فهرست کتاب


ره توشه جلد2

آیت الله محمدتقی مصباح یزدی تحقیق و نگارش: کریم سبحانی

فواید گوشه‌گیرى و انزوا طلبى

از جمله فوایدى كه براى گوشه گیرى و انزوا طلبى بر شمرده‌اند:
الف) انزوا گزیدن از اجتماع، موجب فراغت یافتن جهت عبادت، تفكر در امور دنیویى و اخروى و انس به مناجات با خداوند و نیز درك اسرار الهى و اندیشه در شگفتى‌هاى آفریده‌هاى خداوند مى‌شود و همنشینى با مردم، انسان را از این توفیقهاى والا باز مى‌دارد. گفته شده: به دلیل نقش مهمّ و تربیتى گوشه‌گیرى است كه حضرت محمد(صلى الله علیه وآله) در آستانه رسالت خویش، تنها به كوه حرا مى‌رفت و به مناجات با پروردگار خویش مى‌پرداخت و از اجتماع فاصله مى‌گرفت، تا اینكه نور نبوت در قلب او تابید و پس از آن، خلق او را از خداوند باز نداشتند.
او گرچه با بدن در بین مردم بود، ولى دل با خداوند داشت ونهان با ذكر و یاد خداوند زنده مى‌داشت. بدون نیروى نبوت و رسالت و بدون نائل گشتن به مقام قرب الهى، انسان نمى‌تواند بین در آمیختگى ظاهرى با مردم و توجه‌نهانى به خداوند جمع كند.
ب) با گوشه‌گیرى از مردم انسان از گناهان فراوانى خلاص مى‌گردد، گناهانى كه غالباً در پرتو معاشرت با مردم رخ مى‌دهد؛ مثل 1. غیبت 2. ریا. چرا كه در كنار معاشرت با مردم، انسان به ریا و نفاق مبتلا مى‌شود، چون اگر با مردم مدارا نكند و بخواهد آنها را از كارهاى زشت و سخنان ناپسند باز دارد، او را مى‌رنجانند. در مقابل اگر با آنها مدارا كند و در برابر اعمال زشت آنان سكوت كند، به ریا مبتلا مى‌شود.
3. سكوت از امر به معروف و نهى از منكر. 4ـ پاك نساختن طبیعت و خوى انسانى از اخلاق پست و اعمال ناشایست كه حرص به دنیا ـ كه در معاشرت با مردم در وى برانگیخته مى‌شود ـ آنها را به دنبال دارد.
‌‌﴿صفحه 111 ﴾
طبیعى است كه وقتى انسان خودساخته نباشد و به مرحله‌اى نرسیده باشد كه بتواند بر نفس خود مهار افكند و او را از لغزشها باز دارد، در بین جمع به گناه دست مى‌یازد؛ چه اینكه گفتگو و معاشرت با مردم خود پدیدآورنده زمینه‌هاى آلوده گشتن به گناه است.
ج) رها شدن از اختلافات و درگیرى‌ها و حفظ دین و بازداشتن نفس از لغزشهاى اجتماعى. چرا كه اجتماعات خالى از تعصبها و خصومت و دشمنى‌ها نیست، از این جهت كسى كه از جمع و اجتماع گریزان است، از این انحرافات مصون مى‌گردد.
د) نجات از زیانهاى مردم: گاهى دیگران با غیبت كردن انسان را آزار مى‌دهند و گاهى با گمان بد بردن به او و گاهى با تهمت و گاهى با سخنان ناروا و طمعهاى نابجا. از این جهت وقتى انسان از مردم فاصله گرفت، از این امور رها مى‌گردد و اگر چنانچه با مردم در آمیخت و همنشین گشت و خود را در كارهاى آنها شریك قرار داد، از شرّ حسادت‌ها و دشمنى‌ها در امان نیست. هر لحظه فتنه‌جویى، در پى ضربه زدن به اوست تا او را از منزلت و مقامى كه دارد فروآورد.
