فهرست کتاب


احکام خانواده مطابق با فتاوای حضرت امام خمینی (ره)

عبدالرحیم موگهی‏

ه. روزه قضا

اگر روزه رمضان را عمدا نگیرد، باید قضای آن را به جا آورد و برای هر روز دو ماه روزه بگیرد یا به شصت فقیر طعام بدهد یا یک بنده آزاد کند، و چنانچه تا رمضان آینده قضای آن روزه را به جا نیاورد، برای هر روز نیز دادن یک مد طعام لازم است.(563)

استفتائات

اگر شخصی کفاره تاخیر قضای روزه هایش را در یک سال بپردازد و مجددا تا سال بعد نیز نتواند قضای روزه هایش را به جا آورد، آیا باز کفاره تاخیر بر او واجب می شود، یا این که پرداخت کفاره سال قبل کفایت از آن می کند؟
باسمه تعالی؛ بیش از یک بار کفاره واجب نیست.(564)
بانویی است مدت 14 سال ازدواج کرده و ماه مبارک رمضان هیچ سالی روزه هایش را مرتب نگرفته، گاهی حامله بوده و گاهی تقریبا مریض، و در ایام غیر ماه رمضان که سلامت هم بوده قضای آنها را به جا نیاورده است و موانعی هم نداشته و نمی داند در این چند سال، ماه رمضان چند روز را روزه گرفته و چند روز را نگرفته، چه مقدار باید قضا نماید؟
باسمه تعالی؛ روزه هایی را که یقین دارد قضا شده، باید قضا نماید و بیشتر از آن واجب نیست.(565)

سه. احکام حج

حج، زیارت کردن خانه خدا و انجام اعمالی است که دستور داده اند در آنجا به جا آورده شود و در تمام عمر بر کسی که این شرایط را دارا باشد، یک مرتبه واجب می شود:
اول: آنکه بالغ باشد؛
دوم: آنکه عاقل و آزاد باشد؛
سوم: به واسطه رفتن به حج مجبور نشود که کار حرامی را که اهمیتش در شرع از حج بیشتر است انجام دهد، یا عمل واجبی را که از حج مهمتر است ترک نماید؛
چهارم: آنکه مستطیع باشد و مستطیع بودن به چند چیز است:
اول: آنکه توشه راه و چیزهایی را که بر حسب حالش در سفر به آن محتاج است و در کتابها مفصل گفته شده دارا باشد، و نیز مرکب سواری یا مالی که بتواند آنها را تهیه کند داشته باشد؛
دوم: سلامت مزاج و توانایی آن را داشته باشد که بتواند مکه رود و حج را به جا آورد؛
سوم: در راه مانعی از رفتن نباشد، و اگر راه بسته باشد، یا انسان بترسد که در راه جان یا عرض او از بین برود یا مال او را ببرند، حج بر او واجب نیست، ولی اگر از راه دیگری بتواند برود اگر چه دورتر باشد، در صورتی که مشقت زیاد نداشته باشد و خیلی غیر متعارف نباشد، باید از آن راه برود؛
چهارم: به قدر به جا آوردن اعمال حج وقت داشته باشد؛
پنجم: مخارج کسانی را که خرجی آنان بر او واجب است مثل زن و بچه و مخارج کسانی را که مردم خرجی دادن به آنها را لازم می دانند داشته باشد؛
ششم: بعد از برگشتن، کسب یا زراعت یا عایدی ملک یا راه دیگری برای معاش خود داشته باشد که مجبور نشود به زحمت زندگی کند.(566)