اصول کافی جلد چهارم

ابی‏جعفر محمد بن یعقوب کلینی مشهور به شیخ کلینی ترجمه و شرح : حاج سید هاشم رسولی محلاتی

باب دعا براى رفع اندوه و سختى و غم و دلتنگى و ترس

بَابُ الدُّعَاءِ لِلْكَرْبِ وَ الْهَمِّ وَ الْحُزْنِ وَ الْخَوْفِ
(3365) 1- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِیلَ بْنِ بَزِیعٍ عَنْ أَبِی إِسْمَاعِیلَ السَّرَّاجِ عَنِ ابْنِ مُسْكَانَ عَنْ أَبِی حَمْزَةَ قَالَ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ ع یَا أَبَا حَمْزَةَ مَا لَكَ إِذَا أَتَى بِكَ أَمْرٌ تَخَافُهُ أَنْ لَا تَتَوَجَّهَ إِلَى بَعْضِ زَوَایَا بَیْتِكَ یَعْنِی الْقِبْلَةَ فَتُصَلِّیَ رَكْعَتَیْنِ ثُمَّ تَقُولَ یَا أَبْصَرَ النَّاظِرِینَ وَ یَا أَسْمَعَ السَّامِعِینَ وَ یَا أَسْرَعَ الْحَاسِبِینَ وَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ سَبْعِینَ مَرَّةً كُلَّمَا دَعَوْتَ بِهَذِهِ الْكَلِمَاتِ مَرَّةً سَأَلْتَ حَاجَةً
اصول كافى جلد 4 صفحه: 338 روایة: 1
1- ابو حمزه گوید: حضرت باقر (ع) به من فرمود: اى ابا حمزه چرا هرگاه براى تو پیش آمدى مى كند كه تو را به ترس و خوف اندازد به یكى از گوشه هاى خانه ات یعنى بسوى قبله رو نمى كنى، پس دو ركعت نماز بخوانى سپس هفتاد بار بگوئى: «یا ابصر الناظرین و یا اسمع السامعین و یا اسرع الحاسبین و یا ارحم الراحمین» و هر بار كه این كلمات را مى گوئى حاجت خود را بخواهى.
2- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِی نَجْرَانَ عَنْ عَاصِمِ بْنِ حُمَیْدٍ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَسْمَاءَ قَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ أَصَابَهُ هَمٌّ أَوْ غَمٌّ أَوْ كَرْبٌ أَوْ بَلَاءٌ أَوْ لَاوَاءٌ فَلْیَقُلِ اللَّهُ رَبِّی وَ لَا أُشْرِكُ بِهِ شَیْئاً تَوَكَّلْتُ عَلَى الْحَیِّ الَّذِی لَا یَمُوتُ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 338 روایة: 2
2- اسما گوید: رسول خدا (ص) فرمود: هر كس به او اندوهى یا غمى یا سختى یا بلائى یا دشوارى برسد پس بگویید: «اللّه ربى و لا اشرك به شیئاً، توكلت على الحى الذى لا یموت».
3- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ إِذَا نَزَلَتْ بِرَجُلٍ نَازِلَةٌ أَوْ شَدِیدَةٌ أَوْ كَرَبَهُ أَمْرٌ فَلْیَكْشِفْ عَنْ رُكْبَتَیْهِ وَ ذِرَاعَیْهِ وَ لْیُلْصِقْهُمَا بِالْأَرْضِ وَ لْیُلْزِقْ جُؤْجُؤَهُ بِالْأَرْضِ ثُمَّ لْیَدْعُ بِحَاجَتِهِ وَ هُوَ سَاجِدٌ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 338 روایة: 3
3- هشام بن سالم گوید: حضرت صادق (ع) فرمود: هر گاه براى مردى پیش آمد ناگوارى یا سختى كرد، یا امرى او را اندوهناك ساخت پس دو زانوى خود را با آرنجهاى دستانش برهنه كند و به زمین بچسباند، و سینه خود را به زمین گذارد و با این حال در سجده براى حاجت خود دعا كند.
4- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَمَّارٍ الدَّهَّانِ عَنْ مِسْمَعٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ لَمَّا طَرَحَ إِخْوَةُ یُوسُفَ یُوسُفَ فِی الْجُبِّ أَتَاهُ جَبْرَئِیلُ ع فَدَخَلَ عَلَیْهِ فَقَالَ یَا غُلَامُ مَا تَصْنَعُ هَاهُنَا فَقَالَ إِنَّ إِخْوَتِی أَلْقَوْنِی فِی الْجُبِّ قَالَ فَتُحِبُّ أَنْ تَخْرُجَ مِنْهُ قَالَ ذَاكَ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِنْ شَاءَ أَخْرَجَنِی قَالَ فَقَالَ لَهُ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى یَقُولُ لَكَ ادْعُنِی بِهَذَا الدُّعَاءِ حَتَّى أُخْرِجَكَ مِنَ الْجُبِّ فَقَالَ لَهُ وَ مَا الدُّعَاءُ فَقَالَ قُلِ اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ بِأَنَّ لَكَ الْحَمْدَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ الْمَنَّانُ بَدِیعُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ ذُو الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ أَنْ تُصَلِّیَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَجْعَلَ لِی مِمَّا أَنَا فِیهِ فَرَجاً وَ مَخْرَجاً قَالَ ثُمَّ كَانَ مِنْ قِصَّتِهِ مَا ذَكَرَ اللَّهُ فِی كِتَابِهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 339 روایة: 4
4- حضرت صادق (ع) فرمود: چون برادران یوسف او را در چاه افكندند جبرئیل نزدش آمد و گفت: اى پسرك در اینجا چه مى كنى؟ گفت: همانا برادران من مرا در این چاه افكندند جبرئیل گفت: مى خواهى كه از این چاه بیرون بیرون آئى؟ یوسف گفت: این با خداى عزوجل است اگر خواهد مرا بیرون آرد، امام صادق علیه السلام فرمود: پس جبرئیل باو گفت، همانا خداى تعالى به تو فرماید: مرا با این دعا بخوان تا از چاه بیرونت آورم، یوسف گفت: آن دعا كدام است؟ گفت: بگو: «اللهم انى اسئلك بأن لك الحمد، لا اله الا اللّه انت المنان بدیع السماوات و الارض ذوالجلال و الاكرام ان تصلى على محمد و آل محمد و ان تجعل لى مما انا فیه فرجاً و مخرجاً» امام صادق علیه السلام فرمود: پس داستانش همان شد كه خداوند در كتابش یاد فرموده است.
5- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِیلَ عَنْ أَبِی إِسْمَاعِیلَ السَّرَّاجِ عَنْ مُعَاوِیَةَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع أَنَّ الَّذِی دَعَا بِهِ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع عَلَى دَاوُدَ بْنِ عَلِیٍّ حِینَ قَتَلَ الْمُعَلَّى بْنَ خُنَیْسٍ وَ أَخَذَ مَالَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ بِنُورِكَ الَّذِی لَا یُطْفَى وَ بِعَزَائِمِكَ الَّتِی لَا تُخْفَى وَ بِعِزِّكَ الَّذِی لَا یَنْقَضِی وَ بِنِعْمَتِكَ الَّتِی لَا تُحْصَى وَ بِسُلْطَانِكَ الَّذِی كَفَفْتَ بِهِ فِرْعَوْنَ عَنْ مُوسَى ع
اصول كافى جلد 4 صفحه: 339 روایة: 5
5- معاویه بن عمار از امام صادق علیه السلام حدیث كند كه آن دعائى كه حضرت صادق (ع) بوسیله آن به داود بن على نفرین كرد در داستان كشتن او معلى بن خنیس و گرفتن اموال آن حضرت را از (كه در باب نفرین بر دشمن حدیث (5) داستانش گذشت، آن دعا اینست. «اللهم انى اسئلك بنورك الذى لا یطفى و بعزائمك التى لا تخفى و بعزك الذى لا ینقضى و بنعمتك التى لا تحصى و بسلطائك الذى كففت به فرعون عن موسى علیه السلام .
(3370) 6- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ جَابِرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع فِی الْهَمِّ قَالَ تَغْتَسِلُ وَ تُصَلِّی رَكْعَتَیْنِ وَ تَقُولُ یَا فَارِجَ الْهَمِّ وَ یَا كَاشِفَ الْغَمِّ یَا رَحْمَانَ الدُّنْیَا وَ الْ آخِرَةِ وَ رَحِیمَهُمَا فَرِّجْ هَمِّی وَ اكْشِفْ غَمِّی یَا اللَّهُ الْوَاحِدُ الْأَحَدُ الصَّمَدُ الَّذِی لَمْ یَلِدْ وَ لَمْ یُولَدْ وَ لَمْ یَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ اعْصِمْنِی وَ طَهِّرْنِی وَ اذْهَبْ بِبَلِیَّتِی وَ اقْرَأْ آیَةَ الْكُرْسِیِّ وَ الْمُعَوِّذَتَیْنِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 340 روایة: 6
6- اسماعیل بن جابر از حضرت صادق (ع) حدیث كند كه براى رفع اندوه فرمود: غسل مى كنى و دو ركعت نماز مى خوانى و مى گوئى: «یا فارج الهم و یا كاشف العم یا رحمن الدنیا و الاخرة و رحیمهما فرج همى و اكشف غمى یا اللّه الواحد الاحد الصمد الذى لم یلد و لم یولد و لم یكن له كفواً احد اعصمنى و طهرنى و اذهب ببلیتى» و آیه الكرسى را با دو سوره معوذتین (یعنى قل اعوذ برب الفلق و قل اعوذ برب الناس) بخوان.
7- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِیسَى عَنْ سَمَاعَةَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ إِذَا خِفْتَ أَمْراً فَقُلِ اللَّهُمَّ إِنَّكَ لَا یَكْفِی مِنْكَ أَحَدٌ وَ أَنْتَ تَكْفِی مِنْ كُلِّ أَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ فَاكْفِنِی كَذَا وَ كَذَا وَ فِی حَدِیثٍ آخَرَ قَالَ تَقُولُ یَا كَافِیاً مِنْ كُلِّ شَیْ ءٍ وَ لَا یَكْفِی مِنْكَ شَیْ ءٌ فِی السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ اكْفِنِی مَا أَهَمَّنِی مِنْ أَمْرِ الدُّنْیَا وَ الْ آخِرَةِ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع مَنْ دَخَلَ عَلَى سُلْطَانٍ یَهَابُهُ فَلْیَقُلْ بِاللَّهِ أَسْتَفْتِحُ وَ بِاللَّهِ أَسْتَنْجِحُ وَ بِمُحَمَّدٍ ص أَتَوَجَّهُ اللَّهُمَّ ذَلِّلْ لِی صُعُوبَتَهُ وَ سَهِّلْ لِی حُزُونَتَهُ فَإِنَّكَ تَمْحُو مَا تَشَاءُ وَ تُثْبِتُ وَ عِنْدَكَ أُمُّ الْكِتَابِ وَ تَقُولُ أَیْضاً حَسْبِیَ اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ عَلَیْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ وَ أَمْتَنِعُ بِحَوْلِ اللَّهِ وَ قُوَّتِهِ مِنْ حَوْلِهِمْ وَ قُوَّتِهِمْ وَ أَمْتَنِعُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 340 روایة: 7
7- سماعة گوید: حضرت صادق (ع) فرمود: هرگاه از پیش آمدى بترسى پس بگو: «اللهم انك لا یكفى منك احد و انت تكفى من كل احد من خلقك فاكفنى كذا و كذا (و بجاى كذا و كذا گرفتارى خود را ذكر كند).
و در حدیث دیگر فرمود: میگوئى: «یا كافیاً من كل شى ء و لا یكفى منك شى ء فى السماوات و الارض، اكفنى ما اهمنى من امر الدنیا و الاخره و صلى اللّه علی محمد و آله».
و حضرت صادق (ع) فرمود: هر كه بر سلطانى وارد شود كه از او ترس دارد پس بگوید: «باللّه استفتح و با لله استنجح و بحمد صلى اللّه علیه و آله اتوجه، اللهم ذلل لى صعوبته و سهل لى حزونته فانك تمحو ما تشاء و تثبت و عندك ام الكتاب.
و نیز مى گوئى «حسبى اللّه لا اله الا هو علیه توكلت و هو رب العرش العظیم و امتنع بحول اللّه و قوته من حولهم و قوتهم و امتنع برب الفلق من شر ما خلق و لا حول و لاقوة الا با لله».