هـ) گوشه‌گیرى و انزواى از مردم موجب طمع نورزیدن مردم به انسان و طمع نورزیدن انسان به مردم مى‌شود. آسودگى انسان در این است كه طمع مردم از او قطع گردد، چرا كه انسان هیچ گاه نمى‌تواند رضایت مردم را جلب كند، چون انتظارات و توقعاتشان فراوان است. از این جهت پرداختن به اصلاح نفس بهتر از جلب رضایت مردم مى‌باشد.
انسانى كه درپى اداى حقوق دیگران ـ مثل شركت در تشیع جنازه مردگان، عیادت بیماران و شركت در مجالس شادى و غیره ـ است، اگر بخواهد به همه این امور برسد، وقتش هدر مى‌رود و از دیگر وظایف باز مى‌ماند، و اگر به بخى از آن امور تن در دهد و از برخى دیگر بازماند، گرچه در برابر خواسته دیگران براى خود عذرى مى‌تراشد، ولى عذرش را نمى‌پذیرند؛ از این جهت به دیگران بدهكار مى‌گردد و این خود موجب كدورت و دشمنى مى‌شود. اما براى كسى كه به طور كلى از این امور فاصله مى‌گیرد، كمتر گرفتارى و دردسر فراهم مى‌شود.
‌‌﴿صفحه 112 ﴾
و) كسى كه گوشه‌گیرى و انزوا مى‌گزیند، از مشاهده انسانهاى مغرور، سر سخت و احمقان ـ كه دیدارشان موجب آزردگى انسان مى‌گردد ـ رها مى‌شود. به اعمش گفتند: چرا چشمت ناراحت گشت؟ گفت: چون به گران‌سران و مغروران نگاه كردم. بنابر این از نظر دنیوى، دیدن احمقان و گران‌سران و مغروران در روح انسان اثر نامطلوب مى‌گذارد و از جهت اخروى، وقتى انسان با دیدن آنها ناراحت گشت، در غیبت آنها درنگ نمى‌كند. بعلاوه وقتى از غیبت دیگران و تهمت به خود و حسادت و سخن‌چینى دیگران آزار دید، از تلافى كوتاهى نمى‌كند و همه اینها باعث فساد دین انسان مى‌گردد و با گوشه‌گیر، انسان از این آفت‌ها در امان مى‌ماند.

فواید معاشرت و همزیستى با دیگران

بسیارى از اهداف و نیازهاى دینى و دنیوى با كمك دیگران حاصل مى‌گردند و بدون معاشرت و در آمیختن با دیگران به دست نمى‌آیند. پس آنچه با معاشرت با دیگران به دست مى‌آید، با گوشه‌گیرى و عزلت‌گزینى از دست مى‌رود و طبیعى است كه از دست دادن آن منافع، از جمله زیانها و آفات عزلت و گوشه‌گیرى است. با توجه به آنچه بیان شد، مى‌توان برخى از فواید معاشرت با دیگران را چنین برشمرد:
الف) آموختن و آموزش دیگران (تعلیم و تعلّم) كه اهمیت آن براى همه روشن است و از برترین عبادات است بدون معاشرت و درآمیختن با مردم حاصل نمى‌گردد. كسى كه عزلت مى‌گزیند و انزوا اختیار مى‌كند، از وظیفه مهمّ تعلیم و تعلّم، آموختن علم و نشر آن باز مى‌ماند و مسلماً اگر انسان با گوشه‌گیرى از فراگیرى علوم دینى و دنیایى بازماند و احكام دینش را فرا نگرفت، به زیان و خسران غیر قابل جبرانى مبتلا گردیده است.
ب) بهرهورى از دیگران و بهره رسانى: طبیعى است كه بهره بردن از مردم با كسب و تجارت و تعامل با آنان حاصل مى‌گردد و این مهمّ میسّر نیست، بجز با معاشرت با مردم و كسى كه مى‌خواهد از دیگران استفاده برد، باید انزواطلبى را ترك كند و براى ارتباط و معاشرت با مردم تلاش كند. البته تلاش و كار او باید در راستاى خواست خداوند انجام گیرد.
