فهرست کتاب


شرح دعای کمیل

استاد حسین انصاریان

جهان هستی

ارزیابی جهان هستی كه رحمت واسعه ی حق، ظاهر و باطن آن را فراگرفته از نظر طول و عرض و حجم و تعداد موجوداتی كه در آن به سر می برند برای هیچ كس قابل اندازه گیری و شمارش نیست.
ولی گوشه ای از این ساختمان را كه انسان روی سیاره ای از آن برای مدتی اندك مهمان است و از مواهب و نعمت های قرار داده شده در این سیاره و آنچه از آسمان بر او نازل می شود استفاده می كند، می توان با عینك دانش و بینش تماشا كرد، تا به اندازه ی ذره ای ناچیز معلوم شود كه فراگیری رحمت واسعه ی حق چه
﴿صفحه 55﴾
معنا دارد، و چه حقیقت عظیم و واقعیت حیران كننده و بهت آوری است ؟!
همه چیز در جهان، از باكتریهای ذره بینی و ویروسهایی كه از میكرون « یك هزارم میلیمتر » كوچكترند، تا ستارگان و كهكشانهایی كه میلیون ها كیلومتر از ما دورند از اتم ساخته شده است.
اتم ها به اندازه ای ریزند كه با نیرومندترین میكروسكوپ ها هم دیده نمی شوند. در سر یك سنجاق 55 میلیون میلیون میلیون اتم وجود دارد، اگر بتوانیم سر سنجاق را به اندازه ی یكی از عظیم ترین بناها بزرگ كنیم، هر اتم مانند مگسی است كه روی یكی از ستونها بخزد.
اتم ها « به رحمت حق » از تركیب سه ذرّه ی اصلی به نامهای الكترون، پروتون و نوترون آفریده شده اند. الكترون واحد الكتریسیته ی منفی، پروتون واحد الكتریسیته ی مثبت و نوترون از جهت الكتریكی خنثی است.
پروتونها و نوترونها با هم هسته ی اتم را تشكیل می دهند ; الكترونها روی مداری به دور هسته می چرخند، به همان صورت كه ماه دور زمین می گردد(52).
اتم های بیرون از دایره شمار، مصالح ساختمان جهان هستند، این كه ماده و مصالح ساختمان جهان چگونه پدید آمد و آفرینش آنها به چه كیفیت صورت گرفت، جز آفریدگار یكتا كسی بر آن آگاه نیست :
( مَا أَشْهَدتُّهُم خَلْقَ السَّماواتِ وَالاَرْضِ وَلا خَلْقَ أَنْفُسِهِم )(53).
« ما انسان را شاهد آفرینش آسمانها و زمین و آفرینش خودش قرار ندادیم ».
آنچه از نظر قرآن محقق است و عموم دانشمندان بزرگ هم در كتابهای خود پس از تحقیقات علمی فراوان ثبت كرده اند این است كه : مصالح جهان عبارت

﴿صفحه 56﴾
بودند از : ذرّات دود و گاز كه در فضا سرگردان بودند، ولی چنان در پراكندگی به سر می بردند كه به ندرت با یكدیگر تصادم می كردند.
( ثُمَّ اسْتَوَی إِلَی السَّمآءِ وَ هِیَ دُخانٌ )(54).
« سپس به آفرینش آسمانها توجه فرمود، در حالی كه توده ای از دود بود ».
آنگاه با آفرینش ستارگان به تزئین آسمان پایین، كه نزدیك ترین آسمان به ماست پرداخت، به این ترتیب كه میلیونها ذرّه و گاز به شكل ابرهای عظیم به دور هم گرد آمدند، توده های ابر ذرات را به سوی مركز جذب می كرد و بالاخره توده ی انبوه ابر جمع می شد و ذرات آن به یكدیگر نزدیك می گشت، این ذرات با یكدیگر اصطكاك پیدا می كرد و گرما تولید می شد، و گاهی در مركز ابر گرما چنان شدّت می یافت كه توده را به تابش می انداخت و فضای تاریك را روشنی می داد، سرانجام میلیونها توده ی ابر به صورت ستاره ها درآمدند و از آن پس در جهان تاریك نور پیدا شد و آسمان دنیا به ستارگان زینت گرفت.
در بیابان پهناور فضا ابری بی شكل در همه جا به طور یكنواخت پخش شده بود، ذرات ماده به هم می خوردند و با یكدیگر تركیب می شدند، ابر به دریایی متلاطم و خروشانی از گاز تبدیل می شد و شروع به چرخیدن می كرد، این دریای دود و گاز همچنان می چرخید و می غرید و می خروشید، و تلاطم نامرئی خیزابها و شكستن امواج نامرئی كه هر یك به بزرگی اقلیمی بود در دل این دریا طغیان برمی انگیخت، موجها به هم می خوردند و بر هم می لغزیدند و در دل هم فرو می رفتند و به هم می آمیختند.
در میان این دریای جوشان طرحی مارپیچی از اثر چرخش مادّه ی دوّاری پیدا شد.

