فهرست کتاب


روزها و رویدادها (جلد سوم)

علی بری دیزجی , محمد رضا مطیعان , مجید ترکاشوند

اهانت به پیامبر اسلام

رشدی با نوشتن این کتاب به دشنام پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) و جسارت به حریم آن بزرگوار پرداخته است، و کیفر چنین جنایتی در فقه اسلام قتل می باشد که مورد اتفاق نظر همه فرق اسلامی است.
در متون فقه مالکیه مانند شرح کبیر، آمده است: هر کس پیامبری را ناسزا گوید، یا لعن کند، یا عیبی به او بگیرد، یا نسبت ناروایی به او بدهد، یا حق او را سبک بشمارد، یا یکی از مقامات عالیه او را مثل علم یا زهد انکار کند، باید کشته شود، و از او تقاضای توبه نمی شود، حتی اگر توبه نماید توبه او قبول نخواهد بود، و حد الهی درباره او جاری می شود.(231)
صاحب جواهر نیز می گوید: اگر کسی به پیامبر ناسزا گوید، شنونده می تواند و بلکه بر او واجب است که وی را به قتل رساند و هیچ گونه اختلافی در بین فقها درباره این حکم وجود ندارد.(232)

اهانت به انبیای بزرگ

رشدی به حریم مقدس برخی دیگر از پیامبران (علیه السلام) همچون حضرت ابراهیم و حضرت اسماعیل نیز جسارت کرده و زشت ترین اعمال را به آنها نسبت داده است و به تعبیر امام (ره)، مسأله کتاب آیات شیطانی کاری حساب شده برای زدن ریشه دین و دینداری و در راس آنها اسلام و روحانیت است.

فتنه گری و محاربه

تالیف آیات شیطانی تا وقتی که به عنوان سند ارتداد نویسنده آن تلقی شود ، در حد یک گناه شخصی است که کیفر آن مرگ است. ولی او با اهانت به پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم)، گناه بزرگتری مرتکب شده است زیرا علاوه بر آنکه به کفر روی آورده است، مقدسات مسلمین را مورد هتک قرار داده، به عنوان فتنه جو و محارب، عامل اجرای طرحهای توطئه آمیزی می شود که دشمنان اسلام برای نابودی این مکتب طراحی کرده اند و پرواضح است که مبارزه برنامه ریزی شده علیه اسلام و طرح توطئه برای هجوم به مقدسات اسلامی، جرمی به مراتب سنگین تر از ارتداد یا دشنام به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) تلقی می شود. به عبارت دیگر، هر کس دست خود را در جهت ضربه زدن به اسلام به حرکت در آورد، چه سلاح به کف داشته باشد و امنیت جامعه را ازبن ببرد و چه با قلم در صدد ضربه زدن به مبانی اعتقادی و فرهنگی مسلمانان باشد، محارب است، تا جایی شیخ حر عاملی یکی از بابهای حدالمحارب را باب قتل دعوت کنندگان به بدعت قرار داده است.(233)