فهرست کتاب


خواص داروهای گیاهی و حیوانی «گزیده ای از کتاب قانون ابن سینا و کتابهای طب سنتی»

حسین دریاب نجفی‏

حرف «ح»

84 حرشف:

از تیره کنگر زرد است صمغ کنگر.
مزاج: تا به دوم می رسد گرم معتدل و مایل به رطوبت می شود.
خوزی گوید: در اول گرم و در دوم تر است.
خاصیت: تنقیه اش اندک و خشکاننده است، لطافت دارد، محلول آن داروی داء الثعلب است و با آبش سر را می شویند، شپش می کشد، ادرار مانده و بدبو را ریزش می دهد و در نتیجه بوی بد زیر بغل را می زداید، ورمها را فرو می نشاند، و آبش داروی خارش سخت است، شورش سر را از بین می برد، ملین است، بلغم را خارج می کند، و شهوت انگیز است.

85 حسن یوسف «حاسیس»:

کنایه از زیبایی فوق العاده است که دارد فریر انطاکی گوید:
عده ای این گیاه را خیری می نامند و عرف میان باغبانان امروز به بوستان افروز معروف است، یعنی قسمتی از تاج خروس است که گل ندارد، و برگ او بی نهایت زیبا و منقش و رنگارنگ است و آن بر دو نوع است.(24)
حسن یوسف از داروی های ارمنیان است، و گویند: در ایران هم موجود است و به قول خوزیها از فریبون قوی تر است، و خوردن بیش از یک درهم از شربت آن سم قاتل است.
مزاج: در چهارم گرم و خشک است.
خاصیت: سوزنده و بی مزه، معده را می سوزاند و قی آور است.