فهرست کتاب


روزها و رویدادها (جلد سوم)

علی بری دیزجی , محمد رضا مطیعان , مجید ترکاشوند

حماسه شهدای هویزه: 16 دی 1359

در آذر 1359، پس از شکست بیش از دوگردان از نیروهای عراقی در جنوب سوسنگرد به وسیله سربازان اسلام، یک گروهان از برادران سپاه اهواز جهت محافظت و پدافند شهر هویزه، از سوسنگرد به آن شهر اعزام شد. افراد این گروهان پس از رسیدن به منطقه و استقرار، عهده دار حفاظت از جنوب تا جنوب غربی شهر / شدند.
نیروهای عراقی در این منطقه متشکل از واحدهای تانک از نوع تی - 62، تی - 55، موشکهای زمین به زمین و امکانات نظامی پیشرفته و بیش از 6 هزار نفر پیاده بودند. ولی همین نیروهای اندک مدافع شهر، از کمترین امکانات دفاعی هم بی بهره بودند.
نیروهای دشمن در آغاز هجوم سراسری خود، ظرف 48 ساعت از محور هویزه تا کرخه پیشروی کرده و در امتداد آن مستقر شده بودند، بطوری که فاصله آنها تا هویزه از 10 کیلومتر تجاوز نمی کرد.
تاکتیک نیروهای دشمن این بود که با تصرف سوسنگرد، هویزه خود به خود سقوط می کند.
در چنین شرایطی 50 تا 60 نفر از برادران سپاه برای جلوگیری از پیشروی دشمن مسئولیت مین گذاری جاده های منتهی به جبهه های دشمن را به عهده گرفتند. زیرا این جاده ها و راههای عبور، برای دشمن به مانند رگهای حیاتی برای ادامه تجاوز محسوب می شد. دو هفته قبل از آنکه عملیات مدافعان اسلام علیه نیروهای عراقی در این منطقه انجام گیرد، بنی صدر دستور تخلیه هویزه را از برادران بسیج و پاسدار صادر و دستور داد که در سوسنگرد مستقر شوند.
این دستور بنی صدر، با مخالفت جدی برادر سید محمد حسین علم الهدی و دیگر برادران مواجه شد. بعد از آنکه شهید بزرگوار علم الهدی با آیه الله خامنه ای تماس گرفت، دستور بنی صدر لغو شد و برادران پاسدار در هویزه باقی ماندند.
یک هفته بعد، تصمیم بر آن شد که از محور هویزه و سوسنگرد حمله انجام گیرد. این عملیات را می توان نقطه عطف عملیات منظم برادران ارتش و سپاه دانست. بار دیگر بنی صدر، شعار جدایی ارتش از سپاه را سر داد و گفت: سپاه نباید در این عملیات شرکت کند. برادران بسیجی و سپاه که در منطقه بوده و اغلب آنها به منطقه آشنایی داشتند، این ترفند بنی صدر را ضربه شدیدی بر پیکر عملیات می دانستند.
بار دیگر این مسئله با تلاش برادر علم الهدی و تماسهای مکرر ایشان با مسئولین در تهران، حل شد و قرار شد که سپاه به عنوان پیاده ارتش در عملیات شرکت کند.
15 دی 1359، روز آغاز عملیات بود. برای این عملیات دو تیپ از لشکر 16 زرهی قزوین و یک تیپ از لشکر 92 زرهی اهواز در نظر گرفته شده بود که دو گردان از نیروهای سپاه و عده ای هم از نیروهای جنگهای نامنظم (شهید چمران) نیروهای ارتش را یاری می دادند. از جمله هدفهای این عملیات، پاکسازی شمال و جنوب کرخه کور از وجود نیروهای متجاوز ارتش عراق و آزادسازی پادگان حمید و منطقه جفیر بود. نتایج عملیات در این روز موفقیت آمیز بود. اما هنوز عقبه های اصلی دشمن در پادگان حمید و سه راهی جفیر آسیب ندیده بود. رزمندگان اسلام پس از تصرف مرزهای کرخه و حاج بدر، قصد پیشروی به سوی پادگان حمید را داشتند. اما بنا به دلایلی، مانند نرسیدن مهمات، قرار بر این شد که ادامه عملیات در 16 دی ماه انجام شود.
شانزدهم دی 1359، برادران سپاه در جلو تانکهای ارتش مستقر شده و منتظر دریافت رمز حمله بودند که ناگهان متوجه حرکاتی از سوی جبهه دشمن شدند. رفت و آمد تانکهای دشمن زیاد شد و پس از آن، هواپیماهای دشمن در آسمان ظاهر شدند و تلاش کردند تا جبهه نیروهای اسلام را بمباران کنند. از طرف دیگر نیروهای اسلام زیر آتش توپخانه، کاتیوشا و خمپاره قرار گرفتند.
از آنجایی که عراقیها شناخت دقیقی از منطقه داشتند، گلوله باران دشمن موجب شهادت عده ای از رزمندگان اسلام گردید. لشکر 9 مکانیزه ارتش عراق دست به عملیات زده بود و چون نیروهای ما انتظار این حمله را نداشتند، فرماندهی دستور عقب نشینی به طول 500 متر را بصورت تاکتیکی صادر کرد. این دستور باعث شد که تانهای ما عقب نشینی کنند و عراقی ها با این تصور که نیروهای اسلام شکست خورده و فرار کرده اند، وارد منطقه شدند.
در این ضد حمله سنگین دشمن که نیروهای ما مجبور به عقب نشینی شدند، بیش از یکصد تن از برادران پاسدار، جهاد و دانشجویان پیرو خط امام از جمله حسین علم الهدی مفقود الاثر و شهید شدند. در پی این حادثه نیروهای عراقی (خلیل الدوری) دستور داد تعدادی از مردم بی گناه، را دست بسته در یک گودال قرار داده و به شهادت برسانند و سپس عراقیها تمام شهر را با دینامیت و بلدوزر نابود کردند.
1800 واحد مسکونی و تجاری و سه مسجد و دو حسینیه تخریب و شهر به تپه ای خاک مبدل شد.