8- عَنْهُ عَنْ عِدَّةٍ مِنْ أَصْحَابِنَا رَفَعُوهُ إِلَى أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ كَانَ مِنْ دُعَاءِ أَبِی ع فِی الْأَمْرِ یَحْدُثُ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اغْفِرْ لِی وَ ارْحَمْنِی وَ زَكِّ عَمَلِی وَ یَسِّرْ مُنْقَلَبِی وَ اهْدِ قَلْبِی وَ آمِنْ خَوْفِی وَ عَافِنِی فِی عُمُرِی كُلِّهِ وَ ثَبِّتْ حُجَّتِی وَ اغْفِرْ خَطَایَایَ وَ بَیِّضْ وَجْهِی وَ اعْصِمْنِی فِی دِینِی وَ سَهِّلْ مَطْلَبِی وَ وَسِّعْ عَلَیَّ فِی رِزْقِی فَإِنِّی ضَعِیفٌ وَ تَجَاوَزْ عَنْ سَیِّئِ مَا عِنْدِی بِحُسْنِ مَا عِنْدَكَ وَ لَا تَفْجَعْنِی بِنَفْسِی وَ لَا تَفْجَعْ لِی حَمِیماً وَ هَبْ لِی یَا إِلَهِی لَحْظَةً مِنْ لَحَظَاتِكَ تَكْشِفْ بِهَا عَنِّی جَمِیعَ مَا بِهِ ابْتَلَیْتَنِی وَ تَرُدَّ بِهَا عَلَیَّ مَا هُوَ أَحْسَنُ عَادَاتِكَ عِنْدِی فَقَدْ ضَعُفَتْ قُوَّتِی وَ قَلَّتْ حِیلَتِی وَ انْقَطَعَ مِنْ خَلْقِكَ رَجَائِی وَ لَمْ یَبْقَ إِلَّا رَجَاؤُكَ وَ تَوَكُّلِی عَلَیْكَ وَ قُدْرَتُكَ عَلَیَّ یَا رَبِّ أَنْ تَرْحَمَنِی وَ تُعَافِیَنِی كَقُدْرَتِكَ عَلَیَّ أَنْ تُعَذِّبَنِی وَ تَبْتَلِیَنِی إِلَهِی ذِكْرُ عَوَائِدِكَ یُؤْنِسُنِی وَ الرَّجَاءُ لِإِنْعَامِكَ یُقَوِّینِی وَ لَمْ أَخْلُ مِنْ نِعَمِكَ مُنْذُ خَلَقْتَنِی وَ أَنْتَ رَبِّی وَ سَیِّدِی وَ مَفْزَعِی وَ مَلْجَئِی وَ الْحَافِظُ لِی وَ الذَّابُّ عَنِّی وَ الرَّحِیمُ بِی وَ الْمُتَكَفِّلُ بِرِزْقِی وَ فِی قَضَائِكَ وَ قُدْرَتِكَ كُلُّ مَا أَنَا فِیهِ فَلْیَكُنْ یَا سَیِّدِی وَ مَوْلَایَ فِیمَا قَضَیْتَ وَ قَدَّرْتَ وَ حَتَمْتَ تَعْجِیلُ خَلَاصِی مِمَّا أَنَا فِیهِ جَمِیعِهِ وَ الْعَافِیَةُ لِی فَإِنِّی لَا أَجِدُ لِدَفْعِ ذَلِكَ أَحَداً غَیْرَكَ وَ لَا أَعْتَمِدُ فِیهِ إِلَّا عَلَیْكَ فَكُنْ یَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ عِنْدَ أَحْسَنِ ظَنِّی بِكَ وَ رَجَائِی لَكَ وَ ارْحَمْ تَضَرُّعِی وَ اسْتِكَانَتِی وَ ضَعْفَ رُكْنِی وَ امْنُنْ بِذَلِكَ عَلَیَّ وَ عَلَى كُلِّ دَاعٍ دَعَاكَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 341 روایة: 8
8- امام صادق علیه السلام فرمود: از دعاهاى پدرم كه در هنگامى كه امرى پیش مى آمد مى خواند این بود (و ترجمه اش چنین است): «اللهم صل على محمد و آل محمد» و بیامرز مرا و به من رحم كن و كردار مرا پاكیزه فرما و بازگشت مرا آسان كن، و دل مرا آرام نما، و از ترس آسوده فرما، و در همه عمرم به من عافیت ده، و حجت مرا پا بر جا كن، و خطاهایم را ببخش، و رویم را سپید گردان، و درباره دینم مرا نگهدار، و رسیدن بدانچه را جویاى آنم بر من آسان كن، و روزیم را فراوان كن زیرا من ناتوانم، و از بدى كه نزد من است بآن خوبى كه در نزد تو است در گذر، و مرا درباره خودم داغدار مكن، و نزدیكانم را نیز داغدار منما، و به من ببخش بار خدایا یك لحظه اى (و یك نظر رحمتى) كه بدان همه گرفتاریهایم را برطرف سازى، و بدان وسیله باز گردانى به من هر آن خوئى كه پیش تو بهتر است، كه هر آینه نیرویم سست، و چاره ام كم شده، و امیدوارم از خلق تو بریده و جز امید به تو و توكل بر تو چیزى نمانده، و توانائیت پروردگارا اگر به من رحم كنى و عافیتم بخشى چون توانائیت به عذاب و گرفتارى من است، خدایا یاد بخششهایت مرا آرام كند و امید بانعام تو به من نیرو دهد، و از آن زمان كه مرا آفریدى تهى از نعمت هاى تو نبودم، و توئى پروردگار من و آقایم و داد رسم و پناهگاهم و نگهدارم، و دور كننده از من (بلاها را) و مهربان به من و كفیل روزیم، و هر آنچه كه من در آنم بقضا و قدر تو است، پس اى آقا و اى مولاى من در آنچه مقدر فرمودى و حتم كرده اى رهائى من باشد از همه گرفتاریهائى كه در آنم، و عافیت من در آن باشد، زیرا من براى دور ساختن آنها جز تو كسى را ندارم، پس اى صاحب جلالت و اكرام با من برابر خوش گمانى و امیدواریم رفتار كن و بزارى و ناتوانى و سستى من ترحم كن و بدان بر من منت نه و نیز بهر كس كه بدرگاهت دعا كند «یا ارحم الراحمین و صلى اللّه على محمد و آله» .
9- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ عَلِیِّ بْنِ أَسْبَاطٍ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ یَسَارٍ عَنْ بَعْضِ مَنْ رَوَاهُ قَالَ قَالَ إِذَا أَحْزَنَكَ أَمْرٌ فَقُلْ فِی آخِرِ سُجُودِكَ یَا جَبْرَئِیلُ یَا مُحَمَّدُ یَا جَبْرَئِیلُ یَا مُحَمَّدُ تُكَرِّرُ ذَلِكَ اكْفِیَانِی مَا أَنَا فِیهِ فَإِنَّكُمَا كَافِیَانِ وَ احْفَظَانِی بِإِذْنِ اللَّهِ فَإِنَّكُمَا حَافِظَانِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 342 روایة: 9
9- و آن حضرت علیه السلام فرمود: هرگاه امرى تو را به اندوه افكند بگو در آخر سجده ات (یا در آخرین سجده ات): «یا جبرئیل یا محمد - و آنرا تكرار كن - اكفیانى ما انا فیه فانكما كافیان و احفظانى باذن اللّه فانكما حافظان».
10- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَعْیَنَ عَنْ بِشْرِ بْنِ مَسْلَمَةَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ كَانَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ ع یَقُولُ مَا أُبَالِی إِذَا قُلْتُ هَذِهِ الْكَلِمَاتِ لَوِ اجْتَمَعَ عَلَیَّ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ مِنَ اللَّهِ وَ إِلَى اللَّهِ وَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَ عَلَى مِلَّةِ رَسُولِ اللَّهِ ص اللَّهُمَّ إِلَیْكَ أَسْلَمْتُ نَفْسِی وَ إِلَیْكَ وَجَّهْتُ وَجْهِی وَ إِلَیْكَ أَلْجَأْتُ ظَهْرِی وَ إِلَیْكَ فَوَّضْتُ أَمْرِی اللَّهُمَّ احْفَظْنِی بِحِفْظِ الْإِیمَانِ مِنْ بَیْنِ یَدَیَّ وَ مِنْ خَلْفِی وَ عَنْ یَمِینِی وَ عَنْ شِمَالِی وَ مِنْ فَوْقِی وَ مِنْ تَحْتِی وَ مِنْ قِبَلِی وَ ادْفَعْ عَنِّی بِحَوْلِكَ وَ قُوَّتِكَ فَإِنَّهُ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِكَ
مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ مِثْلَهُ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 342 روایة: 10
10- حضرت صادق (ع) فرمود: كه على بن الحسین علیهما السلام مى فرمود: من باكى ندارم چون این كلمات را بگویم اگر جن و انس بر علیه من گرد آیند (و به ضرر من اجتماع كنند، و آن كلمات این است): «بسم اللّه و باللّه و من اللّه و الى اللّه و فى سبیل اللّه و على ملة رسول اللّه صلى اللّه علیه و آله اللهم الیك اسملت نفسى و الیك و جهت وجهى و الیك الجات ظهرى و الیك فوضت امرى اللهم احفظنى بحفظ الایمان من بین یدى و من خلفى و عن یمینى و عن شمالى و من فوقى و من تحتى و من قبلى و ادفع عنى بحولك و قوتك فانه لا حول و لا قوة الا بك».
و بسنده دیگر این حدیث را به همین روایت كرده.
(3375) 11- عَنْهُ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ لِی رَجُلٌ أَیَّ شَیْ ءٍ قُلْتَ حِینَ دَخَلْتَ عَلَى أَبِی جَعْفَرٍ بِالرَّبَذَةِ قَالَ قُلْتُ اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَكْفِی مِنْ كُلِّ شَیْ ءٍ وَ لَا یَكْفِی مِنْكَ شَیْ ءٌ فَاكْفِنِی بِمَا شِئْتَ وَ كَیْفَ شِئْتَ وَ مِنْ حَیْثُ شِئْتَ وَ أَنَّى شِئْتَ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 342 روایة: 11
11- حضرت صادق (ع) فرمود: مردى به من گفت: هنگامى كه در ربذه بر ابى جعفر (منصور عباسى دومین خلیفه بنى عباس) وارد شدى چه دعائى خواندى؟ فرمود: گفتم: «اللهم انك تكفى من كل شى ء و لا یكفى منك شى ء فاكفنى بما شئت و كیف شئت و من حیث شئت و انى شئت».
شرح:
ابو جعفر منصور دومین خلیفه بنى عباس و از خلفائى است كه بر بنى هاشم بسیار ستم روا مى داشت و مخصوصاً به اولاد حضرت مجتبى علیه السلام بسیار اذیت كرد و جمعى از آنها را در زندانهاى تاریك در مدینه و كوفه زندانى كرده بود و شكنجه هائى كه این مرد ستمگر در زندانها به فرزندان پیغمبر (ص) داده قلم از بیان آن شرم دارد و بالاخره تمامى آنها را كه حدود سى نفر از اولاد امام حسن علیه السلام بودند در زندان به دستور او با وضع فجیعى كشتند و یا سقف زندان را بر سر آنها خراب كردند، و شهادت عبداللّه محض و فرزندانش نفس زكیه و برادرش محمد دیباج و دیگر از اولاد حضرت مجتبى كه بدست خودش یا لشكریانش اتفاق افتاده در تواریخ مضبوط است، و از ستمهاى آن مرد خبیث به فرزندان رسول خدا این بود كه در سال 144 بنام حج به مكه سفر كرد و در بازگشت در ربذه كه دهى بود در چهار منزلى مدینه طیبه و قبر ابوذر غفارى رضوان اللّه تعالى علیه در آنجاست منزل كرد، و چند روزى در آنجا توقف كرد و دستور داد زندانیان مدینه كه از آن جمله محمد دیباج و عبداللّه محض بودند نزدش بردند، محمد دیباج را دستور داد در حضورش چهار صد تازیانه زدند كه مورخین مى نویسند یك چشم محمد در اثر تازیانه از حدقه بیرون آمد و پیراهنش از بسیارى خون بر تنش چسبیده بود كه پس از چندى كه خواستند آن پیراهن را از تنش بیرون آورند با روغن زیتون چرب كردند و با این حال با پوست از بدنش كنده شد، سپس تمامى آن زندانیان را با وضع بسیار رقت بارى به همراه خود به كوفه برد و در كوفه زندان كرد و در زندان بودند تا از دنیا رفتند، و رفتن امام صادق علیه السلام در ربذه نزد منصور در همین مسافرت بوده است كه حضرت را از مدینه خواست و گویا نظر اذیت و شاید قتل آن حضرت نیز داشت ولى خداوند تعالى به بركت دعاى آن حضرت شر او را كفایت فرمود.
12- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ مُیَسِّرٍ قَالَ لَمَّا قَدِمَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع عَلَى أَبِی جَعْفَرٍ أَقَامَ أَبُو جَعْفَرٍ مَوْلًى لَهُ عَلَى رَأْسِهِ وَ قَالَ لَهُ إِذَا دَخَلَ عَلَیَّ فَاضْرِبْ عُنُقَهُ فَلَمَّا دَخَلَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع نَظَرَ إِلَى أَبِی جَعْفَرٍ وَ أَسَرَّ شَیْئاً فِیمَا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ نَفْسِهِ لَا یَدْرِی مَا هُوَ ثُمَّ أَظْهَرَ یَا مَنْ یَكْفِی خَلْقَهُ كُلَّهُمْ وَ لَا یَكْفِیهِ أَحَدٌ اكْفِنِی شَرَّ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَلِیٍّ قَالَ فَصَارَ أَبُو جَعْفَرٍ لَا یُبْصِرُ مَوْلَاهُ وَ صَارَ مَوْلَاهُ لَا یُبْصِرُهُ فَقَالَ أَبُو جَعْفَرٍ یَا جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ لَقَدْ عَیَّیْتُكَ فِی هَذَا الْحَرِّ فَانْصَرِفْ فَخَرَجَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع مِنْ عِنْدِهِ فَقَالَ أَبُو جَعْفَرٍ لِمَوْلَاهُ مَا مَنَعَكَ أَنْ تَفْعَلَ مَا أَمَرْتُكَ بِهِ فَقَالَ لَا وَ اللَّهِ مَا أَبْصَرْتُهُ وَ لَقَدْ جَاءَ شَیْ ءٌ فَحَالَ بَیْنِی وَ بَیْنَهُ فَقَالَ لَهُ أَبُو جَعْفَرٍ وَ اللَّهِ لَئِنْ حَدَّثْتَ بِهَذَا الْحَدِیثِ أَحَداً لَأَقْتُلَنَّكَ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 343 روایة: 12
12- على بن میسر گوید: چون امام صادق علیه السلام بر ابى جعفر منصور یكى از غلامان خود را بالاى سر خود نگهداشت و به او گفت: همینكه (جعفر بن محمد) بر من وارد شد گردنش را بزن، حضرت صادق (ع) هنگامى كه وارد شد نگاهى به منصور كرد و زیر لب سخنى گفت كه كسى نفهمید چه بود، و سپس این جمله را آشكارا گفت: «یا من یكفى خلقه كلهم و لا یكفیه احد، اكفنى شر عبداللّه بن على» (منصور نامش عبداللّه و فرزند محمد بن عبداللّه بن عباس بوده است) گوید: پس منصور غلامش را ندید و غلام نیز او را نمى دید، پس منصور به حضرت صادق (ع) گفت: اى جعفر. ابن محمد راستى من شما را در این گرما به رنج و تعب انداختم برگرد (به منزل، و معذرت خواهى كرد) پس حضرت صادق (ع) از نزدش بیرون رفت، پس از آن منصور به غلامش گفت: چرا آنچه به تو دستور داده بودم انجام ندادى (و گردن جعفر بن محمد رانزدى؟) گفت: به خدا سوگند من او را ندیدم و چیزى آمد و میان من و او حائل شد، منصور گفت: به خدا سوگند اگر این داستان را براى احدى گفتى هر آینه تو را خواهم كشت.
13- عَنْهُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِیزِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ أَبِی دَاوُدَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ قَالَ لِی أَ لَا أُعَلِّمُكَ دُعَاءً تَدْعُو بِهِ إِنَّا أَهْلَ الْبَیْتِ إِذَا كَرَبَنَا أَمْرٌ وَ تَخَوَّفْنَا مِنَ السُّلْطَانِ أَمْراً لَا قِبَلَ لَنَا بِهِ نَدْعُو بِهِ قُلْتُ بَلَى بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ قَالَ قُلْ یَا كَائِناً قَبْلَ كُلِّ شَیْ ءٍ وَ یَا مُكَوِّنَ كُلِّ شَیْ ءٍ وَ یَا بَاقِی بَعْدَ كُلِّ شَیْ ءٍ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ افْعَلْ بِی كَذَا وَ كَذَا
اصول كافى جلد 4 صفحه: 344 روایة: 13
13- عبداللّه بن عبد الرحمن گوید: حضرت باقر (ع) به من فرمود: آیا دعائى به تو نیاموزم كه بوسیله آن دعا كنى؟ و همانا ما خاندان هرگاه امرى اندوهناكمان كند و از سلطان براى امرى بترسیم كه تاب آن را نداریم با آن دعا (بدرگاه خداوند) دعا مى كنیم؟ عرض كردم: چرا، پدر و مادرم به فدایت باد اى فرزند رسول خدا، فرمود: بگو: «یا كائناً قبل كل شى ء و یا مكون كل شى ء و یا باقى بعد كل شى ء صل على محمد و آل محمد، و افعل بى كذا و كذا» (و بجاى آن جمله اخیر حاجت خود را ذكر كند).
14- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ وَ مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ جَمِیعاً عَنْ عَلِیِّ بْنِ مَهْزِیَارَ قَالَ كَتَبَ مُحَمَّدُ بْنُ حَمْزَةَ الْغَنَوِیُّ إِلَیَّ یَسْأَلُنِی أَنْ أَكْتُبَ إِلَى أَبِی جَعْفَرٍ ع فِی دُعَاءٍ یُعَلِّمُهُ یَرْجُو بِهِ الْفَرَجَ فَكَتَبَ إِلَیَّ أَمَّا مَا سَأَلَ مُحَمَّدُ بْنُ حَمْزَةَ مِنْ تَعْلِیمِهِ دُعَاءً یَرْجُو بِهِ الْفَرَجَ فَقُلْ لَهُ یَلْزَمُ یَا مَنْ یَكْفِی مِنْ كُلِّ شَیْ ءٍ وَ لَا یَكْفِی مِنْهُ شَیْ ءٌ اكْفِنِی مَا أَهَمَّنِی مِمَّا أَنَا فِیهِ فَإِنِّی أَرْجُو أَنْ یُكْفَى مَا هُوَ فِیهِ مِنَ الْغَمِّ إِنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَى فَأَعْلَمْتُهُ ذَلِكَ فَمَا أَتَى عَلَیْهِ إِلَّا قَلِیلٌ حَتَّى خَرَجَ مِنَ الْحَبْسِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 344 روایة: 14
14- على بن مهزیار گوید: محمد بن حمزه غنوى به من نوشت و از من خواست كه به حضرت جواد علیه السلام بنویسم كه دعائى به او بیاموزد كه بدان وسیله گشایشى برایش حاصل گردد (و از زندانى كه در آن گرفتار شده بود خلاص گردد) پس آن حضرت به من نوشت: اما آنچه محمد بن حمزه درخواست كرده كه دعائى بیاموزد كه بدان فرج و گشایش یابد پس به او بگو كه ملازم این دعا باشد (و همیشه بگوید) «یا من یكفى من كل شى ء و لا یكفى منه شى ء اكفنى ما اهمنی مما انا فیه» پس من امید دارم كه اندوه و گرفتاریش برطرف شود ان شاءاللّه تعالى، من هم آن دعا را به او رساندم، و بر او نگذشت جز مدت كمى كه از زندان بیرون آمد.
15- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنِ ابْنِ أَبِی حَمْزَةَ قَالَ سَمِعْتُ عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ ع یَقُولُ لِابْنِهِ یَا بُنَیَّ مَنْ أَصَابَهُ مِنْكُمْ مُصِیبَةٌ أَوْ نَزَلَتْ بِهِ نَازِلَةٌ فَلْیَتَوَضَّأْ وَ لْیُسْبِغِ الْوُضُوءَ ثُمَّ یُصَلِّی رَكْعَتَیْنِ أَوْ أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ ثُمَّ یَقُولُ فِی آخِرِهِنَّ یَا مَوْضِعَ كُلِّ شَكْوَى وَ یَا سَامِعَ كُلِّ نَجْوَى وَ شَاهِدَ كُلِّ مَلَإٍ وَ عَالِمَ كُلِّ خَفِیَّةٍ وَ یَا دَافِعَ مَا یَشَاءُ مِنْ بَلِیَّةٍ وَ یَا خَلِیلَ إِبْرَاهِیمَ وَ یَا نَجِیَّ مُوسَى وَ یَا مُصْطَفِیَ مُحَمَّدٍ ص أَدْعُوكَ دُعَاءَ مَنِ اشْتَدَّتْ فَاقَتُهُ وَ قَلَّتْ حِیلَتُهُ وَ ضَعُفَتْ قُوَّتُهُ دُعَاءَ الْغَرِیقِ الْغَرِیبِ الْمُضْطَرِّ الَّذِی لَا یَجِدُ لِكَشْفِ مَا هُوَ فِیهِ إِلَّا أَنْتَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ فَإِنَّهُ لَا یَدْعُو بِهِ أَحَدٌ إِلَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 345 روایة: 15
15- ابن ابى حمزه گوید: از حضرت على بن الحسین علیهما السلام شنیدم كه به فرزندش مى فرمود اى پسر جانم براى هر كدام از شما مصیبتى رسید یا پیش آمد ناگوارى اتفاق افتاد، پس وضوء بسازد و باید وضوء كاملى باشد سپس دو ركعت یا چهار ركعت نماز بخواند، سپس در آخر آنها (یعنى در سجده آخر و یا بعد از نماز) بگوید: «یا موضع كل شكوى و یا سامع كل نجوى و یا شاهد كل ملاء و عالم كل خفیة و یا دافع ما یشاء من بلیة و یا خلیل ابراهیم و یا نجى موسى و یا مصطفى محمد (ص) ادعوك دعاء من اشتدت فاقته و قلت حیلته وضعت قوته، دعاء الغریق الغریب المضطر الذى لا یجد لكشف ما هو فیه الا انت یا ارحم الراحمین» زیرا كسى باین دعا خدا را نخواند جز اینكه خداوند گرفتاریش را بر طرف سازد ان شاء الله.
(3380) 16- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنِ ابْنِ أَخِی سَعِیدٍ عَنْ سَعِیدِ بْنِ یَسَارٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع یَدْخُلُنِیَ الْغَمُّ فَقَالَ أَكْثِرْ مِنْ أَنْ تَقُولَ اللَّهُ اللَّهُ رَبِّی لَا أُشْرِكُ بِهِ شَیْئاً فَإِذَا خِفْتَ وَسْوَسَةً أَوْ حَدِیثَ نَفْسٍ فَقُلِ اللَّهُمَّ إِنِّی عَبْدُكَ وَ ابْنُ عَبْدِكَ وَ ابْنُ أَمَتِكَ نَاصِیَتِی بِیَدِكَ عَدْلٌ فِیَّ حُكْمُكَ مَاضٍ فِیَّ قَضَاؤُكَ اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ بِكُلِّ اسْمٍ هُوَ لَكَ أَنْزَلْتَهُ فِی كِتَابِكَ أَوْ عَلَّمْتَهُ أَحَداً مِنْ خَلْقِكَ أَوِ اسْتَأْثَرْتَ بِهِ فِی عِلْمِ الْغَیْبِ عِنْدَكَ أَنْ تُصَلِّیَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَجْعَلَ الْقُرْآنَ نُورَ بَصَرِی وَ رَبِیعَ قَلْبِی وَ جِلَاءَ حُزْنِی وَ ذَهَابَ هَمِّی اللَّهُ اللَّهُ رَبِّی لَا أُشْرِكُ بِهِ شَیْئاً
اصول كافى جلد 4 صفحه: 345 روایة: 16
16- سعید بن یسار گوید: به حضرت صادق (ع) عرض كردم: (من گاهى) اندهگین شوم (و براى رفع آن از حضرت دستورى خواستم) فرمود: بسیار بگو: «اللّه اللّه ربى لا اشرك به شیئاً» پس هر گاه از وسوسه یا حدیث نفس (خاطره هاى شیطانى) بترسى بگو: «اللهم انى عبدك و ابن عبدك و ابن امتك بیدك عدل فى حكمك، ماض فى قضاؤك، اللهم انى اسئلك بكل اسم هو لك انزلته فى كتابك اوعلمته احد من خلقك او استاثرت به فى علم الغیب عندك ان تصلى على محمد و آل محمد و ان تجعل القرآن نور بصرى و ربیع قلبى و جلاء حزنى و ذهاب همى اللّه اللّه ربى لا اشرك به شیئاً».
17- أَبُو عَلِیٍّ الْأَشْعَرِیُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ عَنْ صَفْوَانَ عَنِ الْعَلَاءِ بْنِ رَزِینٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ كَانَ دُعَاءُ النَّبِیِّ ص لَیْلَةَ الْأَحْزَابِ یَا صَرِیخَ الْمَكْرُوبِینَ وَ یَا مُجِیبَ دَعْوَةِ الْمُضْطَرِّینَ وَ یَا كَاشِفَ غَمِّیَ اكْشِفْ عَنِّی غَمِّی وَ هَمِّی وَ كَرْبِی فَإِنَّكَ تَعْلَمُ حَالِی وَ حَالَ أَصْحَابِی وَ اكْفِنِی هَوْلَ عَدُوِّی
اصول كافى جلد 4 صفحه: 346 روایة: 17
17- حضرت باقر (ع) فرمود: دعاى پیغمبر (ص) در شب احزاب (آن شبى كه در جنگ احزاب كار بر آن حضرت سخت شد) این بود (كه گفت:) «یا صریخ المكروبین، و یا مجیب دعوة المضطرین و یا كاشف غمى اكشف عنى غمى و همى و كربى فانك تعلم حالى و حال اصحابى و اكفنى هول عدوى».
18- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ عَلِیِّ بْنِ أَسْبَاطٍ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ أَبِی إِسْرَائِیلَ عَنِ الرِّضَا ع قَالَ خَرَجَ بِجَارِیَةٍ لَنَا خَنَازِیرُ فِی عُنُقِهَا فَأَتَانِی آتٍ فَقَالَ یَا عَلِیُّ قُلْ لَهَا فَلْتَقُلْ یَا رَءُوفُ یَا رَحِیمُ یَا رَبِّ یَا سَیِّدِی تُكَرِّرُهُ قَالَ فَقَالَتْهُ فَأَذْهَبَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَنْهَا قَالَ وَ قَالَ هَذَا الدُّعَاءُ الَّذِی دَعَا بِهِ جَعْفَرُ بْنُ سُلَیْمَانَ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 346 روایة: 18
18- حضرت رضا علیه السلام فرمود: دختركى از ما (یا كنیزكى) در گردنش خنازیرى بیرون آمد (خنازیر غده هاى است كه در زیر گلو و گردن پیدا شود و از آن چرك میاید) پس كسى نزد من آمد و گفت: اى على (بن موسى الرضا) به او بگو: (این دعارا) بخواند: «یا رؤف یا رحیم یا رب یا سیدى» و آن را تكرار كند، فرمود: پس این كلمات را گفت و خداى عزوجل آن خنازیر را از او بر طرف كرد (راوى) گوید: فرمود: و این دعا همانست كه جعفر بن سلیمان با آن دعا كرد.
شرح:
مجلسى (ره) گوید: شاید معناى كلام امام علیه السلام این باشد كه جعفر بن سلیمان نیز گرفتار این بیمارى بود و بوسیله این دعا شفا یافت، و امام علیه السلام براى بیان تأثیر دعا این دنباله را فرموده است.
19- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحُسَیْنِ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا الْحَسَنِ ع دُعَاءً وَ أَنَا خَلْفَهُ فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ بِوَجْهِكَ الْكَرِیمِ وَ اسْمِكَ الْعَظِیمِ وَ بِعِزَّتِكَ الَّتِی لَا تُرَامُ وَ بِقُدْرَتِكَ الَّتِی لَا یَمْتَنِعُ مِنْهَا شَیْ ءٌ أَنْ تَفْعَلَ بِی كَذَا وَ كَذَا قَالَ وَ كَتَبَ إِلَیَّ رُقْعَةً بِخَطِّهِ قُلْ یَا مَنْ عَلَا فَقَهَرَ وَ بَطَنَ فَخَبَرَ یَا مَنْ مَلَكَ فَقَدَرَ وَ یَا مَنْ یُحْیِی الْمَوْتَى وَ هُوَ عَلَى كُلِّ شَیْ ءٍ قَدِیرٌ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ افْعَلْ بِی كَذَا وَ كَذَا ثُمَّ قُلْ یَا لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ارْحَمْنِی بِحَقِّ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ارْحَمْنِی وَ كَتَبَ إِلَیَّ فِی رُقْعَةٍ أُخْرَى یَأْمُرُنِی أَنْ أَقُولَ اللَّهُمَّ ادْفَعْ عَنِّی بِحَوْلِكَ وَ قُوَّتِكَ اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ فِی یَوْمِی هَذَا وَ شَهْرِی هَذَا وَ عَامِی هَذَا بَرَكَاتِكَ فِیهَا وَ مَا یَنْزِلُ فِیهَا مِنْ عُقُوبَةٍ أَوْ مَكْرُوهٍ أَوْ بَلَاءٍ فَاصْرِفْهُ عَنِّی وَ عَنْ وُلْدِی بِحَوْلِكَ وَ قُوَّتِكَ إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَیْ ءٍ قَدِیرٌ اللَّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِكَ مِنْ زَوَالِ نِعْمَتِكَ وَ تَحْوِیلِ عَافِیَتِكَ وَ مِنْ فَجْأَةِ نَقِمَتِكَ وَ مِنْ شَرِّ كِتَابٍ قَدْ سَبَقَ اللَّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ نَفْسِی وَ مِنْ شَرِّ كُلِّ دَابَّةٍ أَنْتَ آخِذٌ بِنَاصِیَتِهَا إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَیْ ءٍ قَدِیرٌ وَ إِنَّ اللَّهَ قَدْ أَحَاطَ بِكُلِّ شَیْ ءٍ عِلْماً وَ أَحْصَى كُلَّ شَیْ ءٍ عَدَداً
اصول كافى جلد 4 صفحه: 346 روایة: 19
19- حسین گوید: از حضرت ابى الحسن علیه السلام دعائى خواستم و من پشت سر آن حضرت بودم پس فرمود: اللهم انى اسئلك بوجهك الكریم و اسئلك العظیم و بعزتك التى لا ترام و بقدرتك التى لا یمتنع منها شى ء ان تفعل بى كذا و كذا» (و بجاى تفعل بى كذا و كذا حاجت خود را بگوید).
