فهرست کتاب


شرح دعای کمیل

استاد حسین انصاریان

اَللَّهُمَّ عَظُمَ بَلاَئِی، وَأَفْرَطَ بِی سُوءُ حَالِی...

« اَللَّهُمَّ عَظُمَ بَلاَئِی، وَأَفْرَطَ بِی سُوءُ حَالِی وَقَصُرَتْ بِی أَعْمَالِی، وَقَعَدَتْ بِی أَغْلاَلِی »
« خدایا ! بلای من بزرگ است، و بدی حالم از حد گذشته است، و اعمالم چنان اندك و كم و كوتاه است كه نمی تواند مرا به نجات و سعادت برساند، و زنجیرهای وابستگی های بی اندازه ام به دنیا و تعلّقاتم به امور مادی و دیگر صفات ناپسند مرا زمین گیر نموده و از پای انداخته و به ناتوانی و عجز نشانده است ».
این جملات، نشانگر این معناست كه : بیمار گناه و اسیر عصیان و رنجور از تعلقّات مادی و بدحالی كه بدی حالش از حدّ گذشته، به پیشگاه طبیب حاذق و دانا و حكیم قادر و توانا، راه یافته است. طبیبی كه خود، بیمار را از روی رحمت و محبت دعوت كرده تا او را شفا دهد، و دردهایش را درمان كند و وی را از رنجوری تعلّقات مادی و سختی اسارت برهاند.

معنای بلاء

صاحب دلان باكرامت، و سالكان بابصیرت، كلمه ی « بلاء » را در جمله ی « اَللَّهُمَّ عَظُمَ بَلاَئِی » به چند حقیقت معنا كرده اند :
﴿صفحه 326﴾

1 ـ گناه و معصیت

گفته اند : منظور از « بلاء »، گناه و معصیت است كه از اعظم بلاها و بزرگ ترین بیماری هاست. گناه و معصیت بیماری خطرناكی است كه اگر انسان با توبه و انابه و بازگشت به خدا و جبران گذشته، به وسیله ی عمل صالح، آن را معالجه نكند سبب مرگ قلب می شود و وقتی قلب بمیرد، رابطه ی انسان با خدا و قیامت قطع می شود، و قطع رابطه ی با خدا و قیامت، آدمی را دچار شقاوت ابدی و محروم از رحمت خدا می كند.
امام سجاد (علیه السلام) در ابتدای مناجات تائبان به این حقیقت اشاره فرموده كه :
أمَاتَ قَلبِی عَظیمُ جِنایَتی.
« جنایت بزرگ من، كه همانا گناهكاری من است، قلبم را میرانده است ».
از ابوذر پرسیدند : به كدام بیماری دچاری ؟ پاسخ داد : گرفتار بیماری گناهم.