فهرست کتاب


شرح دعای کمیل

استاد حسین انصاریان

« یَا نُورُ یَا قُدُّوسُ یَا أَوَّلَ الاْوَّلِینَ وَیَا آخِرَ الاْخِرِینَ »

« ای نور، ای پاك از هر عیب، ای آغاز هر آغاز و ای پایان هر پایان ».
ای همه ی كمالات، ای پیدای پیدا، ای ظهور محض، ای آشكار، ای ظاهر، ای هویدایی كه روز عرفه در صحرای عرفات، عاشق بی قرارت و عارف دلداده ات و بنده ی خالصت و مطلع الفجر نورت، حضرت حسین (علیه السلام) به پیشگاهت عرضه داشت :
أَیَكُونُ لِغَیرِكَ مِنَ الظُّهورِ ما لَیسَ لَكَ حَتَّی یَكونَ هُوَ المُظهِرَ لَكَ ؟ مَتَی غِبْتَ حَتَّی تَحْتاجَ إِلَی دَلیل یَدُلُّ عَلَیكَ، وَمَتی بَعُدْتَ حَتَّی تَكونَ الآثارُ هِیَ الَّتِی تُوصِلُ إِلَیكَ ؟ (119)
« آیا برای غیر تو ظهوری هست كه برای تو نیست، تا آن غیر وسیله ظهور تو باشد ؟ ! كِی پنهان بوده ای، تا نیازمند به دلیلی باشی كه بر تو دلالت كند، و كِی دور بوده ای تا آثار واصل كننده به تو باشند ؟ »
« پروردگارا ! در آن هنگام كه حالت زودگذر روانیم را كنار می گذارم و به خود آمده و با دقت می نگرم می بینم : روشنایی جمال و جلالت در جهان هستی

﴿صفحه 126﴾
آشكارتر از هر چیز است و برای آن وجود مقدس خفا و پوشیدگی نیست، تا چراغی سر راهم گیرم و بارگاه ربوبی تو را جستجو كنم، زیرا هر آنگاه كه حقیقتی را دلیل راه و طریقم فرض می كنم، با كمی تأمل درك می كنم كه سازنده ی همین دلیل و فروزنده ی همین چراغ راه تویی »
كی و كجا غایب بوده ای تا نیاز به دلیلی باشد كه بر وجودت دلالت كند و كی و كجا دور بوده ای تا آثاری كه خود پدید آورده ای ما را به تو برساند ؟
ای منزّه از همه ی عیوب، ای پاك از همه ی نواقص، ای برتر از آنچه به آن توصیف می شوی، ای كلّ الكمال، ای حقیقت محض، یا نور و یا قدّوس، ای ابتدای همه ی ابتداها بدون این كه برای ذات مقدّست ابتدایی باشد، و ای آخر همه ی آخرها بدون این كه برای وجود مباركت آخری باشد، تو ابتدا كننده ی هر چیزی در حالی كه خود ابتدا نداری و ازلی هستی و پس از فنای همه ی موجودات آخری در حالی كه آخری نداری و ابدی می باشی.
ابتدا و آخر اصطلاحی، صفت « كل شیء » است. همه چیز اول و آخر و ابتدا و انتها دارد، و این ابتدا و انتها دو حقیقتی است كه تو برای كل موجودات قرار داده ای. ابتدا داشتن دلیل بر این است كه : موجودات روزی نبودند و تو آنها را به وجود آوری، و آخر داشتن دلیل بر این است كه : موجودات روزی در كام فنا فرو می روند و تو آنها را فرو می بری. پس پیش از « كل شیء » بودی و چیزی پیش از تو نبوده، و بعد از « كل شیء » هستی و پس از تو چیزی نخواهد بود.
یا اوّل الاوّلین و یا آخر الآخرین
﴿صفحه 127﴾

« اَللَّهُمَّ اغْفِرْ لِیَ الذُّنُوبَ الَّتِی تَهْتِكُ الْعِصَمَ »

« خدایا برای من بیامرز گناهانی كه پرده های بازدارنده از نزول سختی ها و عذابها و زیانها و خسرانها را پاره می كند ».

گناه

حركات و اعمال و حالات و رفتار و اخلاق و كرداری كه ضد دستورات خدا و انبیاء و امامان (علیهم السلام) باشد گناه شمرده شده است.
سنگینی و شدت پاره ای از گناهان به اندازه ای است كه انجام دهنده ی آن اعلان جنگ با خدا وپیامبر داده(120).
گناهی كه در دنیا از انسان سرمی زند، فردای قیامت آتشی است كه برای همیشه گریبان گیر گنهكار است :
( إِنَّ الَّذینَ یَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْیَتامَی ظُلْماً إِنَّما یَأْكُلُونَ فِی بُطونِهِم نَاراً... )(121).
« مسلماً كسانی كه اموال یتیمان را از روی ستم می خورند، جز این نیست كه در شكم های خود آتش می خورند ».

﴿صفحه 128﴾
گناه، نمك خوردن از سفره ی كریم و روزی رحیم و مصرف كردن نعمت خدای عظیم و نمكدان شكستن است.
سالیانی دراز و عمری طولانی نمك خوردن و نمكدان شكستن، كمال بی انصافی است !