گوید و در نامه اى به خط خودش به من نوشت كه بگو:«یا من علا فقهر و بطن فخبر یا من ملك فقدر و یا من یحیى الموتى و هو علی كل شى ء قدیر، صل على محمد و آل محمد و افعل بى كذا و كذا» (و بجاى آن حاجت خود را گوید) سپس بگو:«یا لا اله الا اللّه ارحمنى بحق لا اله اللّه ارحمنى»
و در رقعه دیگر به من نوشت و دستور داد كه بگویم: اللهم ادفع عنى بحولك و قوتك، اللهم انى اسئلك فى یومى هذا و شهرى هذا و عامى هذا بركاتك فیها و ما ینزل فیها من عقوبه او مكروه او بلاء فاصرفه عنى و عن ولدى بحولك و قوتك انك على كل شى ء قدیر اللهم انى اعوذ بك من زوال نعمتك و تحویل عافیتك و من فجاة نقمتك و من شر نفسى و من شر كتاب قد سبق (خدایا به تو پناهم از زوال و دگرگونى عافیت و از عذاب ناگهانت و از شر سرنوشت بد) اللهم انى اعوذ بك من شر نفسى و من شر كل دابة انت آخذ بناصیتها انك على كل شى ء قدیر و ان الله قد احاط بكل شى ء علما احصى كل شى ء عددا.
20- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ یَزِیدَ یَا حَیُّ یَا قَیُّومُ یَا لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ بِرَحْمَتِكَ أَسْتَغِیثُ فَاكْفِنِی مَا أَهَمَّنِی وَ لَا تَكِلْنِی إِلَى نَفْسِی تَقُولُهُ مِائَةَ مَرَّةٍ وَ أَنْتَ سَاجِدٌ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 347 روایة: 20
20- و از عمر بن یزید حدیث شده است كه این دعا را صد بار در سجده مى خوانى: «یا حى یا قیوم یا لا اله الا انت برحمتك استغیث فاكفنى ما اهمنى و لا تكلنى الى نفسى».
(3385) 21- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ حَنَانٍ عَنْ عَلِیِّ بْنِ سَوْرَةَ عَنْ سَمَاعَةَ قَالَ قَالَ لِی أَبُو الْحَسَنِ ع إِذَا كَانَ لَكَ یَا سَمَاعَةُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ حَاجَةٌ فَقُلِ اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ عَلِیٍّ فَإِنَّ لَهُمَا عِنْدَكَ شَأْناً مِنَ الشَّأْنِ وَ قَدْراً مِنَ الْقَدْرِ فَبِحَقِّ ذَلِكَ الشَّأْنِ وَ بِحَقِّ ذَلِكَ الْقَدْرِ أَنْ تُصَلِّیَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَفْعَلَ بِی كَذَا وَ كَذَا فَإِنَّهُ إِذَا كَانَ یَوْمُ الْقِیَامَةِ لَمْ یَبْقَ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَ لَا نَبِیٌّ مُرْسَلٌ وَ لَا مُؤْمِنٌ مُمْتَحَنٌ إِلَّا وَ هُوَ یَحْتَاجُ إِلَیْهِمَا فِی ذَلِكَ الْیَوْمِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 347 روایة: 21
21- سماعة گوید: حضرت ابوالحسن (موسى بن جعفر علیهماالسلام) بمن فرمود: اى سماعة هرگاه براى تو نزد خداى عزوجل حاجتى است پس بگو: «اللهم انى اسئلك بحق محمد و على فان لهما عندك شأناً من الشأن و قدراً من القدر فبحق ذلك الشأن و بحق ذلك القدر ان تصلى على محمد و آل محمد و ان تفعل بى كذا و كذا حاجت خود را بگوید) زیرا همانا چون روز قیامت شود هیچ فرشته مقرب و نه پیغمبر مرسل و نه مؤمن آزمایش شده نماند جز آنكه در آن روز بآندو (یعنى محمد و على علیهما السلام) نیاز دارند.
22- عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ إِسْحَاقَ الْأَحْمَرِ عَنْ أَبِی الْقَاسِمِ الْكُوفِیِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِیلَ عَنْ مُعَاوِیَةَ بْنِ عَمَّارٍ وَ الْعَلَاءِ بْنِ سَیَابَةَ وَ ظَرِیفِ بْنِ نَاصِحٍ قَالَ لَمَّا بَعَثَ أَبُو الدَّوَانِیقِ إِلَى أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع رَفَعَ یَدَهُ إِلَى السَّمَاءِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ إِنَّكَ حَفِظْتَ الْغُلَامَیْنِ بِصَلَاحِ أَبَوَیْهِمَا فَاحْفَظْنِی بِصَلَاحِ آبَائِی مُحَمَّدٍ وَ عَلِیٍّ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ وَ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ اللَّهُمَّ إِنِّی أَدْرَأُ بِكَ فِی نَحْرِهِ وَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّهِ ثُمَّ قَالَ لِلْجَمَّالِ سِرْ فَلَمَّا اسْتَقْبَلَهُ الرَّبِیعُ بِبَابِ أَبِی الدَّوَانِیقِ قَالَ لَهُ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ مَا أَشَدَّ بَاطِنَهُ عَلَیْكَ لَقَدْ سَمِعْتُهُ یَقُولُ وَ اللَّهِ لَا تَرَكْتُ لَهُمْ نَخْلًا إِلَّا عَقَرْتُهُ وَ لَا مَالًا إِلَّا نَهَبْتُهُ وَ لَا ذُرِّیَّةً إِلَّا سَبَیْتُهَا قَالَ فَهَمَسَ بِشَیْ ءٍ خَفِیٍّ وَ حَرَّكَ شَفَتَیْهِ فَلَمَّا دَخَلَ سَلَّمَ وَ قَعَدَ فَرَدَّ ع ثُمَّ قَالَ أَمَا وَ اللَّهِ لَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ لَا أَتْرُكَ لَكَ نَخْلًا إِلَّا عَقَرْتُهُ وَ لَا مَالًا إِلَّا أَخَذْتُهُ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ إِنَّ اللَّهَ ابْتَلَى أَیُّوبَ فَصَبَرَ وَ أَعْطَى دَاوُدَ فَشَكَرَ وَ قَدَّرَ یُوسُفَ فَغَفَرَ وَ أَنْتَ مِنْ ذَلِكَ النَّسْلِ وَ لَا یَأْتِی ذَلِكَ النَّسْلُ إِلَّا بِمَا یُشْبِهُهُ فَقَالَ صَدَقْتَ قَدْ عَفَوْتُ عَنْكُمْ فَقَالَ لَهُ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ إِنَّهُ لَمْ یَنَلْ مِنَّا أَهْلَ الْبَیْتِ أَحَدٌ دَماً إِلَّا سَلَبَهُ اللَّهُ مُلْكَهُ فَغَضِبَ لِذَلِكَ وَ اسْتَشَاطَ فَقَالَ عَلَى رِسْلِكَ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ إِنَّ هَذَا الْمُلْكَ كَانَ فِی آلِ أَبِی سُفْیَانَ فَلَمَّا قَتَلَ یَزِیدُ حُسَیْناً سَلَبَهُ اللَّهُ مُلْكَهُ فَوَرَّثَهُ آلَ مَرْوَانَ فَلَمَّا قَتَلَ هِشَامٌ زَیْداً سَلَبَهُ اللَّهُ مُلْكَهُ فَوَرَّثَهُ مَرْوَانَ بْنَ مُحَمَّدٍ فَلَمَّا قَتَلَ مَرْوَانُ إِبْرَاهِیمَ سَلَبَهُ اللَّهُ مُلْكَهُ فَأَعْطَاكُمُوهُ فَقَالَ صَدَقْتَ هَاتِ أَرْفَعْ حَوَائِجَكَ فَقَالَ الْإِذْنُ فَقَالَ هُوَ فِی یَدِكَ مَتَى شِئْتَ فَخَرَجَ فَقَالَ لَهُ الرَّبِیعُ قَدْ أَمَرَ لَكَ بِعَشَرَةِ آلَافِ دِرْهَمٍ قَالَ لَا حَاجَةَ لِیَ فِیهَا قَالَ إِذَنْ تُغْضِبَهُ فَخُذْهَا ثُمَّ تَصَدَّقْ بِهَا
اصول كافى جلد 4 صفحه: 348 روایة: 22
22- معاویة بن عمار و علاء بن سیابه و ظریف بن ناصح گوید: چون ابوالدوانیق منصور دوانیقى) بسراغ حضرت صادق (ع) فرستاد آن حضرت دست بآسمان برداشت سپس گفت: «اللهم انك حفظت الغلامین بصلاح ابویهما فاحفظنى بصلاح آبائى محمد و على و الحسن و الحسین و على بن الحسین و محمد بن على اللهم انى ادرء بك فى نحره و اعوذ بك من شره» یعنى بار خدایا تو آن دو پسر بچه را بخاطر نیكى و خوبى پدر و مادرشان نگهدارى كردى مرا هم بخاطر خوبى پدرانم: محمد و على و حسن و حسین و على بن الحسین و محمد بن على نگهدارى فرما، بار خدایا من بوسیله تو در گلویش او را دور سازم، و از شرش بتو پناه برم) سپس بشتربان (كه مهار شتر حضرت در دستش بود) فرمود: برو پس همینكه، ربیع (حاجب منصور) در خانه منصور او را دیدار كرد بوى عرضكرد: اى اباعبداللّه وه چه اندازه دلش نسبت بشما سخت شده، و من همانا شنیدم كه مى گفت: بخدا سوگند هیچ نخل خرمائى براى آنها باقى نگذارم جز اینكه همه را ببرم، و هیچ مالى براى آنها باقى نگذارم و همه را غارت نكنم، و هیچ كودكى براى ایشان باقى نگذارم و همه را باسیرى ببرم؟ گوید: پس آنحضرت زیر لب چیزى گفت: و لبانش را جنبانید، پس همین كه بر منصور وارد شد سلام كرد و نشست، منصور جواب سلام حضرت را داد سپس گفت: بخدا سوگند آهنگ داشتم كه یكدرخت خرما برایت باقى نگذارم و همه را قطع كنم، و هر چه دارى بگیرم؟ حضرت صادق (ع) فرمود: یا امیرالمؤمنین همانا خداوند ایوب را گرفتار كرد و او صبر كرد، و بداود نعمت داد او شكر كرد، و یوسف را بر برادران چیره كرد (ولى او انتقام نگرفت) و از آنها درگذشت، و تو از این نژادى و این نژاد كارى نكنند جز بدانچه مانند كردار آنان باشد، گفت: راست گفتى و من از شما در گذشتم و (شما را) بخشیدم، فرمود: یا امیرالمؤمنین هر آینه هیچ كس دست خود را بخون ما خاندان نیالوده است جز اینكه خداوند سلطنتش را برگرفته، منصور از این سخن برآشفت و خشم كرد، حضرت فرمود: یا امیرالمؤمنین آرام باش (تا دنباله سخن را بگویم) همانا این سلطنت در خاندان ابى سفیان بود تا اینكه یزید حسین علیه السلام را كشت خداوندسلطنتش را گرفت و بمروان بن محمد رسید، و چون مروان ابراهیم را كه برادر منصور و بابراهیم امام معروف بود) كشت خداوند سلطنتش را گرفت و بشما داد، گفت: راست گفتى بزرگترین (حاجتت را) بگو (تا برآورم) فرمود: اذن بده (كه برگردم) گفت: آن بدست شما است هرگاهى بخواهى (در بازگشت آزادید) پس آنحضرت بیرون آمد ربیع حاجب عرضكرد: ده هزار درهم براى شما داده فرمود: من بدان حاجتى ندارم، عرضكرد: اگر نپذیرى او را خشمگین خواهى كرد (و از نپذیرفتن شما بخشم آید) آنرا بگیر و در راه خدا صدقه بده.
شرح:
سیوطى در تاریخ الخلفاء گوید: جهت اینكه منصور را ابوالداونیق لقب دادند این بود كه بسیار حریص و بخیل بود و از كارگران و صنعتگران خود به دانق و حبه نیز حساب میكشید، و دانق معرب دانگ است كه در فارسى گویند و آن یكششم درهم است.
و مقصود از «غلامین» دو پسر بچه كه امام علیه السلام) بدانها اشاره فرمود همان دو غلامى است كه خداوند متعال در داستان حضرت موسى و خضر علیهما السلام در آیه 82 از سوره كهف بیان فرموده كه فرماید: «و اما الجدار فكان لغلامین یتیمین فى المدینة و كان تحته كنز لهما و كان ابوهما صالحاً،...» و ملخص داستان این بود كه حضرت موسى و خضر دو پیامبر الهى مأموریت پیدا كردند دیوارى كه روبخرابى و انهدام بود از خرابى آن جلوگیرى كنند و آنرا از نو بسازند بخاطر گنجى كه در زیر آن پنهان بود و آن گنج متعلق بدو پسر بچه بود که در آن شهر بودند و پدر و مادر آن دو کودک مردمان صالح و شایسته بودند و خداوند متعال خواست نتیجه نیکی آن پدر و مادر صالح را عاید این دو پسر بچه کند و در تفسیر مجمع البیان و تفسیر عیاشی و برخی از کتابهای دیگر است که فاصله میان این دو پسر بچه و آن پدر و مادر صالح هفتصد سال و یا هفت پشت بوده است.
