جامع آیات و احادیث موضوعی نماز، جلد دوم

نویسنده : عباس عزیزی

988 - سجده امام صادق (ع) بر تربت امام حسین (ع)

کان الصادق - علیه السلام - لا یسجد الا علی تربة الحسین - علیه السلام - تذللا لله و استکانة الیه؛
امام صادق (ع) جز بر تربت حسین - علیه السلام - بر خاک دیگری سجده نمی کرد، و این کار آن حضرت از سر خشوع و خضوع برای خداوند بود.
وسائل الشیعه ج 3، ص 608)

989 - بی هوش در حال نماز

نقل عن الصادق - علیه السلام -:
انه کان ذات یوم فی الصلوة فخر مغشیاً علیه فسئل عن ذلک. قال: ما زلت اکررها حتی سمعت من قائلها؛
از امام صادق - علیه السلام - حکایت شده است که روزی در نماز بود، بیفتاد، و از هوش برفت از او سبب این حالت را پرسیدند، فرمود: پیوسته آن (آیه) را تکرار می کردم تا آن که آن را از گوینده اش شنیدم.
(محجةالبیضاء، ج 1 ص 352)

990 - امام کاظم (ع) و نماز

قال عن ابی الحسن الاول - علیه السلام -:
کان اذا استوی من الرکوع فی اخر رکعته من الوتر قال: اللهم انک قلت فی کتابک المنزل: کانوا قلیلا من اللیل ما یهجعون و بالاسحارهم یستغفرون. طال و الله هجوعی و قل قیامی و هذا السحر و انا استغفرک لذنوبی استغفار من لا یملک لنفسه ضراً و لا نفعاً و لا موتاً و لا حیوة و لا نشوراً ثم یخر ساجداً؛
امام کاظم (ع) وقتی سر از رکوع نماز وتر برداشته و می ایستاد، چنین می گفت: خدایا تو (در وصف متقین) فرموده ای: کمی از شب را می خوابیدند و در سحرها استغفار می نمودند به خدا سوگند خواب من طولانی و شب خیزی من اندک است حال این سحر است و من به استغفار از گناهانم برخاسته ام استغفار کسی که نه مالک سود و زیان خود می باشد و نه مرگ و حیات و نشورش را در اختیار خود دارد، سپس به سجده می افتاد.
(علل الشرایع، ج 2 ص 53)