‌‌﴿صفحه 113 ﴾
اما نفع و بهره رسانى به دیگران به این است كه شخص با مال و جسم و فكر خود به دیگران بهره رساند و نیازهاى آنان را رفع كند. به واقع قیام براى رفع نیازهاى مردم داراى ثواب است و این بدون مخالطه و درآمیختن با مردم حاصل نمى‌گردد. كسى كه بتواند بارى از دوش مردم بردارد و در پى رفع مشكلات آنان برآید، به فضیلت بزرگى نایل شده است و این مهمّ با انزوا خواهى حاصل نمى‌گردد: انسانِ در انزوا، تنها مى‌تواند به عبادات فردى، مثل انجام نوافل، مستحبات و انجام كارهاى شخصى برسد.
ج) تربیت كردن، تأدیب و تربیت پذیرى: تأدّب و تربیت‌پذیرى، یعنى كوشش و تلاش براى علاج و تحمل خوى‌هاى ناشایست مردم و سعى در تحمل اخلاق ناشایست مردمان و تحمل آزارهاى آنان، جهت سركوبى نفس و پایمال ساختن شهوات و خواسته‌ها. این امر تنها در پرتو معاشرت و آمیزش با مردم حاصل مى‌گردد. براى كسى كه به تهذیب نفس و خودسازى نپرداخته است و نمى‌تواند با رعایت حدود شرعى شهواتش را كنترل كند، معاشرت سازنده با مردم بهتر از انزواطلبى و گوشه‌گیرى است.
تأدیب و تربیت دیگران در این است كه آنان را از كارهاى ناپسند بیم دهد و باز دارد، چنانكه معلم با شاگرد خود چنین مى‌كند. باید دست آورد عزلت‌گزینى را با معاشرت با مردم مقایسه كرد و پى‌برد كه تا چقدر ارتباط با مردم در تهذیب اخلاق انسان نقش دارد، آنگاه بهترین را برگزید.
د) رفاقت و انس با دیگران: این مهمّ از حضور در مجالس، معاشرت و انس با دیگران حاصل مى‌گردد. البته باید از رفاقت و انسى كه به حرام مى‌انجامد دورى گزید و مؤانست و دوستى بر اساس خواست خداوند و دستور شرع انجام گیرد. باید به دنبال همنشینى بود كه مجالست او موجب بالارفتن كمال و دانش انسان مى‌شود، نه اینكه موجب تضییع وقت و به هدردادن استعدادهاى مادى و معنوى شود. چه اینكه دوست و رفیق، نقش مهمّى در نایل‌گشتن انسان به سعادت و كمال و یا شقاوت و بدبختى دارد، از این جهت باید در انتخاب او نهایت دقّت و مواظبت را داشت.
‌‌﴿ صفحه 114 ﴾
پیامبر(صلى الله علیه وآله) مى‌فرمایند:
«أَلْمَرْءُ عَلى دینِ خَلیلِهِ فَلْیَنْظُرْ أَحَدُكُمْ مَنْ یُخَالِلُ»(94)
انسان بر دین دوستش هست، پس هر یك از شما بنگرد با چه كسى دوست مى‌شود.
لقمان در اهمیت همنشینى با علماء و دانشمندان به فرزند خود مى‌گوید:
«یا بُنَىَّ جالِسِ الْعُلَماءَ فَزاحِمْهُم بِرُكْبَتَیْكَ فَإِنَّ الْقُلُوبَ تُحْیى بِالْحِكْمَةِ كَمَا تُحْیى الاَْرْضُ الْمَیْتَةُ بِوابِلِ الْمَطَرِ»(95)
فرزندم، با علماء همنشین شو و در برابرشان زانوان تواضع بر زمین نه، همانا قلبها با حكمت زنده مى‌شوند، چنانكه زمین مرده با قطرات باران زنده مى‌گردد.
