فهرست کتاب


شرح دعای کمیل

استاد حسین انصاریان

آغوش مهر

احدی از پیامبران و امامان و اولیای حق و پرستش كنندگان حضرت ربّ این گمان را به خدا نداشتند كه آنان را مورد عتاب و عذاب قرار دهد. خدایی كه خود را در قرآن مهربانترین مهربانان و رحمان و رحیم و كریم و غفور و عزیز و ودود و ملك و قدوس و لطیف و صاحب فضل و قبول كنندهی توبه ستوده است.
عذاب قیامت، هیچ نسبت و ربطی به اهل ایمان ندارد، عذاب قیامت، میوه ی تلخ انكار حق و دشمنی با خداست. عذاب قیامت، دست پخت متكبران و مغروران و گنهكاران حرفه ای است. عذاب قیامت، نتیجه و محصول معاصی و آلودگی هاست. عذاب قیامت را كارگاه وجود انسان تولید كرده و اگر تولید نمی كرد هرگز از جای دیگر تولید نمی شد.
كسی كه منكر و معاند نیست و امواجی از توحید و ایمان و عشق و محبت قلبش را نوازش می كند و تا اندازه ای از اخلاق حسنه و عمل شایسته برخوردار است، چرا و به چه سبب به عذاب دچار شود ؟!
او با وجودی مقدس و مهربانی كریم روبروست، كسی كه هر گناهكاری را به توبه دعوت می كند تا او را بیامرزد، و هر ورشكسته ای را می خواند تا ورشكستگی اش را جبران كند و هر دردمندی را دعوت می كند تا درمانش نماید.
شخصی به یكی از سالكان راه دوست گفت : من دامن به گناه آلودم، آیا گمان می كنی كه مرا بپذیرند ؟ گفت : وای بر تو ! خدا اعراض كنندگان و پشت كنندگان به حق و حقیقت را می خواند، چگونه ممكن است از در خانه اش كسی را كه به حضرتش ملتجی شده و به او پناه آورده براند ؟!
مرحوم ابن فهد حلی در كتاب « عدّة الداعی » روایت كرده : هنگامی كه حق تعالی موسی را به سوی فرعون فرستاد تا او را ( از گناهانش ) بترساند، به موسی
﴿صفحه 468﴾
فرمود : به فرعون بگو كه : من به عفو و آمرزش و گذشت از عیوب و بردباری نسبت به گناهكاران و اجابت دعای گدایان، بیشتر از غضب و عقوبت شتاب می كنم.

بی تابی ابراهیم در برابر گناه

در تفسیر آیه ی شریفه ی :
( وَكَذلِكَ نُرِی إِبرَاهِیمَ مَلَكُوتَ السَّماوَاتِ وَالأَرْضِ وَلِیَكونَ مِنَ المُوقِنِینَ )(630).
« و اینگونه ملكوت آسمان ها و زمین را به ابراهیم نمایاندیم و برای این كه از زمره ی اهل یقین گردد ».
نوشته اند كه : خدا وقتی چشم انداز ابراهیم را همه ی آسمان ها و زمین قرار داد، و همه ی حجاب ها را از دیده ی او برداشت، و زمین و آنچه در او بود را مشاهده كرد، مرد و زنی را در حال زنا دید، همان لحظه نفرین كرد، پس هر دو هلاك شدند، سپس دو نفر دیگر را در آن حال دید، باز نفرین كرد هر دو نابود شدند، چون دو نفر دیگر را در آن حال دید و خواست نفرین كند به او وحی شد : نفرین خود را از بندگان و كنیزان من بردار، یقیناً من آمرزنده و مهربان و بردبار و جبّارم، گناهان بندگانم به من زیان و ضرر نمی رساند، چنان كه طاعتشان به من سود نمی دهد.
من با بندگانم یكی از سه كار را انجام می دهم : یا توبه می كنند و من توبه ی آنان را می پذیرم و گناهانشان را می آمرزم و عیوبشان را می پوشانم. یا عذاب را از ایشان باز می دارم، چون می دانم از صلب ایشان فرزندانی مؤمن به وجود

﴿صفحه 469﴾
می آید، پس با پدران ناسپاسشان مدارا می كنم تا مؤمنان از صلب آنان به دنیا آیند، وقتی مؤمنان به دنیا آمدند در صورتی كه پدرانشان توبه نكرده باشند عذاب را بر آنان مقرر می دارم. و اگر نه این بود و نه آن، آنچه از عذاب در آخرت برای آنان آماده كرده ام بزرگ تر است از آنچه تو برای آنان می خواهی.
ای ابراهیم ! مرا با بندگان خود واگذار كه منم بردبار و دانا و حكیم و جبار، به دانایی خود زندگی آنان را تدبیر می كنم و قضا و قدرم را بر آنان جاری می سازم(631).

حقیقتی شگفت

در كتاب باعظمت « علم الیقین » محدث بزرگ فیلسوف و حكیم و عارف كم نظیر حضرت فیض كاشانی آمده است :
بنده ای در قیامت بدی هایش بر خوبی هایش بچربد، او را به سوی دوزخ برند، از جانب حق به فرشته ی وحی جبرئیل خطاب رسد : بنده ام را دریاب، از او بپرس در دنیا با علما نشسته تا به شفاعت ایشان او را بیامرزم ؟ گنهكار گوید : نه. خطاب رسد : آیا سر یك سفره با عالمینشسته ؟ گوید : نه. آیا در جایی كه عالمی نشسته بود نشسته ؟ گوید : نه. آیا با عالمی همنام است ؟ گوید : نه. خطاب می رسد : آیا دوست كسی بوده كه عالم دوست بوده ؟ گوید : آری. خطاب می رسد : ای جبرئیل ! او را به لطف عمیم بخشیدیم، مورد نوازشش قرار ده و به بهشت درآر.