امام حسین (علیه السلام) شهید فرهنگ پیشرو انسانیت

نویسنده : علامه محمدتقی جعفری

نوع یکم. تساوی در ارتباط با خالق

همه انسان ها از یک موجود برین که خالق همه کائنات است به وجود آمدند:
الله الذی خلقکم ثم رزقکم ثم یحییکم(68)
خداوند است که شما را آفریده است و سپس روزی به شما می دهد و سپس شما را می میراند و سپس شما را زنده می گرداند.
وجود خدا، با روشن ترین دلایل اثبات شده و استناد وجود همه مخلوقات به او، از بدیهیاتِ معارفِ بشری است. با درک و پذیرش این تساوی است که افراد انسانی، اشتراک خود را در این که همه آنان مورد فیض و محبت الهی هستند، در می یابند، مگر این که با ارتکاب جنایت و خیانت به خویشتن و یا دیگران، خود را از قابلیت فیض و محبت الهی محروم سازند.

نوع دوم. تساوی در آن حکمت الهی که ایجاد انسان ها را اقتضا نموده و آنان را در مسیر یک هدف نهایی قرار داده که همه آنان می توانند با تکاپوی صادقانه به آن هدف برسند.

حکمت الهی که ایجاد انسان را در این دنیا اقتضا کرده، عبارت است از گسترش و اشراف نورانیِ منِ انسانی بر جهان هستی به جهت قرار گرفتن من در جاذبه کمال مطلق به وسیله تکاپوهای صادقانه در مسیر حیات معقول که به لقاءالله منتهی می گردد. این است معنای آن عبادتی که خداوند در قرآن، آن را هدف خلقت جن و انس معرفی فرموده است:
و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون(69)
و ما جن و انس را نیافریدیم، مگر این که مرا عبادت کنند.

نوع سوم. تساوی انسان ها در شایستگیِ دمیده شدنِ روح الهی در همه آنان

ثم سواه و نفخ فیه من روحه(70)
سپس خلقت آدم را تکمیل کرد و از روح خود در او دمید.