و یا سعدى در تفاوت همنشینى با عابد و عالم مى‌گوید:
صاحبدلى به مدرسه آمد زخانقاه *** بشكست عهد صحبت اهل طریق را
گفتم میان عالم و عابد چه فرق بود *** تا اختیار كردى از آن این فریق را
گفت آن گلیم خویش بدر مى‌برد ز موج *** وین جهد مى‌كند كه بگیرد غریق را
هـ) فایده دیگر معاشرت با مردم، ثواب بردن و ثواب رساندن به دیگران است. نایل شدن به ثواب و پاداش، با حضور در تشییع جنازه مردگان مردم، عیادت بیماران و رفتن به خانه دوستان و آشنایان و شریك شدن در غمها و شادى‌ها حاصل مى‌گردد. چه اینكه انجام این امور موجب مستحكم شدن پیمان برادرى و ادخال سرور در قلب مسلمانان مى‌شود و این خود داراى ثواب فراوانى است. اما رساندن ثواب به دیگران، به این است كه درِ خانه را به روى دیگران گشوده دارد، تا در گرفتارى‌ها و مصیبت‌ها به خانه او آیند و بدو تعزیت و تسلیت گویند و در شادى‌ها و بهره‌مند گشتن از نعمت، بدو شادباش و تبریك گویند كه با این كار مردم به ثواب مى‌رسند. چنانكه اگر عالمى در خانه‌اش را به روى دیگران باز گذارد، موجب گشته كه با زیارت او مردم به ثواب نایل شوند.
‌‌﴿صفحه 115 ﴾
و) تواضع و فروتنى: از مجالست و معاشرت با دیگران، خوى والاى تواضع و فروتنى در انسان پدید مى‌آید كه بحق از بالاترین مقامهایى است كه در خلوت و تنهایى انسان به آن نمى‌رسد؛ چرا كه گاه كبر خود موجب اختیار انزوا وگوشه‌گیرى مى‌شود: نقل كرده‌اند، حكیمى سیصد و شصت رساله در حكمت نگاشت تا آنجا كه براى خود، نزد خداوند، مقام رفیعى دید. خداوند به پیامبر زمان او وحى كرد كه به آن حكیم بگو: تو زمین را پر از نفاق و پریشانى كرده‌اى و من كارهاى پریشان‌زاى تو را نمى‌پذیرم. آنگاه آن حكیم عزلت و تنهایى برگزید و از جمع فاصله گرفت و در دخمه‌اى زیر زمین مسكن گزید و گفت: اكنون خداوند از من خوشنود شده است.
خداوند به پیامبر خود وحى كرد كه به او بگو: من از تو خوشنود نمى‌شوم، مگر اینكه با مردم درآمیزى و بر آزار آنها صبر كنى. پس آن حكیم به مردم پیوست و در كوچه و بازار با آنها معاشرت و همراهى داشت و با آنها نشست و برخاست مى‌كرد و هم غذا مى‌شد، تا اینكه خداوند وحى كرد: اكنون از تو خوشنود شدم.
چه انسانهایى كه در خانه خود نشسته‌اند و از اجتماع فاصله گرفته‌اند و همین انزواى از مردم، موجب تكبر آنان گشته، از آن پس آن تكبر مانع مى‌شود در جمع دیگران حاضر شوند؛ چون خود را بالاتر از آن مى‌بینند كه با دیگران هم‌مجلس گردند.
ز) كسب تجارب: تجربه‌ها با معاشرت و همنشینى و همراهى با مردم حاصل مى‌گردند، چون انسان بر حالات، افكار و اعمال مردم واقف مى‌شود و پس از آگاهى از كردار آنها و افتوخیزهایى كه در مجارى زندگى دارند، براى خود توشه‌اى جهت پیمودن مسیر صحیح زندگى بر مى‌گزیند. مسلماً عقل غریزى به تنهایى، در فهم مصالح دینى و دنیایى، كافى نیست و تجربه آن را كمك مى‌كند و در برابر، به كسى كه تجربه نیندوخته، گوشه‌گیرى و انزوا سود نمى‌رساند.