و ربیع حاجب (دربان منصور، و پیشخدمت مخصوص) ظاهراً علاقه مند بدان حضرت علیه السلام بوده بلكه از برخى از روایات استفاده شود از شیعیان بوده و پاره اى روایات نیز از او نقل شده گرچه از جهت وثاقت در حدیث مورد اعتماد دانشمندان رجال نویس نبوده ولى از روى هم رفته چند حدیث كه یكى همین حدیث شریف است استفاده مى شود كه از علاقمندان حضرت صادق (ع) بوده است و شاید هم علاقه مندى او نسبت به حضرت صادق (ع) فقط در پیش روى آنحضرت بوده ولى در مورد انجام فرمان منصور كاملاً مطیع او بوده است.
23- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَعْیَنَ عَنْ قَیْسِ بْنِ سَلَمَةَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ كَانَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ ص یَقُولُ مَا أُبَالِی إِذَا قُلْتُ هَذِهِ الْكَلِمَاتِ لَوِ اجْتَمَعَ عَلَیَّ الْجِنُّ وَ الْإِنْسُ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ مِنَ اللَّهِ وَ إِلَى اللَّهِ وَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَ عَلَى مِلَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ اللَّهُمَّ إِلَیْكَ أَسْلَمْتُ نَفْسِی وَ إِلَیْكَ وَجَّهْتُ وَجْهِی وَ إِلَیْكَ أَلْجَأْتُ ظَهْرِی وَ إِلَیْكَ فَوَّضْتُ أَمْرِی اللَّهُمَّ احْفَظْنِی بِحِفْظِ الْإِیمَانِ مِنْ بَیْنِ یَدَیَّ وَ مِنْ خَلْفِی وَ عَنْ یَمِینِی وَ عَنْ شِمَالِی وَ مِنْ فَوْقِی وَ مِنْ تَحْتِی وَ مِنْ قِبَلِی وَ ادْفَعْ عَنِّی بِحَوْلِكَ وَ قُوَّتِكَ فَإِنَّهُ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 350 روایة: 23
23- (این حدیث مانند حدیث (10) از همین باب است مراجعه شود).

باب دعا براى دردها و بیماریها

بَابُ الدُّعَاءِ لِلْعِلَلِ وَ الْأَمْرَاضِ
1- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِی نَجْرَانَ وَ ابْنِ فَضَّالٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ كَانَ یَقُولُ عِنْدَ الْعِلَّةِ اللَّهُمَّ إِنَّكَ عَیَّرْتَ أَقْوَاماً فَقُلْتَ قُلِ ادْعُوا الَّذِینَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلا یَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لا تَحْوِیلًا فَیَا مَنْ لَا یَمْلِكُ كَشْفَ ضُرِّی وَ لَا تَحْوِیلَهُ عَنِّی أَحَدٌ غَیْرُهُ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اكْشِفْ ضُرِّی وَ حَوِّلْهُ إِلَى مَنْ یَدْعُو مَعَكَ إِلَهاً آخَرَ لَا إِلَهَ غَیْرُكَ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 351 روایة: 1
1- برخى از اصحاب ما حدیث كرده اند كه حضرت صادق (ع) هنگام درد و بیمارى (ایندعا مى خواند) مى گفت: «اللهم انك عیرت اقواما فقلت: قل ادعوا الذین زعمتم من دونه فلایملكون كشف الضر عنكم و لا تحویلا، فیا من لا یملك كشف ضرى و لا تحویله عنى احد غیره صل على محمد و آل محمد و اكشف ضرى و حوله الى من یدعو معك الها آخر لا اله غیرك»
2- أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ عَبْدِ الْعَزِیزِ بْنِ الْمُهْتَدِی عَنْ یُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ دَاوُدَ بْنِ زُرْبِیٍّ قَالَ مَرِضْتُ بِالْمَدِینَةِ مَرَضاً شَدِیداً فَبَلَغَ ذَلِكَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع فَكَتَبَ إِلَیَّ قَدْ بَلَغَنِی عِلَّتُكَ فَاشْتَرِ صَاعاً مِنْ بُرٍّ ثُمَّ اسْتَلْقِ عَلَى قَفَاكَ وَ انْثُرْهُ عَلَى صَدْرِكَ كَیْفَمَا انْتَثَرَ وَ قُلِ اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذِی إِذَا سَأَلَكَ بِهِ الْمُضْطَرُّ كَشَفْتَ مَا بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَ مَكَّنْتَ لَهُ فِی الْأَرْضِ وَ جَعَلْتَهُ خَلِیفَتَكَ عَلَى خَلْقِكَ أَنْ تُصَلِّیَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تُعَافِیَنِی مِنْ عِلَّتِی ثُمَّ اسْتَوِ جَالِساً وَ اجْمَعِ الْبُرَّ مِنْ حَوْلِكَ وَ قُلْ مِثْلَ ذَلِكَ وَ اقْسِمْهُ مُدّاً مُدّاً لِكُلِّ مِسْكِینٍ وَ قُلْ مِثْلَ ذَلِكَ قَالَ دَاوُدُ فَفَعَلْتُ ذَلِكَ فَكَأَنَّمَا نُشِطْتُ مِنْ عِقَالٍ وَ قَدْ فَعَلَهُ غَیْرُ وَاحِدٍ فَانْتَفَعَ بِهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 351 روایة: 2
2- داود بن زربى گوید: من در مدینه بیمار سختى شدم، و خبر آن به حضرت صادق (ع) رسید، پس بمن نوشت: خبر بیماریت بمن رسید، پس یكصاع (تقریباً سه كیلو) گندم بخر، سپس بپشت بخواب و آن گندم را روى سینه ات بریز و پهن كن بهر گونه كه ریخت و بگو: «اللهم انى اسئلك باسمك الذى اذا سئلك به المضطر كشفت ما به من ضر و مكنت له فى الارض و جعلته خلیفتك على خلقك ان تصلى على محمد و آل محمد و ان تعافینى من علتى» سپس برخیز و درست بنشین و گندمها را از اطراف خود جمع كن، و (دوباره) همان دعا را بخوان و آنرا بچهار مد (كه هر مدى تقریباً ده سیر است) تقسیم كن، هر قسمتى را بمسكینى (و مستمندى) بده و همان دعا را بخوان. داود گوید: من دستور آن حضرت را انجام دادم (و آنقدر زود اثر گذاشت كه همانساعت بیماریم برطرف شد) و گویا از بند آزاد شدم، و بسیارى از مردم آنرا انجام داده اند و از آن سود برده اند.
(3390) 3- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ نُعَیْمٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ اشْتَكَى بَعْضُ وُلْدِهِ فَقَالَ یَا بُنَیَّ قُلِ اللَّهُمَّ اشْفِنِی بِشِفَائِكَ وَ دَاوِنِی بِدَوَائِكَ وَ عَافِنِی مِنْ بَلَائِكَ فَإِنِّی عَبْدُكَ وَ ابْنُ عَبْدِكَ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 351 روایة: 3
3- حسین بن نعیم گوید: یكى از فرزندان حضرت صادق (ع) بیمار شد حضرت باو فرمود: اى پسركم! بگو: «اللهم اشفنى بشفائك و داونى بدوائك و عافنى من بلائك فانى عبدك و ابن عبدك».
4- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِیِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ مَالِكِ بْنِ عَطِیَّةَ عَنْ یُونُسَ بْنِ عَمَّارٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع جُعِلْتُ فِدَاكَ هَذَا الَّذِی قَدْ ظَهَرَ بِوَجْهِی یَزْعُمُ النَّاسُ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَمْ یَبْتَلِ بِهِ عَبْداً لَهُ فِیهِ حَاجَةٌ فَقَالَ لِی لَا لَقَدْ كَانَ مُؤْمِنُ آلِ فِرْعَوْنَ مُكَنَّعَ الْأَصَابِعِ فَكَانَ یَقُولُ هَكَذَا وَ یَمُدُّ یَدَهُ وَ یَقُولُ یا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِینَ قَالَ ثُمَّ قَالَ إِذَا كَانَ الثُّلُثُ الْأَخِیرُ مِنَ اللَّیْلِ فِی أَوَّلِهِ فَتَوَضَّأْ وَ قُمْ إِلَى صَلَاتِكَ الَّتِی تُصَلِّیهَا فَإِذَا كُنْتَ فِی السَّجْدَةِ الْأَخِیرَةِ مِنَ الرَّكْعَتَیْنِ الْأُولَیَیْنِ فَقُلْ وَ أَنْتَ سَاجِدٌ یَا عَلِیُّ یَا عَظِیمُ یَا رَحْمَانُ یَا رَحِیمُ یَا سَامِعَ الدَّعَوَاتِ وَ یَا مُعْطِیَ الْخَیْرَاتِ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَعْطِنِی مِنْ خَیْرِ الدُّنْیَا وَ الْ آخِرَةِ مَا أَنْتَ أَهْلُهُ وَ اصْرِفْ عَنِّی مِنْ شَرِّ الدُّنْیَا وَ الْ آخِرَةِ مَا أَنْتَ أَهْلُهُ وَ أَذْهِبْ عَنِّی هَذَا الْوَجَعَ وَ سَمِّهِ فَإِنَّهُ قَدْ غَاظَنِی وَ أَحْزَنَنِی وَ أَلِحَّ فِی الدُّعَاءِ قَالَ فَمَا وَصَلْتُ إِلَى الْكُوفَةِ حَتَّى أَذْهَبَ اللَّهُ بِهِ عَنِّی كُلَّهُ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 351 روایة: 4
4- یونس بن عمار را (غده یا جراحت دیگرى در صورتش پیدا شد) گوید: بحضرت صادق علیه السلام عرضكردم: فدایت شوم این (علتى) كه در صورت من پیدا شده مردم پندارند كه همانا خداى عزوجل هركس را از بندگانش كه دوست دارد بدان دچار نكند (و مرا خدا نخواسته كه بدان دچار شده ام)؟ آن حضرت بمن فرمود: نه (اینطور نیست) هر آینه مؤمن آل فرعون سرانگشتان ریخته بود (كه استخوانهاى بندهاى آنها آشكار بود) و اینطور مى گفت: و دستش را دراز میكرد: «ای مردم پیروى كنید از فرستادگان خدا» (سوره یس آیه 20) گوید: سپس فرمود: چون ثلث آخر شب شد در ساعت اول آن (برخیز) و وضوء بساز و بنمازى كه مى خوانى بپرداز (مقصود نماز شب است) پس چون در سجده آخرین از دو ركعت اول (از هشت ركعت نماز شب) رسیدى در حال سجده بگو: «یا على یا عظیم یا رحمن یا رحیم یا سامع الدعوات و یا معطى الخیرات صل على محمد و آل محمدو اعطنى من خیر الدنیا و الاخرة ما أنت اهله و اصرف عنى من شر الدنیا و الاخرة ما أنت أهله و اذهب عنى هذا الوجع وسمه فانه قد غاظنى و احزننى». و در دعا پافشارى كن، گوید: هنوز بكوفه نرسیده بودم كه خداوند تمام آن درد را از من ببرد بواسطه دعائیكه آن حضرت بمن آموخت اثرى از آن بیمارى در چهره من بجاى نماند).
شرح:
مجلسى (ره) گوید: اینست كه (اشتباهى از راویان و یا نسخه نویسان در این حدیث شده و صحیح آن) مؤمن آل یس (بجاى مؤمن آل فرعون) باشد چنانكه در اخبار دیگر وارد شده و گفتار: «یا قوم اتبعوا المرسلین» از مؤمن آل یس است و در داستان او آمده است، و شاید این اشتباه (بین «یس» و «فرعون») از راویان بوده است، و برخى از افاضل گفته اند: ایندو مؤمن هر دو یكنفر بوده اند و همان مؤمن آل فرعون بوده كه عمرش طولانى گشته (و زمان حضرت عیسى علیه السلام و فرستادگان شمعون صفا را درك كرده است) ولى دور بودن این كلام (از تاریخ و اخبار) پوشیده نیست، و گذشته این حرف با اخبار بسیارى كه در هر دو مؤمن رسیده است سازش ندارد.
5- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ وَ عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِیلَ جَمِیعاً عَنْ حَنَانِ بْنِ سَدِیرٍ عَنْ أَبِیهِ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ إِذَا رَأَیْتَ الرَّجُلَ مَرَّ بِهِ الْبَلَاءُ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی عَافَانِی مِمَّا ابْتَلَاكَ بِهِ وَ فَضَّلَنِی عَلَیْكَ وَ عَلَى كَثِیرٍ مِمَّنْ خَلَقَ وَ لَا تُسْمِعْهُ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 352 روایة: 5
5- حضرت باقر (ع) فرمود: چون مردى را دیدى كه گرفتار بلا شده (بشكرانه اینكه تو بدان بلا گرفتار نشده اى) بگو: «الحمد لله الذى عافانى مما ابتلاك به وفضلنى علیك و على كثیر ممن خلق» و نگذار او بشنود.
6- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ دَاوُدَ بْنِ زُرْبِیٍّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ تَضَعُ یَدَكَ عَلَى الْمَوْضِعِ الَّذِی فِیهِ الْوَجَعُ وَ تَقُولُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ اللَّهُ اللَّهُ رَبِّی حَقّاً لَا أُشْرِكُ بِهِ شَیْئاً اللَّهُمَّ أَنْتَ لَهَا وَ لِكُلِّ عَظِیمَةٍ فَفَرِّجْهَا عَنِّی
اصول كافى جلد 4 صفحه: 353 روایة: 6
6- داود بن زربى گوید: حضرت صادق (ع) (درباره كسیكه جائى از بدنش دردى دارد) فرمود: دست خود را بر جاى درد بگذار دو سه بار بگوید: «اللّه اللّه ربى حقاً لا اشرك به شیئاً اللهم انت لها و لكل عظیمه ففرجها عنى»
7- عَنْهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ دَاوُدَ عَنْ مُفَضَّلٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع لِلْأَوْجَاعِ تَقُولُ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ كَمْ مِنْ نِعْمَةٍ لِلَّهِ فِی عِرْقٍ سَاكِنٍ وَ غَیْرِ سَاكِنٍ عَلَى عَبْدٍ شَاكِرٍ وَ غَیْرِ شَاكِرٍ وَ تَأْخُذْ لِحْیَتَكَ بِیَدِكَ الْیُمْنَى بَعْدَ صَلَاةٍ مَفْرُوضَةٍ وَ تَقُولُ اللَّهُمَّ فَرِّجْ عَنِّی كُرْبَتِی وَ عَجِّلْ عَافِیَتِی وَ اكْشِفْ ضُرِّی ثَلَاثَ مَرَّاتٍ وَ احْرِصْ أَنْ یَكُونَ ذَلِكَ مَعَ دُمُوعٍ وَ بُكَاءٍ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 353 روایة: 7
7- مفضل از امام صادق علیه السلام حدیث كند كه فرمود: براى هر دردى بگو: «بسم اللّه و باللّه كم من نعمه لله فى عرق ساكن و غیر ساكن على عبد شاكر و غیر شاكر» و ریش خود را بدست راست بگیر و پس از نماز واجب سه بار (این دعا را) بخوان: «اللهم فرج عنى كربتى و عجل عافیتى و اكشف ضرى» و بكوش كه خواندنت با اشك و گریه توأم باشد.
