فهرست کتاب


با امام در میهمانی خدا

احمد ضرابی

توصیه های عملی:

1 - حقیقت دعا، خواست قلبی بوده و اصرار در دعای خیر، از عمق قلبی این خواست خبر می دهد؛ بنابراین در حفظ حالت اصرار و الحاح که یک جلوه آن بالا بردن دستها هنگام دعاست؛ کوشا باشیم.
2 - حالت شیطانی تکبر و بزرگی، یکی از موانع اصلی اظهار خضوع و ذلت در برابر پروردگار است. آن را بشناسیم واز خود دور کنیم.
3 - این حقیقت که مقامات اولیا و انبیاء عظام، علیهم السلام، به نسبت مقدار تذلل آنها در برابر حق جل شأنه تحقق یابد را موضوع تأمل و تدبر خود قرار دهیم.

جدول مراقبه: بالا بردن دستها هنگام دعا

چنانچه مایل هستید حداقل یکی از توصیه های فوق را در ایام معنوی این ماه مبارک به منظور خود سازی عملی سازید. شماره توصیه انتخابی خود را در جدول زیر بنویسید و در هر روزی که توفیق اجرای آن را یافتید برای خود علامت مثبتی () مقابل همان روز ثبت نمایید.
صفحه 49

13 - اهمیت اوقات نماز

متن: فانها افضل الساعات ینظر الله عز و جل فیها بالرحمته الی عباده یجیبهم اذا ناجوه، و یلبیهم اذا نادوه، و یستجیب لهم اذا دعوه.
ترجمه: پس همانا ساعات نماز برترین ساعاتی است که خداوند عزوجل با نظر رحمت در آن ساعات به بندگانش توجه می کند. هنگامی که مناجات می کنند بندگان در آن لحظات دعایشان را اجابت می کند و ندایشان را لبیک می گوید.
اگر بنده بداند هر سعادت و شقاوت و هر رنج و راحت، هر نعمت و نقمتی که به او می رسد از جانب خداوند به واسطه حقیقتی است که در نماز ایجاد و انشاء می کند و میزان قبولی هر عمل دیگر بستگی تام و تمام به نماز او دارد، ان قبلت قبل ما سواها و ان ردت، رد ما سواها،(50) شایسته است هر فشار و سختی را تحمل کند تا آنچه را مرضی حق است در نماز تحقق بخشد.
ای ضعیف، آداب قلبیه اوقات آن است که خود را مهیا کنی برای ورود به حضور مالک دنیا و آخرت و مخاطبه و مکالمه حضرت حق جل و علی؛ پس، با نظری توجه به ضعف و بیچارگی و ذلت و بی نوایی خود کن و عظمت و بزرگی و جلال و کبریای ذات مقدس جلت عظمته، که انبیاء مرسلین و ملائکه مقربین در بارگاه عظمتش از خود بی خود شوند و اعتراف به عجز و مسکنت و ذلت کنند، و چون این نظر را کردی و به دل فهماندی، دل استشعار خوف کند و خود و عبادات خود را ناچیز شمارد. و با نظری توجه به سعه رحمت و کمال عطوفت و احاطه رحمانیت آن ذات مقدس کن که بنده صعیفی را به بارگاه قدس خود با همه آلودگی و بیچارگی که دارد بار داده، و او را همه تشریفات فرو فرستادن فرشتگان و نازل نمودن کتابهای آسمانی و فرستادن انبیاء مرسلین، علیهم السلام، دعوت به مجلس انس خود فرموده، بدون آن که سابقه استعدادی از برای ممکن بیچاره باشد، یا در این دعوت و حضور برای حضرتش - نعوذ بالله - با ملائکه الله و انبیاء علیهم السلام، سودی تصور بشود. البته قلب را با این توجه انسی حاصل شود و استشعار رجاء و امیدواری می کند.
پس با قدم خوف و رجاء و رغبت و رهبت خود را مهیای حضور کن، و عده و عده حضور را مهیا کن؛ که عمده آن آن است که با قلب خجل و دل وجل و استشعار انکسار و ذلت و ضعف و بیچارگی وارد محضر شوی، و خود را به هیچ وجه لایق محضر ندانی و لایق عبادت و عبودیت نشماری، و اذن دخول در عبادت و عبودیت را فقط از شمول رحمت و عمیم لطف حضرت احدیت جلت قدرته بدانی؛ که اگر ذلت خود را نصب عین خود کردی و به جان و دل تواضع برای ذات مقدس حق نمودی و خود و عبودیت خود را ناچیز و بی ارزش دانستی، حق تعالی با تو تلطف فرماید و تو را مرتفع کند و به کرامات خود مخلع فرماید(51).
ما نیز اگر قدری تفکر کنیم، و به قلب محجوب مهجور خود بفهمانیم که اوقات صلوات، اوقات حضور در بارگاه قدس حضرت ذی الجلال است، اوقاتی است که حق تعالی که مالک الملوک و عظیم مطلق است بنده ضعیف ناچیز را به مناجات خود دعوت فرموده و به دارالکرامه خود اذن دخول داده تا فوز به سعادتهای ابدی و سرور و بهجتهای دائمی پیدا کند، از دخول وقت صلوه به مقدار معرفت خود بهجت و سرور داشتیم. و اگر قلب استشعار عظمت و خطر مقام کند، به مقدار فهم عظمت، خوف و خشیت حاصل می شود(52).
ای عزیز! تو نیز به قدر میسور و مقدار مقدور این وقت مناجات را غنیمت شمار و به آداب قلبیه آن قیام کن؛ و به قلب خود بفهمان که مایه حیات ابدی اخروی و سر چشمه فضائل نفسانیه و رأس المال کرامات غیر متناهیه به مراودت و مؤانست با حق است و مناجات با او(53).
آیا می دانید که نماز بسان آئینه ای است که تصویر معنوی حقیقت انسان را نمایش می دهد؟ و اگر خدای نکرده و در طول روز غافل از محبوب حقیقی باشیم منجر به بیحالی در نماز و عدم حضور قلب در این لحظات عالی خواهد شد؟