتاً؛
خدای - عزوجل - به عیسی (ع) فرمود: ای عیسی! یاد کن مرا پیش خود، تا یاد کنم تو را در نزد خودم و یاد کن مرا در جمعیت، تا یاد کنم تو را در جمعیتی بهتر از جمعیت آدمی زادگان. ای عیسی! نرم کن از برای من دل خود را و بسیار یاد کن در خلوت ها و بدان که خشنودی من آن است که تبصبص کنی به سوی من (تبصبص حرکت دم سگ است از خوف یا طمع و این کنایه از شدت التماس و مسکنت است) و زنده باش نه مرده (مقصود از زندگی در ذکر، توجه و حضور قلب است.)
(اصول کافی، ج 2، ص 502)

1565 - زیادی یاد خدا

قال علی - علیه السلام -:
من کثر ذکره، استنار لبه؛
هرکه بسیار یاد خدا کند، عقلش روشن گردد.
(منتخب الغرر، ص 24)

1566 - ذکر خدا صیقل روح

قال علی - علیه السلام -:
ان الله جعل الذکر جلاء للقلوب تسمع به بعدالوقرة و تبصربه بعدالغشوة؛
به درستی که خداوند، ذکر را صیقل جان ها قرار داد تا گوش های سنگین با یاد خدا شنوا و چشم های بسته با یاد او بینا شود.
(بحارالانوار، ج 69، ص 325)