(3395) 8- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ عَبْدِ الْحَمِیدِ عَنْ رَجُلٍ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع فَشَكَوْتُ إِلَیْهِ وَجَعاً بِی فَقَالَ قُلْ بِسْمِ اللَّهِ ثُمَّ امْسَحْ یَدَكَ عَلَیْهِ وَ قُلْ أَعُوذُ بِعِزَّةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِقُدْرَةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِجَلَالِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِعَظَمَةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِجَمْعِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِرَسُولِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِأَسْمَاءِ اللَّهِ مِنْ شَرِّ مَا أَحْذَرُ وَ مِنْ شَرِّ مَا أَخَافُ عَلَى نَفْسِی تَقُولُهَا سَبْعَ مَرَّاتٍ قَالَ فَفَعَلْتُ فَأَذْهَبَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهَا الْوَجَعَ عَنِّی
اصول كافى جلد 4 صفحه: 353 روایة: 8
8- ابراهیم بن عبدالحمید از مردى حدیث كند كه گوید: خدمت امام صادق علیه السلام رفتم و از دردیكه داشتم بوى شكایت كردم (و براى رفع آن از آنحضرت علیه السلام چاره اى خواستم) فرمود: بگو: «بسم الله» و دست بر آن موضع درد بكش و بگو: «اعوذ بعزة اللّه و اعوذ بقدرة اللّه و اعوذ بجلال اللّه و اعوذ بعظمة اللّه و اعوذ بجمع اللّه و اعوذ برسول اللّه و اعوذ باسماء اللّه من شر ما احذر و من شر ما اخاف على نفسى» و آنرا هفت بار بگو، گوید: من اینكار را كردم و خداوند ببركت آن دعا درد را از من برد.
9- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنِ الْوَشَّاءِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ عَوْنٍ قَالَ أَمِرَّ یَدَكَ عَلَى مَوْضِعِ الْوَجَعِ ثُمَّ قُلْ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ص وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ اللَّهُمَّ امْسَحْ عَنِّی مَا أَجِدُ ثُمَّ تُمِرُّ یَدَكَ الْیُمْنَى وَ تَمْسَحُ مَوْضِعَ الْوَجَعِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 354 روایة: 9
9- و از عون حدیث شده كه فرمود: حضرت صادق (ع) فرمود: دستت را بر جاى درد بکش و بگو: «بسم اللّه و باللّه و محمد رسول اللّه صلى اللّه علیه و آله و لا حول و لا قوة الا باللّه العلى العظیم اللهم أمسح عنى ما أجد» و سپس با دست راستت سه بار بر موضع درد بكش.

10- عَنْهُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی نَصْرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَخِی غَرَامٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ تَضَعُ یَدَكَ عَلَى مَوْضِعِ الْوَجَعِ ثُمَّ تَقُولُ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ص وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ اللَّهُمَّ امْسَحْ عَنِّی مَا أَجِدُ وَ تَمْسَحُ الْوَجَعَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 354 روایة: 10
10- عبداللّه بن سنان گوید: حضرت صادق (ع) فرمود: دستت را بر جاى درد بگذار و بگو: «بسم اللّه و باللّه و محمد رسول اللّه صلى اللّه علیه و آله و لا حول و لا قوة الا باللّه اللهم امسح عنى ما أجد» و سه بار بجای درد دست بکش.
11- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ عَمْرِو بْنِ عُثْمَانَ عَنْ عَلِیِّ بْنِ عِیسَى عَنْ عَمِّهِ قَالَ قُلْتُ لَهُ عَلِّمْنِی دُعَاءً أَدْعُو بِهِ لِوَجَعٍ أَصَابَنِی قَالَ قُلْ وَ أَنْتَ سَاجِدٌ یَا اللَّهُ یَا رَحْمَانُ یَا رَحِیمُ یَا رَبَّ الْأَرْبَابِ وَ إِلَهَ الْ آلِهَةِ وَ یَا مَلِكَ الْمُلُوكِ وَ یَا سَیِّدَ السَّادَةِ اشْفِنِی بِشِفَائِكَ مِنْ كُلِّ دَاءٍ وَ سُقْمٍ فَإِنِّی عَبْدُكَ أَتَقَلَّبُ فِی قَبْضَتِكَ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 354 روایة: 11
11- على بن عیسى از عمویش حدیث كند كه گوید: باو (یعنى امام علیه السلام) عرضكردم: دعائى بمن بیاموز كه براى برطرف شدن دردى كه بمن رسیده آنرا بخوانم، فرمود: در حال سجده بگو: «یا اللّه یا رحمن یا رحیم یا رب الارباب و اله الالهه و یا ملك الملوك و یا سید السادة اشفنى بشفائك من كل داء و سقم فانى عبدك أتقلب فى قبضتك».
12- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنِ ابْنِ أَبِی نَجْرَانَ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِیسَى عَنْ حَرِیزٍ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَحَدِهِمَا ع قَالَ إِذَا دَخَلْتَ عَلَى مَرِیضٍ فَقُلْ أُعِیذُكَ بِاللَّهِ الْعَظِیمِ رَبِّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ مِنْ شَرِّ كُلِّ عِرْقٍ نَفَّارٍ وَ مِنْ شَرِّ حَرِّ النَّارِ سَبْعَ مَرَّاتٍ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 354 روایة: 12
12- زراره از یكى دو امام باقر یا امام صادق علیه السلام حدیث كند كه فرمود: هرگاه بالاى سر بیمارى رفتى هفت بار بگو: «اعیذك باللّه العظیم رب العرش العظیم من شر كل عرق نفار و من شر حر النار».
(3400) 13- عَنْهُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی نَصْرٍ عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ عَنِ الثُّمَالِیِّ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ إِذَا اشْتَكَى الْإِنْسَانُ فَلْیَقُلْ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ص أَعُوذُ بِعِزَّةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِقُدْرَةِ اللَّهِ عَلَى مَا یَشَاءُ مِنْ شَرِّ مَا أَجِدُ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 355 روایة: 13
13- امام باقر (ع) فرمود: هرگاه انسان مریض شد (این دعا را بخواند) بگوید: «بسم اللّه و باللّه و محمد رسول اللّه صلى اللّه علیه و آله اعوذ بعزة لله و اعوذ بقدرة اللّه على ما یشاء من شر ما أجد».
14- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ عَنْ هِشَامٍ الْجَوَالِیقِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع یَا مُنْزِلَ الشِّفَاءِ وَ مُذْهِبَ الدَّاءِ أَنْزِلْ عَلَى مَا بِی مِنْ دَاءٍ شِفَاءً
اصول كافى جلد 4 صفحه: 355 روایة: 14
14- امام صادق علیه السلام فرمود: (براى رفع درد و بیمارى بگوید:) «یا منزل الشفاء و مذهب الداء انزل على ما بى من داء شفاء».
15- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ مُوسَى بْنِ الْحَسَنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ أَبِی إِسْحَاقَ صَاحِبِ الشَّعِیرِ عَنْ حُسَیْنٍ الْخُرَاسَانِیِّ وَ كَانَ خَبَّازاً قَالَ شَكَوْتُ إِلَى أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع وَجَعاً بِی فَقَالَ إِذَا صَلَّیْتَ فَضَعْ یَدَكَ مَوْضِعَ سُجُودِكَ ثُمَّ قُلْ بِسْمِ اللَّهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ص اشْفِنِی یَا شَافِی لَا شِفَاءَ إِلَّا شِفَاؤُكَ شِفَاءً لَا یُغَادِرُ سُقْماً شِفَاءً مِنْ كُلِّ دَاءٍ وَ سُقْمٍ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 355 روایة: 15
15- حسین خراسانى نانوا گوید: از دردى كه داشتم به حضرت صادق (ع) شكایت كردم، فرمود: چون نماز خواندى پس بجاى سجده ات دست بگذار و بگو: «بسم اللّه محمد رسول اللّه صلى اللّه علیه و آله اشفنى یا شافى لا شفاء الا شفاؤك، شفاء لا یغادر سقما شفاء من كل داء و سقم».
16- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ أَبِی حَمْزَةَ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ مَرِضَ عَلِیٌّ ص فَأَتَاهُ رَسُولُ اللَّهِ ص فَقَالَ لَهُ قُلِ اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ تَعْجِیلَ عَافِیَتِكَ وَ صَبْراً عَلَى بَلِیَّتِكَ وَ خُرُوجاً إِلَى رَحْمَتِكَ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 355 روایة: 16
16- امام باقر علیه السلام فرمود: على علیه السلام بیمار شد و رسول خدا (ص) بعیادتش آمد و باو فرمود: بگو: «اللهم انى اسئلك تعجیل عافیتك و صبراً على بلیتك و خروجاً الى رحمتك».
17- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ هَارُونَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ مَسْعَدَةَ بْنِ صَدَقَةَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع أَنَّ النَّبِیَّ ص كَانَ یُنَشِّرُ بِهَذَا الدُّعَاءِ تَضَعُ یَدَكَ عَلَى مَوْضِعِ الْوَجَعِ وَ تَقُولُ أَیُّهَا الْوَجَعُ اسْكُنْ بِسَكِینَةِ اللَّهِ وَ قِرْ بِوَقَارِ اللَّهِ وَ انْحَجِزْ بِحَاجِزِ اللَّهِ وَ اهْدَأْ بِهَدْءِ اللَّهِ أُعِیذُكَ أَیُّهَا الْإِنْسَانُ بِمَا أَعَاذَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ عَرْشَهُ وَ مَلَائِكَتَهُ یَوْمَ الرَّجْفَةِ وَ الزَّلَازِلِ تَقُولُ ذَلِكَ سَبْعَ مَرَّاتٍ وَ لَا أَقَلَّ مِنَ الثَّلَاثِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 355 روایة: 17
17- حضرت صادق (ع) فرمود: همانا پیغمبر (ص) باین دعا معالجه مى كرد مى فرمود: دست بر جاى درد مى گذارى و مى گوئى: «ایها الوجع اسكن بسكینه اللّه و قر بوقار اللّه و انحجز بحاجز اللّه و اهدأ بهداء اللّه اعیذك ایها الانسان بما اعاذ اللّه عزوجل به عرشه و ملائكته یوم الرجفه و الزلازل». هفت بار این را می گویی و گرنه کمتر از سه بار نباشد.
(2405) 18- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ عَمَّارِ بْنِ الْمُبَارَكِ عَنْ عَوْنِ بْنِ سَعْدٍ مَوْلَى الْجَعْفَرِیِّ عَنْ مُعَاوِیَةَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ تَضَعُ یَدَكَ عَلَى مَوْضِعِ الْوَجَعِ وَ تَقُولُ اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ بِحَقِّ الْقُرْآنِ الْعَظِیمِ الَّذِی نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِینُ وَ هُوَ عِنْدَكَ فِی أُمِّ الْكِتَابِ عَلِیٌّ حَكِیمٌ أَنْ تَشْفِیَنِی بِشِفَائِكَ وَ تُدَاوِیَنِی بِدَوَائِكَ وَ تُعَافِیَنِی مِنْ بَلَائِكَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ وَ تُصَلِّی عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 356 روایة: 18
18- معاویة بن عمار از امام صادق علیه السلام حدیث كند كه فرمود: دستت را بر موضع درد مى گذارى و سه بار مى گویى: «اللهم انى اسئلك بحق القرآن العظیم الذى نزل به الروح الامین و هو عندك فى ام الكتاب على حكیم ان تشفینى بشفائك و تداوینى بدوائك و تعافینى من بلائك». و بر محمد و آل او صلوات می فرستی.
19- أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنِ الْعَوْفِیِّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زُرَارَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَیْلِ عَنْ أَبِی حَمْزَةَ قَالَ عَرَضَ بِی وَجَعٌ فِی رُكْبَتِی فَشَكَوْتُ ذَلِكَ إِلَى أَبِی جَعْفَرٍ ع فَقَالَ إِذَا أَنْتَ صَلَّیْتَ فَقُلْ یَا أَجْوَدَ مَنْ أَعْطَى وَ یَا خَیْرَ مَنْ سُئِلَ وَ یَا أَرْحَمَ مَنِ اسْتُرْحِمَ ارْحَمْ ضَعْفِی وَ قِلَّةَ حِیلَتِی وَ عَافِنِی مِنْ وَجَعِی قَالَ فَفَعَلْتُهُ فَعُوفِیتُ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 356 روایة: 19
19- ابو حمزة گوید: در زانوى من دردى پیدا شد پس به حضرت باقر (ع) عرض حال كردم و فرمود: چون نماز خواندى بگو: «یا اجود من اعطى و یا خیر من سئل و یا ارحم من استرحم ارحم ضعفى و قله حیلتى و عافنى من وجعى». گوید: من این كار را كردم و عافیت یافتم.

