فهرست کتاب


تعالی شناسی - جلد دوم

استاد جلال الدین فارسی

ارزیابی آن از نظر تعالی شناسی

ارزیابی این نحله از نظر تعالی شناسی

1 - داعیه کهن و اولیه

در مرور تاریخ این نحله، دیدیم که که تنها فایده و ثمری که بر این سلوک مترتب می دانند رهایی سالک از چرخه باز پیدایی است، فرضیه ای که رکن رکین کیهان - انسان شناسی اوپانیشادی و دو آیین جاینی و بودایی و آیین جوگ - یوگا - و حتی مبانی شش مکتب فلسفی ند است. در قدیمی ترین اوپانیشادها که متعلق به عقاید و رفتار بومیان هند باستان در پیش از حمله اقوام آریایی به آن سرزمین است از این فرضیه به صورت یک واقعیت مشهود و قطعی سخن به میان می آید پنداری جای چون و چرا ندارد. در شت پت براهمن و در اوپانیشاد بریهد آرنیک از چرخه توالد و تناسخ با تأیید و قاطعیت هر چه تمام تر یاد می شود. آرزوی مرتاضان هند و نیز از هزاران سال پیش تا به امروز، همچنین آرزوی بودا و پیروانش، و نیز جوگیان از هر فرقه و طائفه همواره این است که از این چرخه نجات پیدا کنند و بعد از مرگ روحشان در کالبد تازه ای حلول نکرده به دنیا باز نگردد بلکه به نفس کیهانی بپیوندد، پیوستنی که وصل یا وصال جاودانه بشمار می آید. حتی مهاتماگاندی که در عصر ما زندگی می کند مثل سایر معاصران هندی و نیاکان دیرینه اش همین آرزو را داشته می گوید: من مایل به زندگی دوباره نیستم.
کسانی که در قدیم الایام طریقت مراقبه منتهی به خلسه را ابداع می کنند آن را راهی برای رهایی از چرخه توالد و مرگ، و تناسخ ارواح، پنداشته و معرفی می نمایند. پیروانشان هم براساس همین جهان بینی به طریقه مراقبه پناه می برند. تمسک به این طریقت، هیچ عامل و موجب دیگری ندارد. بودا نیز مراقبه را راهی می داند منتهی به نیروانا که سالک واصل را از چرخه تولد و مرگ یا سنساره می رهاند. جوگیان که چند قرن پس از او پیدا می شوند همین مدعا و نه چیزی دیگر را دارند. مقصود از نجات یا رهایی و آزادی (در تصوف: حریت) در مکتب جوگ، نیل به خلسه و از آن طریق، الحاق به نفس کیهانی است. دکتر تاراچند و جلالی نائینی می نویسد: بنابر عقیده جوگ، فقط از راه مراقبت و مشغولی، روح فردی به روح کیهانی ملحق می شود. جوگی با ضبط حواس جسمانی و دماغی، درون خود را از جمیع خواهشها و آرزوها خالی می کند و به عالی ترین حالت که حالت بیخواهشی است می رسد. چون شخصی بیخواهش شد پرده ها از جلو چشمانش برداشته می شود. در این حالت او را از هیچکس و هیچ چیز وهمی و بیمی نباشد، زیرا تقید و تعین از نظرش برخاسته است...(978)
استیس می نویسد: تعلیم بودا این بود که رنج در ذات زندگی است و مادام که فرد خود را جدا از دیگران بینگارد رنجش با هیچ کوششی از میان نمی رود. رنج از لوازم محدودت و تناهی وجود انسان است و لذا موجودات متناهی، گریزی از آن ندارند.(979) بودا فقط بر این اصرار می ورزد که تجربه عرفانی یا خلسه، انسان را از رنج گردونهی تسلسل تولد رهایی می بخشد. بودا مدعی نبود که پاسخگوی مسائل فلسفی است. وظیفه او چنانکه به آن استشعار هم داشت تنها این بود که طبیعت روحانی نوع بشر باشد و به انسانها راه درمان رنجهایی را که ذاتی زندگی است نشان بدهد. برای برآوردن این مقصود تنها کارش این بود که به آن می گفت چگونه به تجربه ای که درمان رنجها در آن است نایل شدند.(980)
بنابراین، سلوک مراقبه اساساً ربطی به تعالی انسان از لحاظ اخلاق و رفتار و خصالش ندارد و از حوزه تعالی شناسی و دین و اخلاق، بیرون است. تاریخ هم حکایت از این دارد که کاشفان و مروجانش در طول هزاران سال ادعای این را نداند که مراقبه و خلسه موجد یک شخصیت متعالی گشته یا خصال حمیده و کمالاتی را در سالک می پرورد.