گلشن ابرار جلد 2

نویسنده : جمعی از پژوهشگران حوزه علمیه قم

میرزا جواد آقا ملکی

متوفای 1304 ش.

مردی از ملکوت

احمد لقمانی
روزهای زندگانی انسان، ایام هجرت او از عالم قدس است تا در کلاس تربیت و خودسازی شرکت کند و در مدرسه آفرینش حضور یابد و پس از چندی به ابدیت رجعت کرده، در دیار قرب قرار گیرد.
از طلوع خورشید حیات تاکنون چهره هایی تابناک، این کلاس را با بهترین امتیاز پشت سر گذاشته و با دستیابی به قله قدس و معرفت، مقام آدمیت را کسب کرده اند.
عارف فرزانه و عالم وارسته، حاج میرزا جواد آقا ملکی تبریزی از جمله انسانهای هوشمندی بود که سرمایه عمر خویش را با خدای خود سودا نمود و بر لحظه لحظه آن دیده بصیرت آمیز و ژرف نگر گشود. مدتی به تحصیل پرداخت و زمانی تدریس را پیشه خود ساخت و عمری را به تهذیب خود و دیگران گذراند. و سرانجام با نفس مسیحایی خویش روح الله پرورید و چلچراغ هدایت و رستگاری در شبستان حوزه آویخت.
اینک نسیم لطف الهی، فرصتی بهارگونه بر ایمان پدید آورده است، با هم گذری شتابان و سیری سریع بر زندگانی آن فرهیخته والا گوهر می نماییم تا از آبشار معرفت وی، زلال اندیشه و جرعه های ناب از آن خود سازیم.

میلاد میرزا

خورشید قرن سیزدهم هجری رو به افول بود که تبریز لبریز از شادی و سرور شد. لطف الهی پسری زیبا به خاندان حاج میرزا شفیع داد که جوادش نام نهادند. گلخنده های شادی و شور بر چهره اهل خانه نشسته بود و همگان بوسه سپاس به درگاه الهی می زدند. پدر طفل به پاس این نعمت، چندین روز مردم شهر را از سفره نعمت خود بهره مند ساخت.
جواد در دامان مادری مهربان و پدری صالح مراحل رشد و ترقی را پیمود و سالهای کودکی هر یک، دفتری نوبر دیدگان وی می گشود.