با آنچه بیان شد، روشن گردید كه نه مى‌توان به طور كلى عزلت و گوشه‌گیرى را نفى كرد و نه مى‌توان به طور كلى معاشرت و درآمیختگى با دیگران را مطلوب دانست، بلكه با نظر
‌‌﴿صفحه 116 ﴾
به روحیه و حالات هر فرد و حالات و روحیه همنشین با او و انگیزه دوستى و معاشرت، حكم متفاوت مى‌گردد. در یك كلام دورى گزینى از مردم، موجب دشمنى و عداوت مى‌شود و افراط در آمیزش با آنها، موجب بد كردارى مى‌گردد؛ بنابراین انسان در هر حال باید اعتدال بین گوشه‌گیرى و معاشرت با مردم را رعایت كند.

الفت و برادرى موهبتى الهى

بى‌شك خداوند متعال هر آنچه آفریده، از كوه و دشت و جنگل و دریا گرفته تا انسانها و حیوانات، همه را نعمت قرار داده است. به تعبیر اهل فن، این عالم داراى نظام هماهنگى است كه اجزاء آن با یكدیگر ارتباط و هماهنگى دارند؛ به واقع نظام احسن بر عالم حاكم است و هر چیز در جاى خود قرار گرفته است و همه آفریده‌ها، در ارتباط تنگاتنگى كه با هم دارند، به یكدیگر بهره مى‌رسانند. طبق این اصل، انسانها در راستاى هدفى كه خداوند متعال براى زندگى آنها در نظر گرفته كه از آن به كمال انسان تعبیر مى‌گردد، باید براى یكدیگر مفید واقع شوند و از همدیگر استفاده برند. از طرف دیگر، گرچه خداوند متعال اصالتاً انسانها را براى یكدیگر نعمت قرار داده كه در مسیر نظام احسن به سوى كمال پیش روند، اما چون انسان فاعل مختار است، مى‌تواند نعمت‌هاى خدا را به نقمت و شقاوت مبدل سازد؛ چنانكه خداوند مى‌فرماید:
«أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِینَ بَدَّلُوا نِعْمَةَ اللَّهِ كُفْراً وَأَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دَارَ الْبَوَارِ»(96)
آیا ندیدى كسانى را كه نعمت خداوند را به كفران تبدیل كردند و قوم خود را به سراى نیستى و نابودى كشاندند؟
با توجه به آنچه ذكر گردید، انسانها هم مى‌توانند خود را نعمت براى دیگران قرار دهند تا دیگران از آنها استفاده كنند، هم مى‌توانند موجب گرفتارى و تیره روزى آنان گردند. معاشرت، برادرى و اخوت از جمله نعمت‌هاى بزرگ الهى است كه خداوند به آن عنایت
‌‌﴿صفحه 117 ﴾

خاصى دارد، تا آنجا كه مى‌فرماید:
«... وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَیْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَاناً ...»(97)
به یاد آرید نعمت‌هاى خداوند را كه دشمن یكدیگر بودید و او میان دلهاى شما الفت ایجاد كرد و به بركت نعمت او برادر شدید.
پس الفت و پیوند برادرى بین مردم كه نعمت الهى است، باید قدر دانسته شود و نیز باید در تحكیم این الفت كوشید و یك مسلمان سعى كند در هر حال یار و غمخوار و یاور برادر مسلمان خود گردد، نه اینكه موجب ناراحتى او گردیده، بدو ستم روا دارد.