﴿صفحه 57﴾
این صفحه ی مدوّر و گسترده با میانی برآمده و بازوانی كه آهسته آهسته شكل می گرفت در سپیده دم گیتی به پیدایش گرایید. این شكل مارپیچ كه آنرا كهكشان راه شیری می نامند، منظومه ی شمسی در یكی از بازوان آن قرار دارد.
در سایه ی رحمت حق و به قدرت او، پیدایش خورشید و منظومه ی آن به این صورت بود كه : در یكی از بازوان كهكشان، طوفانی پرآشوب پدید آمد و جریان تند گازها، آنها را به گردش واداشت، و همچنان كه می گردید به شكل فرفره ای گسترده و عظیم درآمد و پاره های نورانی بر گرد آن روان شدند.
این فرفره ی عظیم در این كهكشان حیرت آور همچنان می چرخید، تا این كه كم كم گازها به مركز آن كشیده شدند و در آنجا به صورت گوی عظیم و فروزانی تراكم یافت و سرانجام به صورت خورشید تجلی كرد :
( وَجَعَلَ الْقَمَرَ فیهِنَّ نوراً وَجَعَلَ الشَّمْسَ سِراجاً )(55).
« و ماه را در میان آنها روشنی بخش گردانید و خورشید را چراغ فروزان قرار داد ».
سپس پاره های گاز و غباری كه گرداگرد خورشید را چون هاله ای فرا گرفته بود از هم پاشید و هر پاره ای از آن به صورت گردابی درآمد، هر گرداب مسیری جداگانه داشت و در آن مسیر به دور خورشید می گردید، برخی نزدیك به خورشید و بعضی از خورشید دور بودند.
در گردابهای نزدیك خورشید، گرما و در گردابهای دوردست، سرما حاكم بود.
در هر گرداب ذرات گاز و غبار، پیوسته در گردش بود ; از برخی ذرات گاز، بخار آب پدید می آمد و مانند شبنم به روی ذرات غبار می نشست، و چون ذرات

﴿صفحه 58﴾
غبار به هم می رسیدند، رطوبت شبنم آنها را به یكدیگر می چسباند و گاهی نیز به شكل پاره های یخ زده ی آب و گِل درمی آمدند.
در هر گرداب میلیونها از این پاره ها در گردش بودند، نیروی جاذبه آنها را به سوی یكدیگر می كشید، این پاره ها به هم می پیوستند و توده های بزرگتر می ساختند و گوی عظیم و چرخانی پدید می آوردند ; این گوی عظیم با نیروی جاذبه ای كه داشت پاره های پیرامون خود را به سوی خویش می كشید و روز به روز بزرگتر می شد و سرانجام به قدرت و رحمت خدا این گوی به صورت زمین پدیدار شد.
بعد سایر سیارات نیز از گردابها رخ نمودند، هر سیاره در مسیر خود گِرد خورشید می گردید ; عطارد از همه به خورشید نزدیك تر بود و پس از آن زهره، زمین و مریخ بودند. در آن سوی مریخ سیاره های عظیم مشتری، زحل، اورانوس و نپتون به دور خورشید گردش داشتند و بسی دورتر از نپتون سیاره ی پلوتو بود(56).
جهان همان اندازه بزرگ است كه اتم كوچك است و بشر هرگز نخواهد توانست حدّ آن را ببیند. نور با سرعت باورنكردنی در هر ثانیه سیصد هزار كیلومتر حركت می كند، با وجود این سرعت، نور نزدیك ترین ستاره چهار سال در راه است تا به ما برسد !!
تلسكوپ كوه « پالومار » كالیفرنیا كه قطر آینه ی آن پنج متر است می تواند ستارگانی را در فضا ببیند كه نورشان پس از هزار میلیون سال به ما می رسد !!
تعداد ستارگانی كه اینك با تلسكوپ های نوین می توانیم ببینیم به قدری زیاد است كه اگر صد سال تمام شب و روز به شمارش آنها بپردازیم و در هر ثانیه یك

