فهرست کتاب


روزها و رویدادها (جلد سوم)

علی بری دیزجی , محمد رضا مطیعان , مجید ترکاشوند

علل بروز معلولیت

کارشناسان انواع معلولیتها را به چهار گروه: معلولان جسمی و حرکتی، دهنی، نابینایان و ناشنواییان تقسیم و شایعترین علل بروز معلولیت را به این ترتیب ذکر کرده اند:
- عدم واکسیناسیون بموقع کودکان.
بالا بودن شمار خانواده های فقیر و پرجمعیت که از مسکن مناسب و شرایط زندگی بهداشتی برخوردار نیستند.
- بالا بودن شمار بی سوادان بخصوص در جامعه های در حال توسعه که آگاهی اندکی از معیارهای بهداشتی و آموزشی در زمینه معلولیت دارند.
- وجود تصورهای نادرست نسبت به معلولان که از جمله می توان به ننگ شمردن معلولیت و حقیر شمردن افراد معلول در جامعه اشاره کرد.
- نقص برنامه های بهداشتی ویژه معلولان و عدم مراقبتهای کار آمد اولیه.
- جنگ و پیامدهای ناشی از آن و سایر عوامل خشونت بار و مخرب.
- گرسنگی، بیماریهای واگیردار و دگرگونی در ساختار جمعیت.
- حوادث مرتبط با صنعت، کشاورزی و حمل و نقل.
- آلودگی محیط زیست.
- فشارهای عصبی و سایر مسائل روانی و اجتماعی موجود در روند تبدیل شدن ساختار جامعه از سنتی به نوین.
- مصرف دارو بدون تجویز پزشک، بهره گیری نابجا از امکانات درمانی و استفاده نامشروع و غیر قانونی از داروهای مخدر یا محرک.
- معالجه نادرست افراد آسیب دیده.
- شهرنشینی و رشد بی رویه جمعیت.

شیوه های جلوگیری از بروز معلولیت و درمان

برای جلوگیری از بروز معلولیت یا درمان، برنامه های هماهنگی در کلیه سطوح جامعه مورد نیاز است که به مواردی از آنها اشاره می شود:
- مراقبتهای اولیه بهداشتی بویژه برای روستا و محله های فقیر نشین شهرها.
- مراقبت و مشاوره بهداشتی مؤثر برای مادر و کودک، همچنین مشاوره در زمینه تنظیم خانواده و زندگی خانوادگی.
- آموزش تغذیه به مردم و کمک به آنان در جهت دستیابی به غذای کافی.
- ایجاد مصونیت در برابر بیماریها مطابق با معیارهای سازمان جهانی.
- ایجاد سیستم منظم برای تشخیص و معالجه سریع بیماریها.
- وضع مقررات ایمنی و اجرای آموز برای پیشگیری از بروز سوانح.
- اجرای اقدامات کار آمد برای کنترل مصرف بی رویه دارو و جلوگیری از استعمال مواد مخدر، الکل، توتون و سایر مواد تحریک زا یا افسرده کننده.
- آموزش کادر پزشکی و پیرا پزشکی و سایر افرادی که در مواقع اضطراری به خدماتشان نیاز است.
- آموزش مداوم در زمینه جلوگیری از بروز حوادث منجر به معلولیت.
- تعیین معیارهای ویژه پیشگیر در برنامه های آموزشی مروجین کشاورزی.
- آموزش عملی مناسب و جمع در ضمن کار.
در کشورهای در حال توسعه اغلب از فن آوریهای قدیمی و منسوخ استفاده می شود. این فن آوریها به همراه آموزش ناکافی و حفاظت ناقص از نیروهای انسانی، موجب افزایش میزان حوادث در محیط کار و در نتیجه به معلولیت می انجامند.

روز بیمه: 13 آذر

"بیمه" از لحاظ حقوقی به مهنای قرار دادی میان "بیمه گر" و "بیمه گذار" است، که بیمه گر تعهد می کند، در قبال دریافت مبلغی به نام حق بیمه از بیمه گذار، در صورت وارد شدن خسارات احتمالی معین به بیمه گذار، مبلغ مشخصی را برای جبران خسارات به وی بپردازد.
اما اگر بخواهیم معنای اجتماعی اصیل و عمیق بیمه را تعریف کنیم، باید بگوییم: بیمه عبارت از یک پدیده اجتماعی است که به وحدت معنوی افراد یک یا چند جامعه کمک شایانی می کند، زیرا:
چو عضوی به درد آورد روزگار - دگر عضوها را نماند قرار
بنابراین، هرگاه فردی دچار صدمه یا حادثه ای شود که تحملش از عهده وی خارج باشد، اعضای دیگر جامعه - هر یک به اندازه سهم و توان - خویش را در جبران زیانهای وارد شده به آن فرد سهیم می سازند. بیمه در قرن بیستم ، با شکلهای مختلف قانونی در اروپا و سپس در کشورهای دیگر، ظهور یافت. این نوع بیمه که در چهار چوب عقود حقوقی صورت می پذیرد، گرچه با رنگ و آهنگ خاص خود، پدیده ای جدید در روابط اجتماعی محسوب می شود، اما چه از لحاظ فلسفه اجتماعی و اخلاقی و چه از لحاظ حقوقی، دارای سابقه طولانی است، زیرا نه تنها نمونه های ناقصی از بیمه در اروپای قرون وسطی مشاهده شده و یا در حدود 1400 سال قبل در صدر اسلام مورد توجه قرار گرفته است، ظاهراً، اسپانیا و پرتغال نخستین کشورهایی بوده اند که در اواسط قرن پانزدهم میلادی، رنگی قانونی به بیمه بخشیدند. نخستین قانون "بیمه عمر" در سال 1583 میلادی در انگلستان تحقق یافت و در سال 1666، پس از وقوع آتش سوزی مهیب در "لندن" ،"بیمه آتش سوزی" پدید آمد. ولی در سایر کشورها، بیمه، زودتر از قرن هجدهم پدید نیامد و به صورت متداول امروزی نیز در قرن بیستم پا به عرصه وجود گذاشت.