فهرست کتاب


روزها و رویدادها (جلد سوم)

علی بری دیزجی , محمد رضا مطیعان , مجید ترکاشوند

فصل زمستان: : رویدادهای دی

میلاد حضرت عیسی (علیه السلام): 4 دی / 25 دسامبر

اذا قالت الملائکه یا مریم ان الله یبشرک بکلمه منه اسمه المسیح عیسی بن مریم وجیها فی الدنیا و الآخره و من المقربین(127).
چون فرشتگان گفتند: ای مریم همانا خدا تو را به کلمه ای که نامش مسیح، عیسی بن مریم است بشارت می دهد که او در دنیا و آخرت آبرومند و از مقربین درگاه خداست.
حضرت عیسی (علیه السلام) نه تنها در میان فرقه های مختلف مسیحی بلکه نزد تمامی پیروان ادیان، بویژه مسلمانان از احترام خاصی بر خوردار است و به همین مناسبت میلاد این پیامبر بزرگ عید تمامی پیروان آسمانی است.
در کشور ایران اقلیت مسیحی، از حقوق مساوی با سایر شهروندان برخوردار می باشند و در مجلس دارای نماینده هستند.
مسیح (علیه السلام)، پیام محبت ورزیدن به دیگران را برای بشریت به ارمغان آورد، به اقامه عدل و نفی ظلم، همت گماشت و دنیاطلبی را مذموم شمرد و خود همواره با فقرا و فرودستان همراه بود و از زیاده طالبان و مستکبران دوری جست، تا آنجا که مترفین و عوام، دین او را منحصر به رعایا وفقرا می دانستند. حضرت مسیح (علیه السلام) از پیغمبران بزرگواری است که اصل وجود و خلقتش توأم با معجزه و سر انجام زندگیش نیز با معجزه پایان یافت. پیغمبری که بدون داشتن پدر از مریم متولد شد.
شیخ صدوق (ره) از رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) روایت کرده که فرمود: بهترین زنان بهشت چهار زن هستند. مریم دختر عمران، خدیجه دختر خویلد، فاطمه دختر محمد و آسیه، همسر فرعون.(128) عمران پدر مریم از فرزندان حضرت سلیمان و یکی از پیغمبران بنی اسرائیل بوده است. همسر عمران که بنا به مشهور نامش حسنه را مجدداً به یاد فرزند انداخت و با حسرت و اندوه به درگاه خدای تعالی دعا کرد و نذر نمود که اگر فرزندی پیدا کند او را به خدمتکاری بیت المقدس به معبد بسپارد. خدای تعالی دعای وی را مستجاب و به شوهرش وحی کرد که ما به تو فرزندی میمون و مبارک خواهیم داد.(129)
حسنه فکر می کرد که فرزندش پسر خواهد بود. اما به هنگام وضع حمل، مشاهده کرد که نوزادش دختر است و این مسأله همراه با مرگ عمران که پیش از بدنیا آمدن مولود به وقوع پیوسته بود، غم و اندوه حسنه را افزون ساخت، زیرا دختر، شایسته به خدمت معبد سپردن نبود. از این رو چنانچه در سوره آل عمران آیه 36 آمده از روی حسرت و اندوه رو به درگاه خدای تعالی کرد و عرض نمود:
فلما وضعتها قالت رب انی وضعتها انثی و الله اعلم بما وضعت.
چون فرزند بدنیا آمد از روی حیرت گفت پروردگارا فرزندی که من زائیده ام دختر است و خدا بر آنچه روی داده است داناتر است.
ولی باز هم نومید نشد و نام نوزاد را مریم به معنای زن عابد و خدمتکار معبد انتخاب کرد و او را تحت کفالت همسر خواهرش یعنی حضرت زکریا به معبد بیت المقدس سپرد.
مریم (علیها السلام) زیر نظر حضرت زکریا دوران کودکی را پشت سر گذاشت و قدم در سنین بلوغ گذارد و گاهگاهی برای رفع نیازمندیهای زنانگی به خانه زکریا و نزد خاله اش می رفت. روزی جوان بسیار زیبایی را دید که به طرف او می آید این جوان زیبا فرشته بزرگ الهی، جبرئیل امین بود که به صورت تام الخلقه پیش مریم آمده بود تا روح عیسی (علیه السلام) را در وی بدمد.
مریم (علیه السلام) که تا آن روز در کمال عفت و پاکی زندگی کرده و شب و روز خود را به عبادت و تقوی گذرانده بود به پروردگار خویش پناه برد و از آن جوان خواست تا بلادرنگ از او دور شود.
قالت انی اعوذ بالرحمن منک ان کنت تقیا(130)
در این هنگام فرشته الهی گفت: من فرستاده پروردگار توام و آمده ام پسری پاکیزه به تو عطا کنم.
قال انما رسول ربک لاهب لک غلاما زکیا(131).
مریم که با شنیدن این جمله اطمینان خاطری پیدا کرد به فکر فرو رفت که چگونه ممکن است زنی بدون تماس با جنس مخالف فرزند دار شود که فرشته الهی قدرت پروردگار تعالی را به او یادآور شد.
حضرت مریم (علیها السلام) که دید با نداشتن شوهر و تماس نگرفتن با هیچ مردی باردار شده، از ترس آنکه مردم به او تهمت بزنند خود را به کناری کشید و دور از کسان خویش به سر می برد و چون هنگام وضع حمل فرا رسید، به ناچار خود را به تنه درخت خرمائی رسانید و در آنجا نوزاد میمون و مبارک به دنیا آمد.(132)

دوران کودکی

حضرت عیسی (علیه السلام) نامش در قرآن کریم همراه با فضیلت و عظمت بسیار ذکر شده و به عنوان عبد الله، کلمه خدا، روح خدا و تأیید شده به روح القدس، مفتخر شده است. در 45 جای قرآن نام عیسی ذکر گردیده و در پانزده جا با لقب مسیح یاد شده است.(133)
حضرت مریم، عیسی را از ترس "میرودس" پادشاه یهود به مصر برد و دوازده سال در آنجا بود و با شنیدن خبر مرگ "میرودس" به شام بازگشته و در موطن خود ناصره اقامت گزیدند تا آن حضرت در همین مکان به نبوت رسید روی همین انتساب به قریه ناصره، پیروان آن حضرت را نصاری می گویند.
در سن سی سالگی نبوت خود را اظهار کرد که با برخی از انجیلهای موجود مطابقت دارد. اما در پاره ای از روایات اهل بیت (علیهم السلام) به هفت سالگی رسید خدای تعالی بدو وحی کرد و نبوت و رسالت خویش را اظهار فرمود.