جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1562 - شیوه یاد خدا بودن

قال علی - علیه السلام -:
لا تذکر الله سبحانه ساهیاً و لا تنسه لاهیاً واذکره ذکراً کاملا یوافق فیه قلبک لسانک و یطابق اضمارک اعلانک، و لن تذکره حقیقة الذکر حتی تنسی نفسک فی ذکر و تفقدها فی امرک؛
خداوند سبحان را از روی غفلت یاد منما و از روی سرگرمی فراموشش نکن بلکه او را کامل یاد کن، به طوری که دلت با زبان، موافق و درونت با بیرون، مطابق باشد، (و بدان که) هیچگاه او را ذکر حقیقی نمی توانی کنی مگر اینکه در موقع ذکر خدا خود را فراموش کنی و از خویش فارغ شوی، (و در همه حال دل متوجه او باشد.)
توضیح: منظور از ذکر و یاد خدا تنها ذکر زبانی نیست، اگر چه آن هم ذکر است بلکه به طور کلی باید دل به یاد خدا باشد و انسان، موقع برخورد با محرمات خدا را در نظر گرفته و از نزدیک شدن به آن خودداری نماید.
(منتخب الغرر، ص 24)

1563 - برترین اعمال نزد خدا

عن رسول الله - صلی الله علیه و آله - قال:
... واعلموا ان خیر اعمالکم (عند ملیککم) و ازکاها و ارفعها فی درجاتکم و خیر ما طلعت علیه الشمس ذکر الله سبحانه و تعالی فانه اخبر عن نفسه فقال: انا جلیس من ذکرنی؛
بدانید بهترین اعمال شما پیش خداوند و پاکیزه ترین آنها که شما را به درجات رفیع نایل کند و بهترین چیزی که آفتاب بر آن پرتو افکنده، ذکر خداوند سبحان است؛ زیرا خداوند - تبارک و تعالی - فرمود: من همنشین کسی هستم که یاد کند مرا.
(عدةالداعی، ص 187)

1564 - ذکر خدا و آرامش دل

عن ابن فضال قال:
قال الله - عزوجل - لعیسی - علیه السلام - یا عیسی! اذکرنی فی نفسک اذکرک فی نفسی و اذکرنی فی ملأک اذکرک فی ملأ خیر من ملأ الادمیین. یاعیسی! الن لی قلبک و اکثر ذکری فی الخلوات و اعلم ان سروری ان تبصبص الی و کن فی ذلک حیاً و لا تکن میتاً؛
خدای - عزوجل - به عیسی (ع) فرمود: ای عیسی! یاد کن مرا پیش خود، تا یاد کنم تو را در نزد خودم و یاد کن مرا در جمعیت، تا یاد کنم تو را در جمعیتی بهتر از جمعیت آدمی زادگان. ای عیسی! نرم کن از برای من دل خود را و بسیار یاد کن در خلوت ها و بدان که خشنودی من آن است که تبصبص کنی به سوی من (تبصبص حرکت دم سگ است از خوف یا طمع و این کنایه از شدت التماس و مسکنت است) و زنده باش نه مرده (مقصود از زندگی در ذکر، توجه و حضور قلب است.)
(اصول کافی، ج 2، ص 502)