فهرست کتاب


زن در تفسیر نمونه

آیت الله مکارم شیرازی تهیه و تنظیم : سعید داودی

1. رفتار اقوام پیشین با زنان

چنانکه اشاره شد، اقوام پیشین در مورد زنان هنگام عادت ماهیانه، عقاید مختلفى داشتند: یهود فوق العاده سخت گیرى مى کردند و در این ایّام به کلّى از زنان در همه چیز جدا مى شدند؛ در خوردن و آشامیدن و مجلس و بستر، و در تورات کنونى احکام شدیدى در این باره دیده مى شود. (231)

و برعکس آنها، مسیحیان هیچ محدودیّت و ممنوعیّتى براى خود در برخورد با زنان در این ایّام قائل نبودند، و بت پرستان عرب، دستور و سنّت خاصّى نزد آنها در
این زمینه یافت نمى شد، ولى ساکنان مدینه و اطراف آن، بعضى از آداب یهود را در این زمینه اقتباس کرده بودند و در معاشرت با زنان در حال حیض سختگیرى هایى داشتند، در حالى که سایر عرب چنین نبودند و حتّى شاید آمیزش جنسى را در این حال جالب مى دانستند و معتقد بودند که اگر فرزندى نصیب آنها شود بسیار خونریز خواهد بود، و این از صفات بارز و مطلوب نزد اعراب بادیه نشین خونریز بود. (232)

2. جمع بین طهارت وتوبه

ذکر طهارت و توبه در کنار یکدیگر در آیات مورد بحث ممکن است اشاره به این باشد که طهارت مربوط به پاکیزگى ظاهر و توبه اشاره به پاکیزگى باطن است.
این احتمال نیز وجود دارد که طهارت در اینجا به معناى آلوده نشدن به گناه بوده باشد، یعنى خداوند هم کسانى را که آلوده به گناه نشده اند دوست دارد و هم کسانى که بعد از آلودگى توبه کنند و در زمره پاکان درآیند.
ضمنآ اشاره به مسأله توبه در اینجا ممکن است ناظر به این باشد که بعضى بر اثر فشار غریزه جنسى نمى توانستند خویشتن دارى کنند و برخلاف امر خدا به گناه آلوده مى شدند، سپس از عمل خود پشیمان شده، براى اینکه راه بازگشت را به روى خود بسته نبینند و از رحمت حق مأیوس نشوند، طریق توبه را به آنها نشان مى دهد(233) (ر.ک: ج2، ص165- 174)

حكم ایلاء

(لِلَّذِینَ یُؤْلُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَاءُوا فَإِنَّ اللهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ * وَإِنْ عَزَمُوا الطَّلاَقَ فَإِنَّ اللهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ)
کسانى که زنان خود را «ایلاء» مى نمایند]= سوگند مى خورند که با آنها، آمیزش نکنند،[ حق
دارند چهار ماه انتظار بکشند؛ اگر بازگشت کنند، (چیزى بر آنها نیست)؛ زیرا خداوند، آمرزنده و مهربان است. * و اگر تصمیم به جدایى گرفتند، (آن هم با شرایطش مانعى ندارد؛) چرا که خداوند شنوا و داناست. (سوره بقره، آیات 226-227)
تفسیر :