﴿صفحه 59﴾
ستاره بشماریم پس از پایان این مدت هنوز همه ی آنها را نشمرده ایم(57).
كهكشان، قرص عظیمی است كه قسمت مركزی آن ضخیم تر است و لااقل شامل هزار میلیون ستاره است، طول آن صد هزار سال نوری و ضخامت آن در مركز بیست هزار سال نوری است !!
تا جایی كه ما می توانیم با بزرگترین دوربین های نجومی امروزی آسمان و كهكشانها را ببینیم، احتمالا در جهان صد و پنجاه میلیون كهكشان وجود دارد و فاصله ی متوسط بین دو كهكشان همسایه، دو میلیون سال نوری است(58).
این مجموعه ی عظیم كه گوشه ای از جهان ناشناخته است و فقط به وسیله ی تلسكوپ های محدود رصد شده، و قسمت اعظم آن از دسترس دید تلسكوپ ها بیرون است و هرگز طول و عرض و حجم و حدود آن به دست دانش نمی افتد و جز آفریننده اش از چگونگی و هویتش آگاه نیست.
بنا به گفته ی بصیر بی نظیر، آیت كبیر، صالح خبیر، حضرت امیر (علیه السلام) : آفرینش در احاطه ی رحمت حق است رحمتی كه مایه ی ایجاد و رشد و نمو و رساندن خیر و دفع شر و زمینه ی شكل گیری و نظام آن شد.

انسان شریف ترین مهمان جهان

به دنبال آراسته شدن خانه ی هستی و نظام گرفتن جهان و آماده شدن موادّ لازم و گسترده شدن سفره ی كامل نعمت ها، اراده ی حضرت محبوب بر این تعلق گرفت كه از باب رحمت و مهربانیش، مهمانی شریف و موجودی محترم و مخلوقی مركّب از جسم و جان و مغز و قلب و فطرت و كرامت به عنوان خلیفه ی معنوی خود برای مدتی اندك در مهمانخانه ی جهان بر تخت تكلیف

﴿صفحه 60﴾
قرار دهد، تا با استفاده از همه ی نعمت ها كه بر اثر فعالیت های مستمر عناصر هستی به وجود می آید، قدرت و انرژی كسب كند و آن را هماهنگ با كتاب های آسمانی و هدایت انبیا و امامان، در راه بندگی و عبادت خالق و خدمت به مخلوق و هم نوع خود بكار گیرد ; سپس از دالان مرگ وارد جهان دیگر شود و در آنجا برای ابد به مزد كوشش ها و تلاش های مثبتش از نعمت های بی پایان مادی و معنوی حق در بهشت عنبر سرشت بهره مند شده، جاودانه در سایه ی رحمت حق به سلامت و خوشی و سرور و شادمانی بماند.
اكنون به تماشای آثار رحمت واسعه ی حق كه از هر طرف ظاهر و باطن انسان را فرا گرفته می نشینیم.

مراحل شكل گیری حیات انسان

قرآن مجید حیات جنینی انسان را به اطوار و مراحل مختلفی تقسیم كرده، می فرماید :
( وَقَدْ خَلَقَكُم أَطْوَاراً )(59).
« خدا شما را در مراحل مختلفی آفرید ».