جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

1149 - پاداش عظیم

قال الصادق - علیه السلام -:
ما من عمل حسن یعمله العبد الا و له ثواب فی القران الا صلاة اللیل فان الله لم یبین ثوابها لعظیم خطره عنده فقال: تتجا فی جنوبهم عن المضاجع یدعون ربهم خوفاً و طمعاً ومماً رزقناهم ینفقون فلا تعلم نفس ما اخفی لهم من قرة اعین جزاء بما کانوا یعملون؛
هیچ کار خوبی نیست که انسان انجام دهد جز این که برای آن در قرآن پاداشی بیان شده است مگر نماز شب که (به دلیل عظمت آن) خداوند پاداش آن را مشخص نکرد، بلکه فرموده است: پهلو از بستر خواب حرکت می دهد (در دل شب) با بیم و امید خدای خود را می خوانند و از آن چه که روزی آنها کردیم انفاق می کنند. هیچ کس نمی داند که پاداش نیکوکاری اش چه نعمت و لذتهای بی نهایت که روشنی بخش دیده است و در عالم غیب برای او ذخیره شده است.
(بحارالانوار ج 8، ص 126)

1150 - طول دادن قنوت نماز وتر

قال رسول الله - صلی الله علیه و آله -:
اطولکم قنوتاً فی الوتر اطولکم راحة یوم القیامة فی الموقف؛
هر قدر قنوت شما در نماز وتر طولانی تر باشد، آسایش شما در موقف قیامت بیشتر است.
(بحارالانوار، ج 87، ص 287)

1151 - بلند خواندن قرائت نماز شب

عن علی بن اسباط انه سأل اباعبدالله - علیه السلام - عن رجل یقوم فی اخر اللیل یرفع صوته بالقرائة قال: ینبغی للرجال اذا صلی باللیل ان یسمع اهله لکی یقوم النائم و یتحرک المتحرک؛
علی بن اسباط از امام صادق (ع) در مورد مردی که آخر شب بر می خیزد و صدایش را به قرائت بلند می کند، پرسید. امام (ع) فرمود: شایسته است که انسان وقتی نماز شب می خواند، صدایش را به خانواده اش برساند تا آن که خواب رفته، بیدار شود، و آنکس که می خواهد حرکت کند حرکت کند.
(بحارالانوار، ج 87، ص 209)