فهرست کتاب


زندگی پرماجرای نوح علیه السلام(آموزه ها و عبرت ها)

آیت الله مکارم شیرازی تهیه و تنظیم: ابوالقاسم علیان نژادی

فصل دوّم: آغاز دعوت نوح پیامبر(علیه السلام)

﴿صفحه 79 ﴾

فصل دوّم: آغاز دعوت نوح پیامبر(علیه السلام)

مباحث مربوط به این فصل در هفت آیه اوّلیّه سوره نوح(علیه السلام) آمده است. به تفسیر این آیات توجّه فرمایید:
«إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلىَ قَوْمِهِ أَنْ أَنذِرْ قَوْمَکَ مِن قَبْلِ أَن یَأْتِیَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ;(74) ما نوح را به سوى قومش فرستادیم و گفتیم: قوم خود را انذار کن پیش از آن که عذاب دردناکى به سراغشان آید».
اوّلین دستور خداوند به حضرت نوح(علیه السلام) «انذار و بشارت» بود. چیزى که تمام پیامبران الهى مأمور به آن بودند و لذا «مبشّرین» و «منذرین» نامیده شدند.

انذار و بشارت

انذار بدان معناست که پیامبر قومش را از گناه و بت پرستى و ظلم و ستم و مانند آن بترساند و عاقبتش را در دنیا و آخرت، که عذاب الهى است، برایش بروشنى بیان نماید. و بشارت یعنى این که به افراد مطیع فرمان خدا و مؤمنان صالح العمل وعده دهد که خداوند هم در دنیا و هم در آخرت به آنها پاداش خواهد داد و بهشت با تمام نعمتهایش
﴿صفحه 80 ﴾
در انتظار آنهاست. در آیه بعد مى خوانیم:
«قَالَ یَا قَوْمِ إِنىِّ لَکمُْ نَذِیرٌ مُّبِینٌ;(75) (نوح) گفت: «اى قوم من! به یقین من براى شما انذار کننده آشکارى هستم».
طبق این آیه شریفه دعوت انبیا مخفیانه نیست، بلکه فرمان خدا را باید آشکارا گفت. چرا ما مسلمانان اذان را با صداى بلند بر فراز مناره ها و مأذنه ها مى گوییم؟
چون دین و آیین خدا مخفى و پنهان نیست. نام خدا و مقدّسات الهى باید آشکارا در جامعه گفته شود و به گوش همه برسد و همه با آن آشنا شوند.