فهرست کتاب


شرح دعای کمیل

استاد حسین انصاریان

نیت بد

نیت، به معنای قصد و آهنگ و اراده است. اسلام از انسان می خواهد نسبت به همه ی انسانها و حتی حیوانات و موجودات زنده نیت و آهنگ خیر داشته باشد. برای همه خیر و خوشی و سعادت و سلامت بخواهد و نیتش این باشد كه تا

﴿صفحه 166﴾
جایی كه قدرت دارد به مردم خوبی كند و در مقام رفع مشكلات مردم باشد.
نیت خیر و آهنگ پاك و قصد صحیح، از چنان ارزشی برخوردار است كه به آن ثواب و پاداش داده می شود !!
از حضرت صادق (علیه السلام) روایت شده : بنده ی مؤمن تهی دست می گوید : پروردگارا ! به من رزق و روزی عطا كن تا از خوبی و نیكی و برنامه های خیر چنین و چنان كنم. چون خدا نیت او را در این زمینه، نیت صادقانه بداند پاداشش را به مانند این كه همه ی موارد نیتش را عمل كرده برای او در پرونده اش ثبت می كند، زیرا خدا واسع و كریم است(196).
روایت شده : مردی در حال گرسنگی به تپه ی شنی عبور كرد، در باطن خود گفت : اگر این شن ها طعام بود آن را میان مردم تقسیم می كردم، خدا به پیامبرشان وحی كرد كه به او بگو : مسلماً صدقه ات را پذیرفت و خوبی نیتت را قبول كرد و پاداشت را چنانچه این شن ها طعام بود و صدقه می دادی عطا كرد(197).
انسان واجب است از قصد بد و نیت شر و آهنگ شیطانی نسبت به همه ی انسانها و بلكه همه ی موجودات بپرهیزد، زیرا نیت فاسد و آهنگ آلوده و قصد بد درون را تاریك می كند و باطن را آلوده می سازد و زمینه ی گناه و معصیت و ستم و تعدی به بندگان خدا را فراهم می آورد.

صفات پنهانی زشت

صفاتی هم چون نفاق، سوء ظن، كینه، عجب، ریا، كبر، غرور، بخل، حرص، طمع، حسد و محبت به دشمنان خدا، گناهان بسیار خطرناكی هستند كه علاوه بر آثار شوم دنیایی و عذاب آخرتی، مانع از مستجاب شدن دعا هستند.

﴿صفحه 167﴾
امام باقر (علیه السلام) درباره ی منافق می فرمایند :
بِئْسَ الْعَبْدُ عَبْداً هُمَزَةً لُمَزَةً یُقْبِلُ بِوَجه وَیُدبِرُ بِآخَرَ(198).
« بد بنده ایست بنده ی عیب جو و بدگو و آبرو بر، با یك چهره به دوستی می آید و با چهره ی دیگر به دشمنی پشت می كند ».

سوء ظن

سوء ظن و بدگمانی به خدا و اولیاء الهی و مردم مسلمان، از گناهان بسیار زشت است كه در عین پنهان بودنش در قلب، در پرونده ی انسان ثبت می شود و در قیامت به حساب او می آید و سبب عذاب می شود ; مگر این كه بدگمان در دنیا به توبه ی واقعی موفق شود.
( یَا أَیُّهَا الَّذِینَ ءامَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِیراً مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ... )(199).
« ای اهل ایمان از بسیاری از گمانها و پندارها در حق دیگران اجتناب كنید كه برخی گمانها و پندارها گناه است. ».
رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمود : سوگند به آنكه شایسته ی پرستش جز او نیست، خدا هیچ مؤمنی را پس از توبه و آمرزش خواهیش عذاب نكند جز به خاطر بدگمانیش به خدا و كوتاهیش در امیدواری به رحمت حق و بداخلاقی و غیبت كردنش از مردم مؤمن(200).
انسان مؤمن كه درونش آراسته به ایمان و باطنش دارای حسنات اخلاقی و ظاهرش همراه با عمل شایسته است، باید به رحمت و پاداش خدا امیدوار

﴿صفحه 168﴾
و خوش گمان باشد و از پندار غلط و گمان بد نسبت به حق بپرهیزد.
گنهكارانی كه راه توبه به روی آنان باز است و زمینه ی جبران گناهان برای آنان فراهم است و با توجه به این كه حضرت حق در قرآن وعده ی آمرزش گناه كاران را داده، نباید نسبت به پروردگار در پذیرش توبه بدگمان باشند، بلكه بر آنها هم واجب است باطن خود را به حسن ظن بیارایند و از این رهگذر خود را در معرض رحمت الهیه قرار دهند.
حدیث شناس كم نظیر، علامه ی مجلسی در شرح حدیث حسن ظن و سوء ظن به خدا، می گوید :
« هنگام طلب آمرزش، خوش بین باشد كه خدا او را می آمرزد و چون توبه و بازگشت به حق كند، بداند كه خدا او را می پذیرد و هنگامی كه از روی حقیقت دعا كند یقین به اجابت داشته باشد و چون از خدا نسبت به كاری كمك خواهد بداند كه خدا كار او را كفایت كند و چون عملی برای خدا انجام دهد بداند كه خدا آن را قبول می كند، این همه حسن ظن به خدا، و ضدّش بدگمانی به حضرت اوست كه از گناهان كبیره به حساب آمده و به آن وعده ی عذاب داده شده »(201).
اموری كه انسان از اهل ایمان و مسلمانان می بیند و ظاهر آن امور خوشایند و خوش منظره نمی باشد، حق ندارد نسبت به آنان گمان بد و سوء ظن ببرد، بلكه تا جایی كه ممكن است لازم است عمل مؤمن و كار مسلمان را حمل بر صحت و درستی كند.
به عنوان مثال : اگر كسی مؤمنی را در مجلس گناه ببیند، مجلسی كه همه گونه آلات لهو و لعب و ابزار قمار و وسائل شرابخواری فراهم است، نباید تعجب كند و از دل آه سرد برآرد و دست بر دست بزند و گمان كند آن مؤمن دست از ایمان شسته و در زمره ی اهل فسق و فجور قرار گرفته، كه این سوء ظن و گمان بد از

﴿صفحه 169﴾
نظر قرآن و روایات اهل بیت (علیهم السلام) حرام و موجب عذاب و كیفر الهی است، بلكه برابر با دستور پیامبر و اهل بیت (علیهم السلام) باید در باطن خود با آرامش و اطمینان بگوید : خوشا به حال برادر مؤمنم كه خدای مهربان به او توفیق عطا كرده تا در این مجلس برای امر به معروف و نهی از منكر حاضر شود و به چاه افتادگان و گمراهان را نجات بخشد ; ای كاش چنین توفیقی نصیب من هم می شد، تا بتوانم بیمار گناه را مداوا كنم و اسیر شیطان را از اسارت نجات دهم و از این رهگذر به پاداشی بزرگ و ثوابی عظیم برسم.