فهرست کتاب


شرح دعای کمیل

استاد حسین انصاریان

محبت به دشمنان خدا

دوست داشتن دشمنان خدا، ناشی از بیماری قلب است. انسان باید خوبیها و خوبان را دوست داشته باشد و به بدیها و بدكاران دشمنی ورزد ; اگر حالت

﴿صفحه 185﴾
قلب جز این نشانه گیرد، دلیل بر بیماری اوست و این بیماری باید با آیات قرآن و روایات درمان شود، و گرنه عواقب خطرناكی در دنیا و آخرت به دنبال خواهد داشت.
قرآن، پیامبر و پیروانش را سخت گیر به كافران و در حوزه ی ایمان نسبت به یكدیگر رحیم و مهربان می داند :
( مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّهِ وَالَّذِینَ مَعَهُ أَشِدَّآءُ عَلَی الْكُفَّارِ رُحَمَآءُ بَیْنَهُمْ... )(247).
« محمد پیامبر خداست ; و كسانی كه با اویند، با كافران سخت گیر و با هم دیگر مهربانند »
قرآن به مؤمنان می گوید :
(... لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّی وَعَدُوَّكُم أَوْلِیَآءَ تُلْقُونَ إِلَیْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَقَد كَفَروا بِما جَآءَكُم مِنَ الْحَقِّ )(248).
« دشمنان من و دشمنان خود را به ولایت و سرپرستی مگیرید كه با آنان طرح محبت دراندازید، آنان به قرآنی كه به سوی شما آمده كفر میورزند ».
قرآن در سوره ی مجادله می فرماید :
گروهی كه به خدا و روز قیامت ایمان داشته باشند نمی یابی كه با مخالفان خدا و رسولش دوستی كنند، گرچه مخالفان پدران یا پسران یا برادران یا خویشاوندانشان باشند(249).

دورویی و نفاق با برادران دینی

زشتی نفاق و ناپاكی و خباثت منافق و پستی و دنائت انسانی كه نسبت به

﴿صفحه 186﴾
برادران دینی، دورو و دوچهره است ـ با یك رو در برابر اهل ایمان اظهار ایمان می كند و با روی دیگر بر ضد آنان دشمنی میورزد ـ به اندازه ای است كه خدای قهّار در قرآن مجید بدترین و شدیدترین عذاب و پست ترین جای دوزخ را سزاوار آنان دانسته است.
منافق، كسی است كه پیوسته با ارتباط با دشمنان، برای مؤمنان مشكل و سختی به وجود می آورد و اسرار اهل ایمان را به شیطان صفتان خائن، و فرعون مسلكان ظالم، منتقل می كند. منافق، بیماری است كه درمانش بسیار سخت و علاجش گاهی غیر ممكن است.
منافق، ایمانش بر زبان و كفرش پا بر جای در قلب و روحش آلوده و اخلاقش فاسد و كردارش ناپسند و اندیشه اش شیطانی و حالاتش ابلیسی و كارش حیله گری و انسانی پست و آلوده و موجودی خطرناك و فاسد است.
گذشته از آیات قرآن كه در سوره های متعدد نشانه های این خائنان به دین و ملت را بیان می كند، روایات مهمی در كتاب های حدیث آمده كه به چند روایت كه بیانگر وضع این نابكاران است اشاره می شود :
حضرت رضا (علیه السلام) در جواب نامه ی محمد بن فضیل كه مسأله ای از حضرت سئوال كرده بود، درباره ی منافقان نوشتند :
لَیسُوا مِن عِتْرَةِ رَسُولِ اللّهِ، وَلَیْسُوا مِنَ المُؤمِنِینَ وَلَیْسُوا مِنَ المُسْلِمِینَ یُظْهِرُونَ الإیمَانَ وَیُسِرّونَ الكُفرَ وَالتَّكذِیبَ، لَعَنَهُمُ اللّهُ(250).
« دو چهره ها كه نسبت به خدا و آیین اسلام و پیامبر و در رابطه ی با مسلمانان نیرنگ می زنند، از عترت رسول خدا و از گروه اهل ایمان و از زمره ی مسلمانان نیستند، ایمان آشكار می كنند و به ظاهر خود را مؤمن جلوه می دهند و كفر و تكذیب خود را پنهان می دارند، خدا همهی آنان را لعنت كند ».

﴿صفحه 187﴾
امام صادق (علیه السلام) فرمود :
مِنْ عَلامَاتِ النِّفَاقِ : قَسَاوَةُ القَلْبِ وَجُمُودُ العَیْنِ وَالإصْرَارُ عَلَی الذَّنبِ وَالحِرصُ عَلَی الدُّنیَا(251).
« از نشانه های نفاق : سنگدلی، و خشكی چشم از اشك، و پافشاری بر گناه، و رغبت بیش از اندازه به دنیاست ».
رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمود :
كسی كه باطنش با ظاهرش یكی نباشد، منافق است ; هركه باشد و هرگونه باشد و در هر سرزمینی باشد و در هر رتبه و مقامی باشد(252).

باور نداشتن اجابت دعا

در صفحات گذشته در باب سوء ظن و بدگمانی توضیح داده شد.