جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1561 - مجلس بی ذکر خدا

قال ابوعبدالله - علیه السلام -:
ما من مجلس یجتمع فیه ابرار و فجار فیقومون علی غیر ذکر الله - عزوجل - الا کان حسرة علیهم یوم القیامة؛
هرگاه عده ای - چه نیک و بد - در مجلسی جمع شوند و به غیر یاد خدا بپردازند، در روز قیامت افسوس و حسرت می ورزند.
(اصول کافی، ج 2، ص 496)

1562 - شیوه یاد خدا بودن

قال علی - علیه السلام -:
لا تذکر الله سبحانه ساهیاً و لا تنسه لاهیاً واذکره ذکراً کاملا یوافق فیه قلبک لسانک و یطابق اضمارک اعلانک، و لن تذکره حقیقة الذکر حتی تنسی نفسک فی ذکر و تفقدها فی امرک؛
خداوند سبحان را از روی غفلت یاد منما و از روی سرگرمی فراموشش نکن بلکه او را کامل یاد کن، به طوری که دلت با زبان، موافق و درونت با بیرون، مطابق باشد، (و بدان که) هیچگاه او را ذکر حقیقی نمی توانی کنی مگر اینکه در موقع ذکر خدا خود را فراموش کنی و از خویش فارغ شوی، (و در همه حال دل متوجه او باشد.)
توضیح: منظور از ذکر و یاد خدا تنها ذکر زبانی نیست، اگر چه آن هم ذکر است بلکه به طور کلی باید دل به یاد خدا باشد و انسان، موقع برخورد با محرمات خدا را در نظر گرفته و از نزدیک شدن به آن خودداری نماید.
(منتخب الغرر، ص 24)

1563 - برترین اعمال نزد خدا

عن رسول الله - صلی الله علیه و آله - قال:
... واعلموا ان خیر اعمالکم (عند ملیککم) و ازکاها و ارفعها فی درجاتکم و خیر ما طلعت علیه الشمس ذکر الله سبحانه و تعالی فانه اخبر عن نفسه فقال: انا جلیس من ذکرنی؛
بدانید بهترین اعمال شما پیش خداوند و پاکیزه ترین آنها که شما را به درجات رفیع نایل کند و بهترین چیزی که آفتاب بر آن پرتو افکنده، ذکر خداوند سبحان است؛ زیرا خداوند - تبارک و تعالی - فرمود: من همنشین کسی هستم که یاد کند مرا.
(عدةالداعی، ص 187)