امام حسین علیه السلام از زبان شهید مطهری رحمه الله علیه

نویسنده : عباس عزیزی

مقدمه

بسم الله الرحمن الرحیم
قال رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم):
ان لقتل الحسین علیه السلام حرارة فی قلوب المؤمنین لا تبرد ابداً.
برای شهادت حسین علیه السلام حرارت و گرمایی در دلهای مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمی شود.
حسین کیست؟
این حسین کیست که نهضت او جاویدان گشت؟
این حسین کیست که پس از گذشت قرن ها، مردم از جوشش خون او به جوش می آیند؟
این حسین کیست که عالمی دیوانه اوست؟
این حسین کیست که مکتب او سازنده و انسان ساز بود؟
این حسین کیست که نام عظیمش پیوسته بر سر زبان هاست؟
این حسین کیست که تمامی فضایل اخلاقی در وجود او جمع بود؟
این حسین کیست که کشتی نجات و چراغ هدایت است؟
این حسین کیست که سرزمین کربلا را تجلیگاه فضایل اخلاقی، رحمت عشق، معرفت، تقوا و شهادت قرار داد؟
این حسین کیست که هم وجود مبارکش و هم نهضت عظیمش و هم شهادت جگر سوزش به صورت یک معجزه در طول تاریخ ثبت گردید؟
این حسین کیست که در مقابل ظلم سکوت نکرد؟
این حسین کیست که راه شهادت را برگزید؟
این حسین کیست که در برابر رذایل اخلاقی ایستاد؟
این حسین کیست که قیامش برای احیای امر به معروف و نهی از منکر بود؟
این حسین کیست که جمله کاینات در مصیبت او گریستند؟
این حسین کیست که گریه بر مصیبت او بیمه کننده انسان است؟
این حسین کیست که مزار پاکش شفا خانه اهل دل است؟
این حسین کیست که عشق به او بیمه کننده دنیا و آخرت است؟
این حسین کیست که در راه احیای دین، جان و فرزندش را تقدیم کرد؟
این حسین کیست که جدش پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) در شأن او فرمود: حسین از من است و من از حسینم.
این حسین است که خدایش لقب نفس مطمئنه را به او داد.
این حسین است که تربتش شفاء است.
این حسین است که شهید امر به معروف و نهی از منکر گردید.
این حسین است که شهادت را به عالیترین درجه ارتقاء داد.
این حسین است که کلامش قاطع و جذاب و تأثیر گذار است.
این حسین است که مرگ با عزت را بر زندگی ذلت بار ترجیح داد.
این حسین است که برای همیشه تاریخ، درس آزادیخواهی و کرامت را به بشر آموخت.
این حسین است که گریه بر او چشم و دل را جلا می بخشد.
این حسین است که تاریخ بشر را به خون گلگون ساخت.
این حسین است که یکه و تنها در برابر هزار نفر از لشکر دشمن ایستاد و سر تسلیم فرود نیاورد.
این حسین است که فرزندانش را در برابر دیدگانش قطعه قطعه کردند؛ اما باز هم تسلیم نشد.
این حسین است که در راه دوست، از همه چیز مال و جان و فرزند گذشت.
این حسین است که در برابرش، طفل شش ماهه اش را با تیر سه شعبه پرپر نمودند. اما باز هم شاکر و صابر بود.
این حسین است که خون او بر شمشیر دشمنان غلبه کرد.
حسین پیشوایی است که تربت و زیارتگاه شریفش، شفا بخش و جلا دهنده روح و جسم است.
حسین مظهر و نماینده همه فضایل است که در ظهر عاشورا در برابر همه رذایل ایستاد و نام خود را جاودان و ابدی ساخت.
حسین آزاد مردی است که نامش، نهضت و مکتبش و خونش زنده و جاوید است.
حسین امامی است که تمامی انبیاء و معصومین علیه السلام و اولیاء به او عشق می ورزیدند و بر مصایب او گریستند.
این حسین است که دستگاه پلید بنی امیه پس از شهید کردنش، فهمید که مرده حسین از زنده اش مزاحم تر است.
بیاییم تا ما نیز در زمره شاگردان مکتب عاشورا قرار گیریم و از حسین علیه السلام درس عزت، فداکاری، شجاعت، غیرت، آزادیخواهی، صبر، قیام برای امر به معروف و نهی از منکر، شهادت طلبی و جهاد در راه حق و حقیقت بیاموزیم، که اگر بتوانیم این فضایل را در خود پرورش دهیم، آنگاه می توانیم ادعای حسینی بودن نماییم.
و به حق که دانشمند و عارف فیلسوف قرن، استاد مطهری، خود، یکی از شیفتگان حسین بود و با تمام وجود شخصیت و ماهیت امام و انگیزه نهضت و قیامش را درک کرده بود و آن را با بیانی جذاب و شیوا و بسیار آموزنده بیان می نمود، به طوری که هماره جاوید و برای تمامی نسل ها نو و تازه جلوه می کند.
آنچه در این کتاب گرد آمده، مطالبی است که آن استاد فقید در شأن و عظمت مقام سید شهیدان و نهضت گرانقدر آن حضرت بیان فرموده اند، عزیزان! بیایید با تفکر ناب و سیره عالی زندگانی استاد آشنا شده، همو که حیات و مماتی حسینی داشت و از خداوند بخواهیم که زندگی و مرگ ما را نیز حسینی قرار دهد؛ زیرا که هنر یک انسان وارسته در همین می باشد.
حسین! ای محبوب قلوب مؤمنان! عنایتی فرما و محبت خود را بیش از پیش در دل و جان ما، حک نما تا با عشق تو زندگی کنیم و با عشق تو از دنیا برویم. ان شاء الله.
اللهم اجعل محیای محیا محمد و آل محمد و مماتی ممات محمد و آل محمد.
عباس عزیزی
حوزه علمیه قم
بهار 81

فصل اول: فضایل امام حسین (علیه السلام)

1- احترام امام علی (علیه السلام) به امام حسین (علیه السلام)

امیرالمؤمنین برای امام حسن و امام حسین که از اولاد زهرا بودند، احترام خاصی قائل بود و احترام پیغمبر و زهرا را در احترام به اینها [می دانست(1)]