زندگینامه شهید علم الهدی

شهید سید محمد حسین علم الهدی پیشگام دانشجویان پیرو خط امام بود که در هویزه حماسه آفریدند و تا آخرین نفس در مقابل دشمن متجاوز ایستادند و خون پاک خویش را نثار دفاع از اسلام و میهن اسلامی کردند.
سید محمد حسین، فرزند آیه الله حاج سید مرتضی، در هشتم مهر 1337، در اهواز چشم به جهان گشود. از آنجا که فرزند یک خانواده مذهبی و روحانی بود، از همان کودکی علاقه وافری به علوم دینی، بویژه تلاوت قرآن مجید داشت، تا جایی که با گذشت زمانی کوتاه این توانایی را به دست آورد که به تدریس قرآن کریم بپردازد. شور انقلابی و مذهبی حسین سبب شد تا از 14 سالگی پا به عرصه فعالیتهای سیاسی بگذارد.
فعالیتهای این شهید در زمینه توسعه امور فرهنگ، مذهبی و سیاسی تا پیروزی انقلاب اسلامی ادامه داشت. تشکیل گروه موحدین با عده ای از دوستان، شروع مبارزه مسلحانه علیه رژیم طاغوت، تکثیر و پخش اعلامیه های امام (ره)، ایجاد هماهنگی و وحدت بین حوزه و دانشگاه علیه رژیم شاه و شرکت در ترور مستشار آمریکایی (پل گریم)، بالاترین مقام شرکت نفت در اهواز که سبب ایجاد وحشت بیشتر در دل رژیم و حامیان آن و در نتیجه تداوم اعتصاب در شرکت نفت اهواز شد، از جمله فعالیتهای شهید علم الهدی در دوران قبل از پیروزی بود.
بعد از پیروزی انقلاب نیز علم الهدی منشأ فعالیتهای مختلفی بود که تأسیس بسیج، مجاهدت در جهاد سازندگی، تأسیس سپاه هویزه و شرکت در تسخیر لانه جاسوسی آمریکا همراه با سایر دانشجویان پیرو خط امام از جمله این مجاهدتها می باشد. شهید که دانشجوی سال دوم دانشگاه مشهد در رشته تاریخ بود، با شروع جنگ تحمیلی همراه با گروهی از دانشجویان پیرو خط امام و نیروهای بسیجی بسوی جبهه های دفاع حق علیه باطل شتافت و در حالی که در حلقه محاصره دشمن در هویزه به اتفاق همرزمان خود گرفتار شده بود تا آخرین قطره خون با دفاع از ایران اسلامی پرداخت و به دیدار پروردگارش نایل آمد.

اسامی شهدای هویزه

اسامی برخی از شهدای حماسه هویزه که امکان دسترسی به آنها وجود داشته است، به این شرح می باشد.(160)
1- مرتضی کاوند.
2- امین سلطانی.
3- محمد حسین علم الهدی.
4- بهروز نوروزی.
5- محمد شمخانی.
6- خلیل بهاری.
7- بهروز پور هاشمی.
8- محمد رضا ملایی زمانی.
9- علی اشرف ظاهری.
10- سعید جلالی پور.
11- جمال دهشور.
12- علیرضا رکاب ساز.
13- اسماعیل حاج کوهمدانی.
14- محمد بهاء الدین.
15- سلیمان تیئی.
16- شهید قدومی.
17- عباس افشاری.
18- رضا مستجابی کرمانشاهی.
19- قدیر قدرتی.
20- محمود صالح زاده.
21- امیر حسین جعفری.
22- محمد جفر روزبهانی.
23- محمود قاسمی.
24- مهدی پروانه.
25- سید محمد علی حکیم.
26- سید مهدی جعفری.
27- علی اکبر سیفی ابدی.
28- محسن غدیریان.
29- اکبر حاجی مهدی.
30- صادق بوغدار.
31- فرخ سلحشور.
32- محمد صادق فروشانی.
33- غفار درویشی.
34- مجید یوسفیان.
35- محمد دلجو.
36- حسین زارعی.
37- محمد ابراهیم سمندالدوله.
38- امیر رفیعی.
39- عبد المحمد چهارمحالی.
40- حسین خمیسی.
41- محمد حسن رضازاده.
42- حسن فلاح زاده.
43- محمد علی عسکری.
44- محمد رضا شیخ الاسلام.
45- حسن امینی.
46- رمضانعلی آقایی.
47- عباسعلی حبیبی.
48- مصطفی مختاری.
49- محمد فاضل.
50- مجید کریمی ثانی.
51- مجید مهدوی.
52- حسن فتاحی.
53- حسین خوشنویسان.
54- محمود فروزش.
55- شیال بوغنیمه.
56- علی اصغر فرهمندفر.
57- محمد حسین رحیمی.
58- حمید شاهد.
59- محمد اسماعیل اعتضادی.
60- محمد جواد زاهدیان.
61- امیر احتشام زاده.
62- اصغر پهلوان نژاد.
63- علی حاتمی.
64- محمد علی رجبی.