امام صادق(علیه السلام) مى‌فرمایند:
«أَلْمُسْلِمُ أَخُو الْمُسْلِمِ هُوَ عَیْنُهُ وَمِرْآتُهُ وَدَلیلُهُ لا یَخُونُهُ وَلا یَظْلِمُهُ وَلا یَكْذِبُهُ وَلا یَغْتابُهُ»(98)
مسلمان برادر مسلمان و چشم و آیینه و راهنماى اوست كه به او خیانت نمى‌كند و به او ستم روا نمى‌دارد و به او دروغ نمى‌گوید و غیبت او را نمى‌كند.
اما نمى‌شود گفت، معاشرت و همزیستى با همه انسانها، مفید است و بالعكس نمى‌توان گفت معاشرت با انسانها مطلقاً مضر است و انسان نباید با كسى معاشرت داشته باشد؛ بلكه باید معیارى را در نظر گرفت كه با توجه به آن معاشرت‌هاى مطلوب و سازنده، از معاشرت‌هاى نامطلوب و زیانبار باز شناخته شوند. انسان دریابد كه معاشرت با چه افرادى او را در رسیدن به اهداف الهى و معنوى یارى مى‌كند، براى تكامل روحى و معنوى خویش و موفقیت در انجام وظایف، با چه كسانى معاشرت داشته باشد؛ یا با چه كسانى معاشرت كند كه بتواند اثر سازنده روى آنها بگذارد كه تأثیر سازنده روى دیگران نیز موجب تكامل انسان مى‌گردد. اگر انسان خود را موظف دانست به دیگران خدمت كند ‌‌چه خدمت مادى و چه خدمت معنوى كه البته كمك‌هاى معنوى ارزشمندترند ـ و براى انجام وظیفه دیگران
‌‌﴿صفحه 118 ﴾
را ارشاد كرد و به راه خیر و سعادت رهنمون ساخت، خودش تكامل مى‌یابد. چرا كه با انجام وظیفه خداوند را عبادت كرده است و در نتیجه كامل‌تر گردیده است.
در واقع در این عالم، ما هر خدمتى به دیگران بكنیم، اگر با نیّت صحیح و بر وجه مشروع باشد، آن خدمت در حقیقت به خودمان بر مى‌گردد؛ یعنى خداوند را عبادت كرده‌ایم و ثوابش عاید خودمان مى‌شود. پس اگر معاشرت باعث شود كه انسان به دیگران خیر برساند و یا خیر معنوى از دیگران دریافت كند و با معاشرت آنان بهتر به هدف توجه یابد، بر علم و توجهات قلبى‌اش افزوده گردد و راه بهترى را براى زندگى خویش برگزیند؛ قطعاً چنین معاشرتى براى او ارزشمند است.
در مقابل، معاشرت با كسانى كه نه تنها انسان را به یاد خداوند نمى‌اندازند، بلكه او را غافل مى‌سازند و با گفتار و عمل دعوت به حركت نزولى و سقوط و انحراف مى‌كنند، مطلوب نیست. از این جهت نباید هر انسانى را براى دوستى و رفاقت برگزید. باید خصلت‌هاى ارزنده و والاى دوست موجب دوستى و رفاقت شود كه البته آن خصلت‌هاى ممتاز موجود در رفیق و دوست، با همنشینى و مصاحبت در دیگران اثر مى‌بخشد و فوایدى را به دنبال خود دارد. گرچه گاهى از دوستى‌ها و رفاقت‌ها فواید دنیوى‌اى، چون بهره‌بردن از مال و مقام در نظر است، اما مهمترین فواید، فواید دینى است؛ مثل بهره بردن از علم و عمل همنشین و استفاده بردن از مقام و موقعیت او، جهت مصون ماندن از آزار كسى كه براى انسان مزاحمت و دغدغه خاطر فراهم ساخته، مانع عبادت و بندگى خداوند مى‌شود. یا از مال او استفاده برد، تا از ضایع ساختن وقت و عمر خود در طلب قوت اجتناب ورزد و بهتر به وظایف الهى خود برسد.