باب حرز و تعویذ

بَابُ الْحِرْزِ وَ الْعُوذَةِ
1- حُمَیْدُ بْنُ زِیَادٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ غَیْرِ وَاحِدٍ عَنْ أَبَانٍ عَنِ ابْنِ الْمُنْذِرِ قَالَ ذُكِرَتْ عِنْدَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع الْوَحْشَةُ فَقَالَ أَ لَا أُخْبِرُكُمْ بِشَیْ ءٍ إِذَا قُلْتُمُوهُ لَمْ تَسْتَوْحِشُوا بِلَیْلٍ وَ لَا نَهَارٍ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ وَ أَنَّهُ مَنْ یَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَیْ ءٍ قَدْراً اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی فِی كَنَفِكَ وَ فِی جِوَارِكَ وَ اجْعَلْنِی فِی أَمَانِكَ وَ فِی مَنْعِكَ فَقَالَ بَلَغَنَا أَنَّ رَجُلًا قَالَهَا ثَلَاثِینَ سَنَةً وَ تَرَكَهَا لَیْلَةً فَلَسَعَتْهُ عَقْرَبٌ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 357 روایة: 1
(مترجم گوید: حرز به معناى پناهگاه و جاى محكم و استوار و دعائى كه بر كاغذ نویسند و براى دفع چشم زخم یا دفع بلا همراه خود نگهدارند آمده، و تعویذ هم معناى شبیه حرز دارد و به معناى پناه دادن نیز آمده و مقصود در اینجا چنانكه از دعاهائى كه مى آید معلوم گردد دعاهائى است كه با خواندن یا نوشتن و همراه كردن آنها انسان از دردها و یا جانوران موذى و درندگان و ترس و دیگر چیزها در امان ماند).
1- ابن منذر گوید: خدمت حضرت صادق (ع) از وحشت (ترس و اندوه از تنهائى) یادآور شدم فرمود: آیا شما را آگاه نكنم به چیزى كه هرگاه آن را بگوئید نه در شب و نه در روز از تنهائى نترسید؟ (و آل اینست): «بسم اللّه و باللّه و توكلت على اللّه و انه من یتوكل على اللّه فهو حسبه ان اللّه بالغ امره قد جعل اللّه لكل شى ء قدراً، اللهم اجعلنى فى كنفك و فى جوارك و اجعلنى فى امانك و فى منعك» پس فرمود: به ما رسیده كه مردى سى سال این دعا را مى خواند و یك شب آنرا ترك كرد و همان شب او را عقرب گزید.
2- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ مُحَسِّنِ بْنِ أَحْمَدَ عَنْ یُونُسَ بْنِ یَعْقُوبَ عَنْ أَبِی بَصِیرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قُلْ أَعُوذُ بِعِزَّةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِقُدْرَةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِجَلَالِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِعَظَمَةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِعَفْوِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِمَغْفِرَةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِرَحْمَةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِسُلْطَانِ اللَّهِ الَّذِی هُوَ عَلَى كُلِّ شَیْ ءٍ قَدِیرٌ وَ أَعُوذُ بِكَرَمِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِجَمْعِ اللَّهِ مِنْ شَرِّ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِیدٍ وَ كُلِّ شَیْطَانٍ مَرِیدٍ وَ شَرِّ كُلِّ قَرِیبٍ أَوْ بَعِیدٍ أَوْ ضَعِیفٍ أَوْ شَدِیدٍ وَ مِنْ شَرِّ السَّامَّةِ وَ الْهَامَّةِ وَ الْعَامَّةِ وَ مِنْ شَرِّ كُلِّ دَابَّةٍ صَغِیرَةٍ أَوْ كَبِیرَةٍ بِلَیْلٍ أَوْ نَهَارٍ وَ مِنْ شَرِّ فُسَّاقِ الْعَرَبِ وَ الْعَجَمِ وَ مِنْ شَرِّ فَسَقَةِ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 357 روایة: 2
2- حضرت صادق (ع) فرمود: بگو، «اعوذ بعزة اللّه و اعوذ بقدرة اللّه و اعوذ بجلال اللّه و اعوذ بعظمه اللّه و اعوذ بعفو اللّه و اعوذ بمغفرة اللّه و اعوذ برحمة اللّه و اعوذ بسلطان اللّه الذى هو على كل شى ء قدیر و اعوذ بكرم الله، و اعوذ بجمع اللّه من شر كل جبار عنید و كل شیطان مرید و شر كل قریب او بعیداً او ضعیف او شدید و من شر السامة و الهامة و العامة و من شر كل دابة صغیرة او كبیرة بلیل او نهار و من شر فساق العرب و العجم و من شر فسقة الجن و الانس».
3- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنِ الْقَدَّاحِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ ع رَقَى النَّبِیُّ ص حَسَناً وَ حُسَیْناً فَقَالَ أُعِیذُكُمَا بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّاتِ وَ أَسْمَائِهِ الْحُسْنَى كُلِّهَا عَامَّةً مِنْ شَرِّ السَّامَّةِ وَ الْهَامَّةِ وَ مِنْ شَرِّ كُلِّ عَیْنٍ لَامَّةٍ وَ مِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ثُمَّ الْتَفَتَ النَّبِیُّ ص إِلَیْنَا فَقَالَ هَكَذَا كَانَ یُعَوِّذُ إِبْرَاهِیمُ إِسْمَاعِیلَ وَ إِسْحَاقَ ع
اصول كافى جلد 4 صفحه: 358 روایة: 3
3- حضرت صادق (ع) فرمود: أمیر المؤمنین علیه السلام فرمود: كه پیغمبر (ص) حسن و حسین را رقیه نمود (رقیه به معناى: دعا، تعویذ، افسون و آنچه براى حفظ و نگهدارى بكار برند مى باشد) باین كلمات و فرمود: «اعیذ كما بكلمات اللّه التامات و اسمائه الحسنى كلها عامة من شر السامة و الهامة و من شر كل عین لامة و من شر حاسد اذا حسد» سپس پیغمبر (ص) رو به ما كرده فرمود: ابراهیم علیه السلام اینسان اسماعیل و اسحاق را در پناه خدا مى نهاد (و تعویذشان مى كرد).
(3410) 4- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ بُكَیْرٍ عَنْ سُلَیْمَانَ الْجَعْفَرِیِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْحَسَنِ ع یَقُولُ إِذَا أَمْسَیْتَ فَنَظَرْتَ إِلَى الشَّمْسِ فِی غُرُوبٍ وَ إِدْبَارٍ فَقُلْ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ صَاحِبَةً وَ لَا وَلَداً وَ لَمْ یَكُنْ لَهُ شَرِیكٌ فِی الْمُلْكِ وَ لَمْ یَكُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبِیراً وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی یَصِفُ وَ لَا یُوصَفُ وَ یَعْلَمُ وَ لَا یُعْلَمُ یَعْلَمُ خَائِنَةَ الْأَعْیُنِ وَ مَا تُخْفِی الصُّدُورُ وَ أَعُوذُ بِوَجْهِ اللَّهِ الْكَرِیمِ وَ بِاسْمِ اللَّهِ الْعَظِیمِ مِنْ شَرِّ مَا بَرَأَ وَ ذَرَأَ وَ مِنْ شَرِّ مَا تَحْتَ الثَّرَى وَ مِنْ شَرِّ مَا بَطَنَ وَ ظَهَرَ وَ مِنْ شَرِّ مَا وَصَفْتُ وَ مَا لَمْ أَصِفْ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ ذَكَرَ أَنَّهَا أَمَانٌ مِنْ كُلِّ سَبُعٍ وَ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیمِ وَ ذُرِّیَّتِهِ وَ كُلِّ مَا عَضَّ أَوْ لَسَعَ وَ لَا یَخَافُ صَاحِبُهَا إِذَا تَكَلَّمَ بِهَا لِصّاً وَ لَا غُولًا قَالَ قُلْتُ لَهُ إِنِّی صَاحِبُ صَیْدِ السَّبُعِ وَ أَنَا أَبِیتُ فِی اللَّیْلِ فِی الْخَرَابَاتِ وَ أَتَوَحَّشُ فَقَالَ لِی قُلْ إِذَا دَخَلْتَ بِسْمِ اللَّهِ أَدْخُلُ وَ أَدْخِلْ رِجْلَكَ الْیُمْنَى وَ إِذَا خَرَجْتَ فَأَخْرِجْ رِجْلَكَ الْیُسْرَى وَ سَمِّ اللَّهَ فَإِنَّكَ لَا تَرَى مَكْرُوهاً
اصول كافى جلد 4 صفحه: 358 روایة: 4
4- سلیمان جعفرى گوید: از حضرت ابوالحسن علیه السلام (ظاهراً مقصود حضرت رضا علیه السلام است) شنیدم كه مى فرمود: چون شام كنى و ببینى كه خورشید رو به مغرب كردن و پشت كردن است پس بگو: «بسم اللّه و باللّه و الحمد لله الذى لم یتخذ صاحبة و لا ولدا و لم یکن له شریک فی الملک و لم یکن له ولی من الذل و کبره تکبیرا و الحمدلله الذی یصف و لایوصف و یعلم و لا یعلم، یعلم خائة الاعین و ما تخفى الصدور، و اعوذ بوجه اللّه الكریم و باسم اللّه العظیم من شر ما برا و ذرا و من شر ما تحت الثرى و ما من شر ما بطن و ظهر و من شر ما وصفت و ما لم اصف و الحمدلله رب العالمین» و فرمود: كه این دعا امان است از هر درنده و از شیطان رجیم (رانده شده از درگاه خداوند) و فرزندانش، و از حیوانى كه دندان گیرد، یا بگزد، و گوینده این كلمات آنگاه كه آن را خواند از دزد و دیو نترسد، گوید: من عرض كردم: كه من شكار درنده كنم و شبها كه در ویرانه ها مى خوابم وحشت مى كنم؟ به من فرمود: چون وارد بر ویرانه شوى بگو: «بسم اللّه ادخل» و پاى راستت را پیش بنه، و چون بیرون آئى پاى چپت را پیش بنه و نام خدا را بر زبان ببر كه تو بد نخواهى دید.
5- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ عَلِیِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ قُتَیْبَةَ الْأَعْشَى قَالَ عَلَّمَنِی أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قُلْ بِسْمِ اللَّهِ الْجَلِیلِ أُعِیذُ فُلَاناً بِاللَّهِ الْعَظِیمِ مِنَ الْهَامَّةِ وَ السَّامَّةِ وَ اللَّامَّةِ وَ الْعَامَّةِ وَ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ مِنَ الْعَرَبِ وَ الْعَجَمِ وَ مِنْ نَفْثِهِمْ وَ بَغْیِهِمْ وَ نَفْخِهِمْ وَ بِ آیَةِ الْكُرْسِیِّ ثُمَّ تَقْرَؤُهَا ثُمَّ تَقُولُ فِی الثَّانِیَةِ بِسْمِ اللَّهِ أُعِیذُ فُلَاناً بِاللَّهِ الْجَلِیلِ حَتَّى تَأْتِیَ عَلَیْهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 359 روایة: 5
5- قتیبه اعشى گوید: حضرت صادق (ع) به من آموخت (كه اگر خواستم كسى را تعویذ كنم) فرمود: بگو: «بسم اللّه الجلیل اعیذ فلاناً (و بجاى فلان نام آن شخص را بگویم) باللّه العظیم من الهامة و السامة و اللامة و العامة و من الجن و الانس و من العرب و العجم و من نفثهم و بغیهم و نفخهم و بآیة الكرسى» و آن را (یعنى آیة الكرسى را) بخوان سپس دوباره مى گوئى «بسم اللّه اعیذ فلانا باللّه الجلیل...» تا بآخر همان (دعاى بالا).
شرح:
مجلسى (ره) گوید: یعنى دربار دوم «الجلیل» را پس از «بسم الله» بر مى دارى و بجاى «العظیم» مى گذارى.
6- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنِّی أَخَافُ الْعَقَارِبَ فَقَالَ انْظُرْ إِلَى بَنَاتِ نَعْشٍ الْكَوَاكِبِ الثَّلَاثَةِ الْوُسْطَى مِنْهَا بِجَنْبِهِ كَوْكَبٌ صَغِیرٌ قَرِیبٌ مِنْهُ تُسَمِّیهِ الْعَرَبُ السُّهَا وَ نَحْنُ نُسَمِّیهِ أَسْلَمَ أَحِدَّ النَّظَرَ إِلَیْهِ كُلَّ لَیْلَةٍ وَ قُلْ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ اللَّهُمَّ رَبَّ أَسْلَمَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّلْ فَرَجَهُمْ وَ سَلِّمْنَا قَالَ إِسْحَاقُ فَمَا تَرَكْتُهُ مُنْذُ دَهْرِی إِلَّا مَرَّةً وَاحِدَةً فَضَرَبَتْنِی الْعَقْرَبُ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 359 روایة: 6
6- اسحاق بن عمار گوید: به حضرت صادق (ع) عرضكردم: قربانت گردم من از عقربها مى ترسم؟ فرمود: به ستارگان بنات النعش به سه تاى آنها نگاه كن، و ستاره وسطى آنها در كنارش ستاره كوچكى است كه عرب آن را «سها» نامد و ما آنرا «اسلم» نامیم، و هر شب بدان خیره نگاه كن و سه بار بگو: «اللهم رب اسلم صل على محمد و آل محمد و عجل فرجهم و سلمنا» اسحاق گوید: در تمام عمر خود آن را ترك نكردم جز یك مرتبه كه آن بار هم عقرب مرا زد.
7- أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِیِّ بْنِ الْحَسَنِ عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ عَامِرٍ عَنْ أَبِی جَمِیلَةَ عَنْ سَعْدٍ الْإِسْكَافِ قَالَ سَمِعْتُهُ یَقُولُ مَنْ قَالَ هَذِهِ الْكَلِمَاتِ فَأَنَا ضَامِنٌ لَهُ أَلَّا یُصِیبَهُ عَقْرَبٌ وَ لَا هَامَّةٌ حَتَّى یُصْبِحَ أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّاتِ الَّتِی لَا یُجَاوِزُهُنَّ بَرٌّ وَ لَا فَاجِرٌ مِنْ شَرِّ مَا ذَرَأَ وَ مِنْ شَرِّ مَا بَرَأَ وَ مِنْ شَرِّ كُلِّ دَابَّةٍ هُوَ آخِذٌ بِنَاصِیَتِهَا إِنَّ رَبِّی عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِیمٍ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 360 روایة: 7
7- سعد اسكاف گوید: از آن حضرت شنیدم كه مى فرمود: هر كس این كلمات را بگوید من ضمانت كنم كه عقرب و گزندگان دیگر او را (در شب) آسیب نرسانند تا بامداد كند (و آن كلمات اینست:) «اعوذ بكلمات اللّه التامات التى لا یجاوزهن بر و لا فاجر من شر ما ذرا و من شر ما برا و من شر كل دابة هو آخذ بناصیتها ان ربى على صراط مستقیم».
8- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِیِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ عَلِیِّ بْنِ أَبِی حَمْزَةَ عَنْ أَبِی الْحَسَنِ ع قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ص فِی بَعْضِ مَغَازِیهِ إِذَا شَكَوْا إِلَیْهِ الْبَرَاغِیثَ أَنَّهَا تُؤْذِیهِمْ فَقَالَ إِذَا أَخَذَ أَحَدُكُمْ مَضْجَعَهُ فَلْیَقُلْ أَیُّهَا الْأَسْوَدُ الْوَثَّابُ الَّذِی لَا یُبَالِی غَلَقاً وَ لَا بَاباً عَزَمْتُ عَلَیْكَ بِأُمِّ الْكِتَابِ أَلَّا تُؤْذِیَنِی وَ أَصْحَابِی إِلَى أَنْ یَذْهَبَ اللَّیْلُ وَ یَجِی ءَ الصُّبْحُ بِمَا جَاءَ وَ الَّذِی نَعْرِفُهُ إِلَى أَنْ یَئُوبَ الصُّبْحُ مَتَى مَا آبَ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 360 روایة: 8
8- على بن ابى حمزه از حضرت ابى الحسن (موسى بن جعفر) علیه السلام حدیث كند كه فرمود: به رسول خدا (ص) در برخى از غزوات و جنگها (اصحاب) از كیك شكایت كردند كه ایشان را آزار مى دهد حضرت فرمود: چون هر كدام از شما ببستر خواب رود بگوید: «ایها الاسود الوثاب الذى لا یبالى غلقاً و لا باباً عزمت علیك بام الكتاب الاتوذینى و اصحابى الى ان یذهب اللیل و یجى ء الصبح بما جاء» (على بن حكم كه یكى از راویان حدیث است گوید:) و آنچه ما مى دانیم اینست كه (بجاى جمله اخیر یعنى (الى ان یذهب....» این جمله میان ما معروف است:) «الى ان یؤوب الصبح متى ما آب».
(3415) 9- عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ جُمْهُورٍ عَنْ أَبِیهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ ع إِذَا لَقِیتَ السَّبُعَ فَقُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ دَانِیَالَ وَ الْجُبِّ مِنْ شَرِّ كُلِّ أَسَدٍ مُسْتَأْسِدٍ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 360 روایة: 9
9- امام صادق علیه السلام فرمود: هر گاه درنده اى دیدار كردى بگو: «اعوذ برب دانیال و الجب من شر كل اسد مستأسد» (یعنى پناه مى برم به پروردگار دانیال و چاه از شر هر شیر درنده اى).
شرح:
فیض (ره) گوید: تفسیر این حدیث چنانچه صاحب تهذیب (شیخ طوسى (ره) در كتاب امالى خود از حضرت صادق (ع) روایت كند اینست كه فرمود: هر كس براى روزى اندوه بخود راه دهد گناهى بر او نوشته شود، همانا دانیال (علیه السلام) در زمان پادشاهى جبار و سركش بود و او را گرفت و در چاهى انداخت (مجلسى (ره) گوید: كه آن پادشاه بخت نصر بود) و درندگان را نیز با او در آن چاه انداخت، ولى آن درندگان بآنحضرت نزدیك نمى شدند، و آن پادشاه دانیال را از آن چاه بیرون نیاورد تا خداوند به پیغمبرى از پیغمبرانش وحى كرد كه خوراك و طعامى براى دانیال ببر...(و سپس حضرت داستان آمدن آن پیغمبر را بر سر چاه و خوراك آوردن و دعاى دانیال را بیان فرماید).
10- مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ أَبُو الْعَبَّاسِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ صَالِحِ بْنِ سَعِیدٍ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ هَارُونَ أَنَّهُ كَتَبَ إِلَى أَبِی جَعْفَرٍ ع یَسْأَلُهُ عُوذَةً لِلرِّیَاحِ الَّتِی تَعْرِضُ لِلصِّبْیَانِ فَكَتَبَ إِلَیْهِ بِخَطِّهِ بِهَاتَیْنِ الْعُوذَتَیْنِ وَ زَعَمَ صَالِحٌ أَنَّهُ أَنْفَذَهُمَا إِلَیَّ إِبْرَاهِیمُ بِخَطِّهِ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ لَا رَبَّ لِی إِلَّا اللَّهُ لَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ الْحَمْدُ لَا شَرِیكَ لَهُ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا شَاءَ اللَّهُ كَانَ وَ مَا لَمْ یَشَأْ لَمْ یَكُنْ اللَّهُمَّ ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ رَبَّ مُوسَى وَ عِیسَى وَ إِبْرَاهِیمَ الَّذِی وَفَّى إِلَهَ إِبْرَاهِیمَ وَ إِسْمَاعِیلَ وَ إِسْحَاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ الْأَسْبَاطِ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ مَعَ مَا عَدَّدْتَ مِنْ آیَاتِكَ وَ بِعَظَمَتِكَ وَ بِمَا سَأَلَكَ بِهِ النَّبِیُّونَ وَ بِأَنَّكَ رَبُّ النَّاسِ كُنْتَ قَبْلَ كُلِّ شَیْ ءٍ وَ أَنْتَ بَعْدَ كُلِّ شَیْ ءٍ أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذِی تُمْسِكُ بِهِ السَّمَاوَاتِ أَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ إِلَّا بِإِذْنِكَ وَ بِكَلِمَاتِكَ التَّامَّاتِ الَّتِی تُحْیِی بِهِ الْمَوْتَى أَنْ تُجِیرَ عَبْدَكَ فُلَاناً مِنْ شَرِّ مَا یَنْزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَ مَا یَعْرُجُ إِلَیْهَا وَ مَا یَخْرُجُ مِنَ الْأَرْضِ وَ مَا یَلِجُ فِیهَا وَ سَلَامٌ عَلَى الْمُرْسَلِینَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ وَ كَتَبَ إِلَیْهِ أَیْضاً بِخَطِّهِ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ إِلَى اللَّهِ وَ كَمَا شَاءَ اللَّهُ وَ أُعِیذُهُ بِعِزَّةِ اللَّهِ وَ جَبَرُوتِ اللَّهِ وَ قُدْرَةِ اللَّهِ وَ مَلَكُوتِ اللَّهِ هَذَا الْكِتَابُ مِنَ اللَّهِ شِفَاءٌ لِفُلَانِ بْنِ فُلَانٍ ابْنِ عَبْدِكَ وَ ابْنِ أَمَتِكَ عَبْدَیِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 361 روایة: 10
10- صالح بن سعید از ابراهیم بن محمد بن هارون حدیث كند كه به حضرت ابى جعفر علیه السلام نوشت و از آن حضرت دعائى براى بادهائى كه كودكان بدان دچار گردند در خواست، حضرت به خط خود این دو دعا را نوشت، و صالح (بن سعید) معتقد بود كه آن حضرت این دو دعا را به خط خود براى ابراهیم فرستاد (یا ابراهیم دعاها را كه به خط حضرت بود براى صالح فرستاد).
«اللّه اكبر اللّه اكبر اللّه اكبر اشهد ان لا اله الا الله اشهد و ان محمداً رسول الله، اللّه اكبر اللّه اكبر، لا اله الا اللّه و لا رب لى الا الله، له الملك و له الحمد لا شریك له سبحان اللّه، ما شاء اللّه كان و مالم یشاء لم یكن اللهم ذاالجلال و الاكرام. رب موسى و عیسى و ابراهیم الذى وفى، اله ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و الا سباط، لا اله الا انت، سبحانك ما عددت من آیاتك و بعظمتك و بما سئلك به النبیون و بانّك رب الناس كنت قبل كل شى ء اسئلك باسمك الذى تمسك به السماوات ان تقع على الارض الا باذنك، و بكلملتك التامات التى تحیى به الموتى ان تجیر عبدك فلاناً (نام آن كودك راببرد) من شر ما ینزل من السماء و ما یعرج الیها، و ما یخرج من الارض و یا یلج فیها و سلام على المرسلین و الحمد لله رب العالمین». و نیز به خط مباركش باو نوشت: «بسم اللّه و باللّه والى اللّه و كما شاءاللّه و اعیذه بعزة اللّه و جبروت اللّه و قدرة اللّه و ملكوت اللّه هذا الكتاب من اللّه شفاء لفلان بن فلان عبدك و ابن امتك (و نام او و پدرش را ببرد) عبدى اللّه صلى اللّه على محمد و آله» یا«على رسول اللّه و آله».
شرح:
مجلسى (ره) گوید: بادى كه دچار كودكان شود همانست كه در فارسى بدان «باد جن» گویند و همان ام الصیبان است، كه شیخ در كتاب قانون آن را ریح الصبیان (باد كودكان) نامیده است، سپس كلامى از كتاب نهایه نقل كند كه باد در امثال این حدیث كنایه از «جن» است.
11- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ یَحْیَى الْكَاهِلِیِّ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع إِذَا لَقِیتَ السَّبُعَ فَاقْرَأْ فِی وَجْهِهِ آیَةَ الْكُرْسِیِّ وَ قُلْ لَهُ عَزَمْتُ عَلَیْكَ بِعَزِیمَةِ اللَّهِ وَ عَزِیمَةِ مُحَمَّدٍ ص وَ عَزِیمَةِ سُلَیْمَانَ بْنِ دَاوُدَ ع وَ عَزِیمَةِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ ع وَ الْأَئِمَّةِ الطَّاهِرِینَ مِنْ بَعْدِهِ فَإِنَّهُ یَنْصَرِفُ عَنْكَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ قَالَ فَخَرَجْتُ فَإِذَا السَّبُعُ قَدِ اعْتَرَضَ فَعَزَمْتُ عَلَیْهِ وَ قُلْتُ لَهُ إِلَّا تَنَحَّیْتَ عَنْ طَرِیقِنَا وَ لَمْ تُؤْذِنَا قَالَ فَنَظَرْتُ إِلَیْهِ قَدْ طَأْطَأَ بِرَأْسِهِ وَ أَدْخَلَ ذَنَبَهُ بَیْنَ رِجْلَیْهِ وَ انْصَرَفَ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 362 روایة: 11
11- عبداللّه بن یحیى كاهلى گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: هر گاه بدرنده اى برخورد كردى در روى او آیت الكرسى را بخوان و بگو: «عزمت علیك بعزیمة اللّه و عزیمة محمد (ص) و عزیمة سلیمان ابن داود علیهما السلام و عزیمة امیرالمؤمنین على بن ابیطالب علیه السلام و الائمة الطاهرین من بعده» كه آن درنده ان شاء اللّه از تو روى گرداند. (كاهلى) گوید: پس من (زمانى از شهر) بیرون رفتم و ناگاه درنده اى سر راه مرا گرفت پس من او را (به همان نحو كه حضرت فرموده بود) قسم دادم، و گفتم: از راه ما باز گرد و ما را میازار؟ گوید: پس دیدم سرش را به زیر انداخت و دمش را میان دو پایش برد و برگشت.
12- عَنْهُ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ یُونُسَ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِی الْجَارُودِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ مَنْ قَالَ فِی دُبُرِ الْفَرِیضَةِ أَسْتَوْدِعُ اللَّهَ الْعَظِیمَ الْجَلِیلَ نَفْسِی وَ أَهْلِی وَ وُلْدِی وَ مَنْ یَعْنِینِی أَمْرُهُ وَ أَسْتَوْدِعُ اللَّهَ الْمَرْهُوبَ الْمَخُوفَ الْمُتَضَعْضِعَ لِعَظَمَتِهِ كُلُّ شَیْ ءٍ نَفْسِی وَ أَهْلِی وَ مَالِی وَ وُلْدِی وَ مَنْ یَعْنِینِی أَمْرُهُ حُفَّ بِجَنَاحٍ مِنْ أَجْنِحَةِ جَبْرَئِیلَ ع وَ حُفِظَ فِی نَفْسِهِ وَ أَهْلِهِ وَ مَالِهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 362 روایة: 12
12- و نیز حضرت صادق (ع) فرمود: هر كه دنبال نماز واجب بگوید: «استودع اللّه العظیم الجلیل نفسى و اهلى و ولدى و من یعنینى امره و استودع اللّه المرهوب المخوف المتضعضع لعظمته كل شى ء نفسى و اهلى و مالى و ولدى و من یعنینى امره» در زیر یكى از بالهاى جبرئیل در آید و خودش و خاندان و مالش محفوظ ماند.
13- عَنْهُ رَفَعَهُ قَالَ مَنْ بَاتَ فِی دَارٍ وَ بَیْتٍ وَحْدَهُ فَلْیَقْرَأْ آیَةَ الْكُرْسِیِّ وَ لْیَقُلِ اللَّهُمَّ آنِسْ وَحْشَتِی وَ آمِنْ رَوْعَتِی وَ أَعِنِّی عَلَى وَحْدَتِی
اصول كافى جلد 4 صفحه: 362 روایة: 13
13- و در حدیث مرفوعى (كه سند را به معصوم رسانند) حدیث كنند كه فرمود: هر كه در خانه و اطاقى تنها بخوابد پس آیة الكرسى را بخواند و بگوید: «اللهم آنس وحشتى و آمن روعتى و اعنى على وحدتى».
(3420) 14- أَبُو عَلِیٍّ الْأَشْعَرِیُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ النَّضْرِ عَنْ عَمْرِو بْنِ شِمْرٍ عَنْ یَزِیدَ بْنِ مُرَّةَ عَنْ بُكَیْرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ ع یَقُولُ قَالَ لِی رَسُولُ اللَّهِ ص یَا عَلِیُّ أَ لَا أُعَلِّمُكَ كَلِمَاتٍ إِذَا وَقَعْتَ فِی وَرْطَةٍ أَوْ بَلِیَّةٍ فَقُلْ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَصْرِفُ بِهَا عَنْكَ مَا یَشَاءُ مِنْ أَنْوَاعِ الْبَلَاءِ
اصول كافى جلد 4 صفحه: 363 روایة: 14
14- بكیر گوید: شنیده از امیرالمؤمنین علیه السلام كه مى فرمود: رسول خدا (ص) به من فرمود: اى على آیا به تو نیاموزم كلماتى؟ هر گاه در ورطه (امرى كه خلاصى از آن دشوار باشد) یا بلائى افتادى پس بگو: «بسم اللّه الرحمن الرحیم و لا حول و لاقوة الا باللّه العظیم» زیرا خداى عزوجل به بركت این دعا آنچه خواهد از اقسام بلا از تو دور كند.