فهرست کتاب


شرح دعای کمیل

استاد حسین انصاریان

رحمت و لطف و كرامت حق

از آیات قرآن و روایات استفاده می شود كه : حضرت حق نسبت به همه ی
﴿صفحه 460﴾
بندگان دارای رحمت و لطف و كرامت است ; به همین سبب آنان را از همه ی نعمت های مادی و معنوی بهره مند نموده و نسبت به هیچ كس در عطا كردن نعمت های مادی و معنوی بخل نورزیده و نمیورزد.
این برخی از انسان ها هستند كه در بدست آوردن رزق مادی و معنوی تنبلی و سستی می كنند و به اختیار خود از رحمت و لطف و كرامت حق روی می گردانند و با دست خود وجود خود را در چاه محرومیت می اندازند و لیاقت و شایستگی خود را در همه ی زمینه های مثبت از دست می دهند.
هركس بخواهد بدون كمترین مانعی می تواند خود را از طریق كوشش های مشروع به انواع نعمت های مادی حق برساند و از راه تلاش های خالصانه و با كمك ایمان و اعتقاد صحیح خود را به عنایات معنوی حق وصل كند و در دنیا و آخرت از رحمت ویژه ی حق كه جلوه ای از آن حیات طیّبه در دنیا و بهشت در آخرت است برخوردار گردد.
از شگفتی های رحمت حق و لطف و كرامت خدا به انسان، این است كه : وجود مقدس او در برابر عمل اندك، عطای بسیار و فراوان می بخشد.

سلیمان و دهقان

برگزیدهی حضرت سبحان، جناب سلیمان با بساط شاهی و سلطنت و عظمت و مكنت بر دهقانی گذر كرد. دهقان چون شأن سلیمان را دید گفت : خدای مهربان به پسر داود پادشاهی عظیم و سلطنتی كبیر كرامت فرموده. باد این سخن را به گوش سلیمان رسانید. حضرت از بساط عظمت به زیر آمد و نزد او رفت و فرمود : چیزی را كه توانایی آن را نداری و تحمل مسئولیتش را برایت قرار نداده اند آرزو مكن ; اگر یك تسبیح تو را خدا بپذیرد، برای تو از آنچه حشمت دنیا به سلیمان عنایت شده بهتر است، زیرا ثواب تسبیح باقی و ملك
﴿صفحه 461﴾
سلیمان فانی است ! (624)
مرحوم صدوق روایت عجیبی در كتاب باعظمت « ثواب الاعمال » ثبت كرده است :
عَن إسماعِیلَ بنِ یَسار قَالَ : سَمِعْتُ أَباعبدِاللّهِ (علیه السلام) یَقُولُ : إیّاكُم وَالكَسَلُ إِنَّ رَبَّكُم رحیمٌ یَشْكُرُ القَلیلَ، إِنَّ الرَّجُلَ لیُصلِّی الرَّكْعَتَیْنِ تَطَوُّعاً یُرِیدُ بِهِما وَجْهَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَیُدخِلُهُ اللّهُ بِهِما الجَنَّةَ، وَإِنَّهُ لَیَتَصَدَّقُ بِالدِّرْهَمِ تَطَوُّعاً یُریدُ بِهِ وَجهَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَیُدْخِلُهُ اللَّهُ بِه الجَنَّةَ، وَإنَّهُ لَیَصُومُ الیَوْمَ تَطَوُّعاً یُریدُ بِهِ وَجْهَ اللّهِ فَیُدْخِلُهُ اللَّهُ بِهِ الجَنَّةَ !!(625)
« اسماعیل بن یسار می گوید از حضرت صادق (علیه السلام) شنیدم : از كسالت و سستی بپرهیزید زیرا پروردگار شما مهربان است و برای عمل اندك هرآینه عطای بسیار می دهد ; مردی به دلخواه خودش بی آن كه بر او واجب باشد دو ركعت نماز بجا می آورد كه قصدش به آن دو ركعت رضای خداست، پس خدا به سبب آن دو ركعت او را وارد بهشت می كند. و درهمی را به دلخواه خود صدقه می دهد كه قصدش از آن رضای خداست، پس خدا به سبب آن او را وارد بهشت می كند. و روزی را به دلخواه خودش روزه می گیرد كه قصدش از آن رضای خداست پس به خاطر آن او را وارد بهشت می كند!! »
امیرالمؤمنین (علیه السلام) از رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) روایت می كند :
مَا مِن شَیْء أكرَمُ عَلی اللّهِ مِن ابنِ آدمَ، قِیلَ : یَا رَسولَ اللّهِ : وَلا المَلائِكةِ ؟ قَالَ : المَلائِكَةُ مَجبُورونَ بِمَنزِلَةِ الشَّمسِ وَالقَمرِ
« چیزی در پیشگاه خدا از فرزند آدم گرامی تر و باارزش تر نیست. گفتند : یا

﴿صفحه 462﴾
رسول اللّه ! فرشتگان هم باارزش تر نیستند ؟ فرمود : فرشتگان چون خورشید و ماه در كار و كردار و عبادت و تسبیح مجبورند ».
این انسان است كه از نعمت آزادی و اختیار برخوردار است، هرگاه از این نعمت برای اجرای فرامین حق بهره گیرد، مورد رحمت خاص و لطف بی نهایت و كرامت ویژه ی حق قرار می گیرد.

حدیثی بسیار مهم

قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه وآله وسلم) : الصَّلاةُ عَمودُ الدِّینِ وَفیهَا عَشرُ خِصال : زَینُ الوَجهِ، وَنُورُ القَلبِ، وَراحَةُ البَدَنِ، وَأُنسُ القُبورِ، وَمُنزِلُ الرَّحْمَةِ، وَمِصباحُ السَّمآءِ، وَثِقْلُ المیزانِ، وَمَرضاتُ الرَّبِ، وَثَمَنُ الجَنَّةِ، وَحِجابُ مِنَ النّارِ، وَمَن أقامَها فَقَد أَقامَ الدّینَ، وَمَن تَرَكَها فَقَد هَدَمَ الدّینَ(626).
« پیامبر فرمود : نماز ستون دین است و در آن ده خصلت قرار دارد : آراستگی چهره، روشنایی دل، راحت جسم، مونس قبر، نازل كننده ی رحمت، چراغ آسمان، سنگینی ترازوی عمل در قیامت، خوشنودی پروردگار، بهای بهشت، مانع از آتش دوزخ. هركس آن را بخواند دین را برپا داشته و هركس آن را ترك كند دین را نابود كرده است ».
راستی شگفت آور است، خدای كریم برای دو ركعت نماز كه به جا آوردنش برای كسی زحمت و مشقت ندارد چه آثار و نتایجی قرار داده است !!
و نیز رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمود :
ما مِن صَلاة یَحْضُرُ وَقتُها إِلاَّ نَادَی مَلَكٌ بَیْنَ یَدَیِ النَّاسِ : أَیُّهَا النَّاسُ ! قُومُوا إِلَی

﴿صفحه 463﴾
نِیرانِكُمُ الَّتِی اَوْقَدْتُمُوهَا عَلَی ظُهُورِكُم فَأَطْفِؤُهَا بِصَلاَتِكُم(627).
« هیچ نمازی وقتش نمی رسد مگر این كه فرشته ای پیش روی آنان ندا می دهد : ای مردم ! به سوی آتشی كه ( بوسیله ی گناهان ) پشت سر خود افروخته اید قیام كنید، پس آن را با نمازتان خاموش سازید ».