امام حسین (علیه السلام) شهید فرهنگ پیشرو انسانیت

نویسنده : علامه محمدتقی جعفری

نوع دوم. تساوی در آن حکمت الهی که ایجاد انسان ها را اقتضا نموده و آنان را در مسیر یک هدف نهایی قرار داده که همه آنان می توانند با تکاپوی صادقانه به آن هدف برسند.

حکمت الهی که ایجاد انسان را در این دنیا اقتضا کرده، عبارت است از گسترش و اشراف نورانیِ منِ انسانی بر جهان هستی به جهت قرار گرفتن من در جاذبه کمال مطلق به وسیله تکاپوهای صادقانه در مسیر حیات معقول که به لقاءالله منتهی می گردد. این است معنای آن عبادتی که خداوند در قرآن، آن را هدف خلقت جن و انس معرفی فرموده است:
و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون(69)
و ما جن و انس را نیافریدیم، مگر این که مرا عبادت کنند.

نوع سوم. تساوی انسان ها در شایستگیِ دمیده شدنِ روح الهی در همه آنان

ثم سواه و نفخ فیه من روحه(70)
سپس خلقت آدم را تکمیل کرد و از روح خود در او دمید.

نوع چهارم. تساوی در کاشته شدن بذرهای معرفت در درون همه آنان

و علم آدم الاسماء کلها(71)
و همه حقایق را به آدم تعلیم داد.
قطعی است که پاسخ خداوند درباره خلقت حضرت آدم (علیه السلام) و فرزندان او بوده است، نه درباره خود حضرت آدم، زیرا حتمی است که سؤال ملائکه از حکمت خلقت خود آدم (علیه السلام) که مرتکب خونریزی نمی گشت نبوده است، بلکه سؤال درباره خلقت فرزندان او بود که دست های خود را به خون یکدیگر آلوده می کنند.